Kasım'ın Son Günü Dondurma Seven Adam

Kış sabahı ve sütlü kahve

2012-01-15T19:03:00.004+02:00

Huzurlu geçen bir kış sabahının anısı. Ve ilk After Effects çalışmam. 9 saniyelik bir kar yağışı manzarasından başka bir şey değil, ama yine de memnun kaldım. Videonun Blogger'a upload edilmiş (yani yukarıda gördüğünüz) hali patates kamerası kalitesinde, yüksek çözünürlüklü halini buradan izleyebilirsiniz.

Maskeler: Seç birini...

2012-01-06T23:22:00.001+02:00

Kendimi en çok ne zaman yaratıcı, ilham dolu hissederim, biliyor musunuz? Ders çalışmam gerektiği zaman. Bu alttaki iki fotoğraf da aniden parlayıveren bir fikir kıvılcımının sonucu."İki fotoğraf" dememin nedeni; üçüncü resmin, ikinci resmin farklı bir versiyonu olması.

DeviantArt'a sadece birisini koymak istedim. Kararımı ikinciden yana verdim; çünkü ilk resim, benim aklımdakilerin tamamını yansıtmak yerine daha daraltılmış bir anlam sunuyor. Aslında keşke bu en sonuncu, vibrant olan versiyonu yayınlasaymışım, şimdi gözüme daha şık göründü bu vibrant olan.

Hazır konuyu çektiğim fotoğraflardan açmışken, biraz daha "öylesine çekilip sonra yayınlanmaya karar verilen" kategorisindeki fotoğrafları paylaşayım. Oldukça klişe şeyler, ama idare edin artık.

Bir resmi siyah-beyaza çevirirken renklerin parlaklığıyla oynayıp resmi gerçekdışı, ürkütücü bir hale getirmek esprisi.

Bu da iPad'in Photo Booth uygulamasında X-Işını filtresinin insanı neye dönüştürebildiği. Aslında o filtrenin yaptığı iş aşırı basit bir görüntü işlemesi: Çekilen görüntüyü invert edip monokroma dönüştürmek. Ama bu işlenen şeytanî görüntüyü cihazınızda gerçek zamanlı olarak görmek size böyle garip fikirler verebiliyor. Benim bir suçum yok.

Ayna

2011-12-12T21:04:00.002+02:00

Bu yıl yazdığım ikinci Asporia hikâyesi işte karşınızda.
Asporia ve Arleon hakkında bilgi edinmek için öncelikle Asporia geceleri isimli gönderimi okuyabilirsiniz.

---

Eğer kendinize ait bir şatoya sahip olabilecek kadar olağanüstü bir güç bulunuyorsa elinizde, sizin elinizdekini almak isteyen düşmanlara da sahip olmanız kaçınılmazdır, gizli ya da açık. Düşmanlarınıza göz dağının verilmesi gerekir. Sizi ve ülkenizi yok etmeye yeltenmiş olanların artık hayatlarının geri kalanını yerin altındaki bir zindanda geçiriyor olduğu gerçeği, ordunuzun envanterindeki herhangi bir silahtan daha etkilidir.

İşte bu yüzden zindanlarınız vardır, düşmanlarınızı basitçe yok etmekten daha fazlasını yapmanız gerekir. Zerafet örneği şatolarınızın yer altı katları bu karanlık hapishanelere ev sahipliği yapar. Utandırıcı sırlar gibi yerin dibinde gömülüdür bu katlar, çünkü sürekli gözünüzün önünde bulunmasını istemezsiniz onların, ama yine de ihtiyacınız olduğunda erişilebilir olmalılar.

Karlı bir dağın tepesine inşa edilmiş Aslan İni de kasvetli yer altı katlarına sahip ihtişamlı şatolardan birisidir. Asporia'yı işgal etmeye kalkan mağlup liderlere, ülke sınırları içerisine girip korkunç suçlar işlemiş manyakların evidir bu zindanlar. Çok düşük sıcaklıklarda zamanın normalden daha yavaş ilerlediğini söylerdi Klox. Bu hiçbir zaman bilimsel olarak kanıtlanamadı; ama nedense, Aslan İni'nin merkezî ısıtmasının ulaşmadığı bu yer altı katlarında tutulan bir saatin, yüzeye çıkarıldıktan sonra diğer saatlerden daha ileri bir zamanı gösterdiği gözlemlenmektedir. Mâhkumların büyük bir kısmı büyücülük konusunda uzman olduğu için, bu zindan katlarında kendisinden başka herhangi bir büyünün yapılmasını engelleyen bir büyü etkin konumdadır (elektronik sinyaller için "jammer" neyse bu büyü de odur). Belki zindan katlarında geçen zamanın göreceliğinin nedenlerinden birisi budur, ama o bu jammer büyünün normalde böyle bir etkisi olmadığı da bilinmektedir. Kısacası, zamanın burada neden yavaş geçtiği bir sırdır.

Diğer şatoların zindanlarından farklı olarak, bu katların karanlık olduğu söylenemez. Her yer beyaz neon lambalarla aydınlatılmıştır, bu lambalar hiç sönmez. İçeride pencere diye bir şey yoktur (eh, yer altındayız), Asporia'ya kutup sabahı hakim olsa bile güneş ışığı buraya ulaşamaz. Zaman kavramının kaybolmasının nedenlerinden biri de ışıkların daima açık olmasıdır, siz hücrenizde uyumak isteseniz bile.

Elektronik kapılar ve güvenlik kameralarının yanı sıra, nöbetçi insan askerler de bu zindanın güvenliğini sağlamaktadır. Asporia'da normalde nöbetçi olarak insan kullanılmaz, silahlı androidler geliştirilmiştir bu iş için. Ama güvenliğin tamamının elektronik bir sisteme bırakılamayacağı bölgelerden birisi hapishanelerdir, özellikle de prensin yaşadığı şatonun içerisindeyse. Askerler, duvarları taşla örülü bu soğuk koridorlarda kendilerini sıcak tutmaya yarayan kalın, mavi bir üniforma giymektedir. Başlarını da koruyan bir kaskla birlikte, askerlerin vücut sıcaklığının korunması ve hapisten kaçmayı başarabilecek tehlikeli suçluların saldırılarından korunması sağlanır. Askerlerin ellerinde AK-47'lerle nöbet bekler, çünkü gerçekten de bu kadar ciddi bir güvenlik önlemini gerektirecek suçlulara ev sahipliği yapar bu zindanlar.

Dışarıda ay ışığının bile olmadığı bir kutup gecesinde (daha doğrusu, aylarca süren kutup gecesinin birkaç saatlik bir parçasında) Aslan İni'nin zindanının giriş kapısının önünde bekleyen iki tane Asporia nöbetçisi birbirleriyle konuşuyordu:

- Prens'i pek iyi görmüyorum bu günlerde...
- Hmm... Ben de. Kendisini kaybetmiş gibi. Bu gece de öyle, kapıdan girerken. Ama asıl sorun bence ne, biliyor musun?
- Hayır...

Bir süre sustular, zindanın derinliklerinden gelen bir ağlama sesini dinlediler, aşağıda hapsedilmiş yaşlı bir cadıya ait. Nöbetin tutulduğu giriş kapısına kadar ulaşan ses dalgaları ancak bir fısıltı kadar şiddetliydi. Ama zindana ilerleyen hol o kadar sessizdi ki, uzaktan gelen bu haykırış yine de duyulabiliyordu.

- Asıl sorun, Prens'i bizim görüyor olmamız.
- Ummm, anlamadım?
- Yani onun buraya sık sık gelmeye başlaması... Fark ettin mi bilmem, zamanının çoğunu burada geçiriyor. Buraya ülke işleriyle ilgilenmek için mi geliyor sence?
- Hayır.
- O olaydan sonra kendisini toparlayamadı. Yani ne bileyim, geçmişi hakkında fikir sahibi olmadığı güzel bir leydiyle ilişkiye başlaması, ona bağlanmaya başlaması... Sonra onun kılık değiştirmiş bir cadı olduğunu, kendisinin konumunu suistimal etmek için kılık değiştirdiğini öğrenmesi...
- Ama o olaydan sonra kendisini toparlamamış mıydı? Yani duyduğuma göre ana holdeki masasından günlerce kalkmadan ülkeyi yönetmeye devam etmiş, Şövalye Aria Vita'yla birlikte.
- Eh, görünüşe göre uzun sürmemiş.

Nöbetçiler sustu, aşağıdan gelen ağlama sesi birdenbire yerini tiz, çatlak bir çığlığa bıraktı. Üzerinize kızgın yağ döküldüğünde atacağınız türden korkunç bir çığlık.

- Tanrım, ne yapıyor böyle? Hiç böyle bir çığlık duymuş muydun önceden?
- I ııh..

Çığlık, yerini haykırışlara, hıçkırıklara bıraktı. Önceki ağlama sesinden daha şiddetli olduğu kesindi, askerlerin nöbet tuttuğu holde bile yankısı duyulabiliyordu cadının ümitsizliğinin. Muhafızlar sessizlik içerisinde nöbetlerine devam etti, birbirlerine bile bakmadan.

Kısa bir süre sonra holün kapıları açıldı. Arleon, lacivert pelerinine sarılmış, şatosunun zindanından sakin adımlarla çıkıyordu. Tek başınaydı, yüzünde poker oyuncularına özgü bir ifadesizlik vardı.

Muhafızlardan birisi dayanamadı, "Efendim..." diye Arleon'a seslendi. Arleon durdu ve onu dinlediğini göstermek için başını muhafızın olduğu yöne çevirdi, göz teması kurmaktan kaçınarak. "Merakımı mâzur görün lütfen... Ama aşağıda ona en son olarak ne yaptınız? Hiç... hiç bu kadar kötü bir çığlık duyduğumu hatırlamıyorum, bu zindandan gelen."

Arleon birkaç saniye için duraksadı. "Yaptığım tek şey ona bir boy aynası tutmaktı. Ve gerçekte neye benzediğini ona hatırlatmak." dedi ve yürümeye devam etti.

Fısıltı dinleyenler

2011-11-15T22:25:00.000+02:00

Şehre gece çöktüğünde, evinizin sessizliği içerisinde söylediklerinize, fısıldadıklarınıza dikkat edin.

Çünkü onlar o saatlerde sokakları karış karış dolaşıyor ve uzaklarında olmayan evlerde yaşayan uyanık insanların konuşmalarını, fısıltılarını duyabiliyorlar, sanki kendi kulaklarına fısıldanmış kadar net.

Geçen gece gördüğüm kâbus, yatmadan önce Edgar Allan Poe'nun şiirlerini okumuştum.

Asporia geceleri

2011-11-12T17:25:00.002+02:00

Çok uzun bir süredir hakkında yazı yazmadığım, ama daima aklımda olan şeylerden birisi Asporia isimli hayalî ülke. Bu yazıyı arkaplanda şu parçayı dinleyerek okumanız tavsiye edilir (StarCraft II'nin oyun içi Terran müzikleri bana hep hayal ettiğim Asporia'yı anımsatır).

Tekboynuzlu atların, cadıların, büyücülerin, prenslerin, kraliçelerin, aslan formuna dönüşebilen insanların var olduğu fantastik bir dünya hayal edin. Bu dünyada sadece büyü olmasın, ama bazı diyarlarda insansız savaş uçakları, makineli tüfekli askerler, android hizmetçiler, teknoloji araştırma merkezleri gibi bilim-kurgusal veya günümüz teknolojisine ait öğelere de rastlanabilsin.

İşte bu hayalî dünyanın kuzey topraklarında (aslında çoğunlukla buzullarında) kurulmuş ütopik bir prenslik, Asporia. Hem teknolojiyi, hem de büyüyü barındıran soğuk, eşsiz bir diyar. Leviathan ülkesinin müttefiklerinden birisi.

Asporia'nın içinde bulunduğu dünyada teknoloji, büyücüler tarafından, büyünün alt bir dalı olarak görülür. "Biz doğa yasalarına aykırı bir iş yapmıyoruz aslında", demişti Klox isimli usta bir büyücü, "Bizim yaptığımız şey doğa yasalarının açıklarını bulmak, doğayı istediğimiz şekilde yönlendirebilmek, manipüle etmek. Bunu tesadüfen ortaya atılmış, uydurulmuş sözlerle, davranışlarla gerçekleştiremezsiniz. Büyü yapabilmek için öncelikle doğayı, içinde bulunduğunuz evreni anlayabilmeniz, en nihayetinde de bildiklerinizi birbirleriyle akıllıca bir şekilde birleştirebilmeniz gerekir. İşte bu yüzden büyücülük, zekâ gerektiren bir zanaattır. Bir kağıt üzerinde yazılı sözleri herkes ezberleyebilir, ama suyu ateşe çevirmeyi başarabilmek için önce suyun doğasını anlayabilmeniz gerekir. Ben bir transistörün yarı-iletken maddeleri nasıl kullandığını veya sayfalarca süren makine dili komutlarını incelediğimde bizim zanaatımızdan çok farklı bir yaklaşımın sergilenmediğini görüyorum.". Büyücü Klox'un bu sözleri sarf ettikten sonra Gauss tabancası sahibi bir mühendis tarafından silahlı saldırıya uğraması trajik bir olaydır (Klox, zırh vazifesi gören tılsımları sayesinde saldırıdan yara almadan kurtulurken aynısını şu an hayatını mavi bir kurbağa olarak devam ettiren mühendis için söyleyemeyiz). Anlaşılan o ki, teknolojiyi geliştiren sınıfın pek tutmadığı bir düşünce bu.

Teknoloji disipliniyle uğraşan insanlara göre ise büyü... Büyü gibi bir şeydir. Anlaşılmaz, rastgele, ama tuhaf bir şekilde işe yarar.

Asporia'da geliştirilen teknoloji, Asporia dışında dünya üzerindeki az sayıda ülke tarafından kullanılmaktadır. Bu dünyadaki ülkeler genellikle büyüye yoğunlaşmıştır, tuhaf Asporia teknolojisine ya soğuk bakmaktadır (çünkü zaten ihtiyaçları yoktur), ya da onu hiç kullanamamaktadır. Örneğin, Asporia'da üretilen hiçbir mekanik veya elektronik cihazın Leviathan'da çalıştığı görülmemiştir. Cihazların ya mekanik parçaları paslanmaya ya da elektronik yapılarında kısa devreler oluşmaya başlamıştır, bunun görünen nedeni Leviathan'ın aşırı nemli olması. Asporia'nın derin sularının altında sorunsuz bir şekilde çalışan balık tutucu ve inci toplayıcı akıllı makinelerin Leviathan'da karadayken bile bozulmaya başlaması akıllara "Acaba elektronik cihazları etkisiz kılan bir koruma büyüsü mü var?" sorusunu getirmektedir.

Asporia Prensliği sınırları içerisinde yerleşime uygun ormanlık alanlar mevut olsa da, ülkenin önemli bir kısmını soğuğun hakim olduğu kuzey toprakları oluşturmakta. Üzerinde bulunduğu dünyanın Kuzey Kutbu'na yakın olan bu buzul bölgede herhangi bir kasaba veya şehir bulunmamaktadır. Bunun yerine; araştırma merkezleri, büyücülük kuleleri, karargâh benzeri tesisler ve bir şato inşa edilmiştir. Su Kristali Kulesi'nde çeşitli diyarlardan gelmiş seçkin büyücüler çalışmalarını rahatsız edilmeden sürdürürken, Serin Mavi tesisinde teknolojiyle az da olsa ilgilenen diğer ülkelere ihraç edilecek ürünler geliştirilmektedir. Asporia Bankası'nın binası, Asporia'ya ve diğer ülkelere ait değerli eşyaların güvenle saklandığı kasalara ait bir tesistir. Enerji santrali, Asporia'daki binaların içlerini yeterince ılık tutacak enerjiyi sağlamaktadır. Henüz kimse Asporia'da donarak ölmemiştir, tabi binaların içinde kaldıkları süre boyunca.

Ülkenin nüfusu azdır. Temizlik, garsonluk gibi hizmetler, insan şefler tarafından yönetilen ve bakımı yapılan android robotlar tarafından verilmektedir. Ülkedeki insanlar genellikle yöneticiler, bilim adamları, büyücüler, komutanlar, sanatçılardır.

Asporia, "Aslan İni" isimli şatosu yaşayan Prens Arleon ve ona bağlı olan yedi şövalyesi/lordu tarafından yönetmektedir. Arleon ve şövalyeleri, bazen bir aslan, bazen de aslanadam formuna girebilme özelliğine sahip insanlardır. Bu aslan liderlerin amacı, Asporia'yı ve müttefiklerini kendi dünyalarının en güçlü ülkeleri haline getirmektir, askerî, ekonomik ve kültürel olarak.

Swimming Home

2011-11-05T20:54:00.000+02:00

Biraz haberler ve fotoğraflar...

Geçen gün ondan ayrıldım. Nasıl hissediyorum kendimi? Kendim gibi. Ne eksik, ne de fazla. Bu ihtişamlı bir duygu. (Evet, Twitter'a yazdığım iletiyi kopyaladım, çünkü durumu güzel bir şekilde dile dökmekte) Üzüldüğüm tek şey onunla geçen 2 aylık süre.

Hayatımdaki pek çok şeyi ihmal ettiğimi fark ettim bu son günlerde. ALES'in başvuru tarihini kaçırdığımı öğrenmek tokat etkisi bıraktı. Veya bugün diş randevuma gittiğimde hangi dişimin tedavisinin yapılacağını hatırlamakta zorluk çekmem... Birkaç yakın arkadaşlarımla uzun süredir hiç görüşmediğimi, Warlocks'ı ve daha pek çok projeyi/çalışmayı ihmal ettiğimi fark etmeye başladım.

Google Desktop'ımda Photos gadget'ını kullanmaya başladım. Amaçladığım, ihmal etmemem gereken şeylerle ilgili resimler artık masaüstümün bir kenarında gösterilmekte. Umarım motivasyonumu korumada işe yarar.

Evdeki telefonun yanında bulunan, önemli telefonların listesini tutan kağıdın 5 Kasım'a ait bir ajanda sayfası olduğunu fark edip gülümsedim.

Kızılay'da, Güven Park'ın yanında çiçekçilerin bulunduğu yoldaki heykelin etrafına kurulan bir seyyar tezgah. Satıcı ortalıkta yokken hemen telefonla bu resmi çektim.

Bu da benim Google Desktop'ımın nasıl göründüğü. DragonFire SDK'yla geliştirdiğim adventure oyunu motoruyla basit adventure oyunları yapıp artık AGS Forumları'nda duyurusunu yapmayı planlıyorum. "AGS grafikli" şeklinde kendime aldığım notta kast ettiğim şey, AGS'yle birlikte gelen default grafikleri kullanan basit bir macera oyunu.

The Phantom of the Opera is here, inside your mind

2011-10-31T00:52:00.002+02:00

Bu foto-postun konusu benim Cadılar Bayramı kutlaması için aldığım maske. Aslında bunu bir kostümlü parti için almıştım, ama partiye birlikte gitmeyi planladığım arkadaş grubum partiye gitmekten vazgeçince ben de evde oturup Arkham City oynamaya karar verdim. Maskem bari boşa gitmesin diye fotoğrafını çektim.

Opera'daki Hayalet'in maskesini ürkütücü olduğu kadar zarif bulurum.

Yandaki resimde maske yüzüme oturmamıştı, gördüğünüz gibi, ama bunun verdiği çarpıklık duygusu bana bu resmi sevdirdi.

Bir de konumuz ürkütücü şeylerden açılmışken, last, but not least olarak, geçen gün karşılaştığım BaşGimpa'nın broşürünü de yayınlamak istiyorum.

Crimm'in oğlundan haberler

2011-10-12T20:17:00.003+03:00

Kasım'ın Son Günü Dondurma Seven için sıradışı bir içerikle karşınızdayım: Üzerinde uğraştığım oyunlarla ilgili haberler! ZOMG!

Özetleyeyim: Kişisel projem, Düşnehri isimli bir oyun serisi. Üzerinde uğraştığım iki adet Düşnehri oyunu var, "Self" ve "Crimm's Son". Bu ikisinde uzun bir süredir pek bir ilerleme kaydedememiştim, ama şimdi Crimm's Son'da ilerlemeye yeniden başladım.

"Crimm's Son ne lan?"
Commodore 64 havasına sahip bir korku/macera oyunu. Etrafı demir parmaklıklarla çevrili ormanın ortasındaki evlerinde ismi Crimm olan babasıyla birlikte yaşayan küçük bir çocuk bizim kahramanımız. Evin içinde mini-game'leri oynayacağımız bir oyun konsolu ("oyun içinde oyun"), evin bahçesinde de oyun parkımız var. Bize verilen hiçbir görev yok, evde bizi tehdit eden herhangi bir tehlike de. Ama ihlal etmememiz gereken bir kural var: "Sakın parmaklıkların ardına çıkma! Dışarısı tehlikelerle dolu bir yer."

Evet, aklıma bu fikri getirenin The Path olduğunu inkar edemem (The Path'te ninesinin evine sepet götüren Kırmızı Başlıklı Kız(lar)ı yönetiyorduk, önümüzdeki düz patikayı takip ettiğimiz sürece güvendeydik. Patikanın dışına çıkmak bizi Kurtlarımıza ulaştırıyordu). Ama benim hikayeyi işleyişimin ve katkılarımın Crimm's Son'ı basit bir arağın ötesine taşıyacağına inanıyorum.

Opeth'in Heritage albümü gibi bir şey olacak bu oyun... Eskiye modern zamanlardan gelen saygı ve özlem. Kimilerinin nefret ettiği, kimilerinin bağrına bastığı. Heritage'e bayıldım bu arada, belki onunla da ilgili bir post döşerim.

Tıkanıklık ve İlham
Bu son bir aydır ilhamla dolu bir şekilde dolaşıyorum etrafta. The Sims Social'da "inspired" haline geçtiğiniz zamandaki gibi, etrafım parıldayan partiküllerle çevrili adeta.

Crimm's Son'da önüm tıkalı durumdaydı. Oyunun görsellerini ben hazır materyalleri değiştirerek machinima tekniğiyle yapmak istiyordum (ki halen istiyorum). Mesela Lost in the Nightmare'ı yaparken Half-Life (ve modlarının) kaplamalarını, modelleri değiştirerek ve kendi Half-Life haritalarımı oluşturarak yeni bir dünya yaratmıştım, bir grafikere "Bana böyle böyle şeyler çiz hacı," demekten keyif almıyorum.

Ama işi yürütemiyordum. Önce Half-Life 2 motorunu denedim, istediğim gibi görseller hazırlamada çok zorlandım (bir yıl önce hazırladığım evin haritasını formatta kaybetmem, hevesimi kaçırmada son damla oldu). 3D Studio Max ve Vue'yu da istediğim gibi kullanabilmeyi beceremedim. Bir grafikere ihtiyacım olacaktı, ama en son başarılı oyununu 6 yıl önce çıkarmış ve şimdiki fikirleri bulanık olan bir yapımcı olarak, yetenekli insanları nasıl ikna edebilirdim? Eğer bana verilen kaliteli çalışmalar benim aklımdaki konsepti yaratmaktan uzaksa kaç kere "Bunu değiştirir misin?" diyebilecektim? Evet, itiraf etmeliyim, bir programcı olarak olmasa da bir prodüktör olarak özgüvenim oldukça düşük, LitN'dan sonraki dandik çalışmalarımdan ötürü.

Sonra Aslıları ziyaret ettiğim bir gün bana oynamakta oldukları The Sims 3'ü gösterdiler. Oyunda bina, çevre yaratmanın ne kadar kolay olduğunu, etrafı ne kadar çeşitlendirebileceğimizi ve bir de nasıl istediğimiz insan modelini yaratabileceğimizi göstermeye başladılar. Gökhan Abi'nin evinin bir tane müzesi varmış, orada resimler asılı duruyormuş, bunu görünce aklıma Crimm's Son'daki hayal ettiğim ev geldi. Sonra kafamda bir şimşek çaktı.

Gerisini tahmin edebilirsiniz (bu sağdaki gerçekten oyunda kullanılacak bir görüntü değil, denemelerimden birisi).

İlk başta "Oyundaki bütün renkler mutlaka C64'ün 16 renklik paletine ait olacak!" gibi bir kararım vardı, ama bazı sahneler için bu kuralı ihlal edip yine düşük seviyeli, ama daha adaptif renk paletlerinden de yararlandım. Mesela bu üstteki ilk resim bence C64'ün havasını vermede yeterli, ikinci resimden güzel göründüğü de kesin.

FFFUUU!
"Bu son bir aydır ilhamla dolu bir şekilde dolaşıyorum etrafta," dedim. İlham perimin bir troll olduğundan şüpheleniyorum, çünkü tam da okulumun başladığı, diğer işlerimin de yoğunlaştığı bir dönemde uğramaya karar verdi bu yaramaz peri. Daha bitirmem gereken bir iPhone adventure motoru var. Bundan bir hafta sonra da Batman: Arkham City çıkacak, asıl o oyun çıktıktan sonra ne bok yiyeceğimi bilmiyorum, çünkü oyunu şimdiden oynama imkanına ulaşmış olan bir derginin söylediği şey bu yeni Batman oyununun bir şaheser olduğu (benim bir de Batman fanboy'u olduğumu söylemiş miydim?). FFFFUUUUUU!

Hide

2011-09-23T00:20:00.000+03:00

Uzun süredir yapmadığım işlerden birisi, ilgimi çeken bağımsız oyunlar hakkında konuşmak bu sayfalarda. Beni yeniden klavyenin başına getiren, Andrew Shouldice tarafından yapılmış Hide isimli ücretsiz korku oyunu oldu.

Nedendir bilmiyorum, düşük çözünürlüklü oyun grafiklerinin beni cezbeden bir yanı var. Bahsettiğim şey normalde 1280*960'ta filan oynanabilen bir oyunun çözünürlüğünü 640*480'e çekmek filan değil, gerçekten de düşük çözünürlük için tasarlanmış görseller beni mest eden. Önünüzdeki nesnenin ne olduğunu size anlatmak için size detay sunamayan, tüm işi minimalistik bir şekilde kotaran oyunlar bana daha çekici geliyor. Eğer şu Crimm's Son'a devam etmeye vakit bulabilirsem, onun grafikleri işte bu tarzda. Uff neyse, Hide'a dönelim.

Oyunda iki adet amacınız var. Bunlardan birincisi sizin (yani siz okuyucunun) ve yönettiğiniz karakterin ortak amacı: Hayatta kalmak. Sizi kovalayanlar her neyse onlardan saklanmak ve belki de onlardan kurtulmak. İkinci amaçsa sizin (yani sen işte, okuyucu) oyunda ilk ölüşünüzden sonra edineceğiniz amaç. Buna sonra değineceğim.

Oyuna başladığınızda kendinizi karlarla kaplı bir ormanda, nefes nefese buluyorsunuz. Uzaktan bir yerden siren sesleri duyuluyor, etrafınızı incelediğinizde gecenin içinde parlayan bir ışık kaynağının size yaklaştığını görüyorsunuz. Eh, oyunun ismi "Hide", herhalde o spot ışıklarına doğru koşmak iyi bir fikir olmasa gerek?

Nerede olduğunuz, sizi neyin kovaladığı, niçin kovaladığı ve daha da önemlisi kim olduğunuz size oyun boyunca açıkça söylenmiyor. Bu sizin, hikayeyle ilgili cimrice verilmiş ipuçlarını nasıl yorumladığınıza bağlı (oyunu bana bu kadar çok sevdiren şeylerden biri de bu bulanıklık).

Hafif bir spoiler vereyim, oyunda keşfedilecek 5 adet mekân var (mesela içine girilemeyen bir kilise). Oyunda her yakalandığınız zaman "Keşfedilecek 5 adet yerden bilmemkaç tanesini buldunuz" yazısını görüyorsunuz, oyun kapanmadan önce. Her bir mekânın yanında birer tabela üzerinde yazılar bulunuyor. İşte önceki paragraflarda bahsettiğim ikinci amaç da bu, oyun dünyasındaki 5 adet mekânı keşfetmek.

İtiraf etmem gerekirse ben bile en fazla üç tane tabela bulabilecek kadar sık oynadım oyunu, yürüme hızımızın bu kadar düşük olması ve düşmanlarımızın sayısının her keşfimizle birlikte artması oyunun yeniden oynanabilirliğini düşürüyor, ben de sonunda dayanamayıp 5 tane mekanı da keşfettikten sonra ne olduğunu internetten öğrendim. Neyse, daha fazla spoiler vermeyeyim...

Oyunun download linkleri: Mac | PC

Bu arada oyunun girişinde size söylenmiyor, ama oyunda mouse'la etrafınıza bakıyorsunuz. Sırf bu belirtilmediği ve ben de denemediğim için oyunu ilk oynadığımda "Hmm, kafası sürekli yukarıya doğru dönük bir karakteriz ve böyle kaçıyoruz. İlginçmiş, ama çok sıkıcı..." demiştim. Ayrıca space tuşuyla da eğilebiliyorsunuz, ama bu da çok bariz bir şekilde ifade edilmediği için keşfedemeyebilirsiniz.

Bir de eğer gözünüz bozuksa, oyunu gözlüksüz de oynamayı deneyebilirsiniz. Çok tatlı oldu bende.

LemeLeme

2011-09-20T01:16:00.002+03:00

iPhone'umda bulunan favori uygulamam LemeLeme isimli fotoğraf düzenleme ve paylaşma uygulaması. Bir nevî Instagram alternatifi, ama nedense Instagram'ı pek sevemedim.

Bu uygulamayı ne amaçla kullanıyorum peki? Benim "dramatik etki" olarak isimlendirdiğim imge işleme fonksiyonu için. Cihazınızdaki fotoğraflara, Lomo fotoğraf makineleriyle özdeşleşmiş olan sevimli bir çarpıklık kazandırıyor.

LemeLeme'ye gıcık olduğum nokta şu: Bazı filtrelerle elde ettiğim sonuçlar, benim SLR'ımla ve Photoshop'la elde ettiklerimden daha güzel. Telefonla çektiğim resimleri koca makineyle çektiklerimden daha güzel gösteriyor, başka bir deyişle. Grrr! (Bu da aslında benim fotoğraf ve post-production konusunda önümde daha ilerleyecek çok yol olduğunu göstermiyor da ne?)

Ve bir de işlenen resimlerin illa ki kare şeklinde işlenecek olması da bana "Keşke bu kadar başarılı Photoshop actionlarım olsa da telefonla filan uğraşmasam!" dedirtti.

Ve eskilerden, LemeLeme'nin dokunuşuyla.

Ağustos sonu fotoğrafları

2011-08-30T19:05:00.001+03:00

Evet, bu blogun iyice foto-bloga döndüğünün farkındayım. Düşüncelerim ve günlük hayatta yaşadığım şeyler ya çok sığ, basit, ya da buraya yazılamayacak kadar sıradışı olduğu için buraya koyabileceğim, kendime ait olan tek şey son zamanlardaki çalışmalarım sadece.

Düşnehri: Self ve iPhone adventure motoru için çalışmaya devam ediyorum, part-time işimden vakit kaldıkça. NEF (RAW) dosyalarını işlemeyi öğrendiğimden beri de nihayet istediğim gibi fotoğrafları çekebilmeye başladım.

Aslı ve Gökhan'ın bana aldıkları doğum günü hediyesi iki adet aslan figürü (o üçüncü figür bende önceden vardı) ve üstteki nottu. Aslan figürleri fotoğraflarım deviantArt'ta pek ilgi görmese de ben sonuçtan memnunum (hele bir kış gelsin, aklımda bir fikir var).

Bu da Rose kişisi için sevgilisi Uysal Timsah tarafından hazırlanmış olan kağıt küpü bebeğin fotoğrafları.

Temmuz ve Ağustos fotoğrafları

2011-08-08T22:21:00.000+03:00

Sanırım kendimi geliştiriyorum bu konuda. Resimlerin büyük bir kısmı yüksek çözünürlüklüdür.

Bar, tablo ve oyuncak bebek üçlemesi konulu fotoğraflarımdan pek memnun değilim. Önümde ilginç bir kompozisyon duruyordu, eminim bu kompozisyondan çok daha ustaca bir şekilde faydalanılabilirdi.

Bodrum'da kaldığımız otelin girişi. Evet, son iki fotoğraf infrared filtreyle çekildi.

Renkli mi, renksiz mi daha güzel, kararsız kaldım.

Geçmiş

2011-07-10T21:10:00.000+03:00

Hani en son Lost in the Nightmare'ın (a.ka. Kabusta Kaybolmak'ın) 2011 sürümünü çıkartacaktım ya... Vazgeçtim. Verdiğim ama tutamadığım sözler listesine bir yenisi daha eklenmiş oldu.

"2011 versiyonundaki yenilikler neydi?" diye soracak olursanız;
*Oyunda tüm Türkçe karakterler artık düzgün bir şekilde görünecekti.
*Bazı ufak buglar düzelecekti.
*İçeriğinde bir takım değişiklikler yapılacaktı. Önemli mantık hataları giderilecek, aşırı emoca olan yerler kırpılacaktı.

İçinde oyunun Türkçe çeviri metninin de bulunduğu bazı önemli dosyaların 2008 versiyonlarını bir türlü bulamadığım için onları baştan hazırlamam gerekiyordu. Bu o kadar da önemli bir sorun değilmiş gibi görünüyordu ilk başta.

Ama sıkıldım. Çok sıkıldım. Yapılması gereken işin ağırlığı altında ezilmedim sadece, 2005'teki bunalımımla yüzleşmekten. Emo Edebiyatı Ödülleri'ne layık gösterilebilecek oyun metninden bunaldım. Üzerinde uğraşmam gereken yeni oyunlar duruyorken geçmişe dönmekten, bozuk olmayan bir şeyi tamir etmeye çalışmaktan.. Zaten oyunun revize edilmiş, Türkçe bir 2008 versiyonu mevcutken...

Pfff... En azından tecrübe kazanmış oldum bir konuda. Herkesten özür dilerim.

Formspring yanıtlarım, ördekler

2011-06-25T22:18:00.001+03:00

Formspring'in en sevdiğim yanı bize bloglarımızda bahsetmediğiniz konular hakkında konuşma, fikirlerimizi belirtme imkanı vermesi.

Tamam, ben istediğim zaman blogumda "Modern insanın ihtiyaçları" başlıklı bir yazı yazıp bu konu hakkındaki fikirlerimi belirtebilirim, ama okuyucuların en fazla "Hmm peki." diyebileceği bir yazı olur bu. Eğer "Modern insanın ihtiyaçları" başlıklı bir yazı yazıyorsanız o konuyu derin bir şekilde irdelemeli, konu hakkında gerçekten fikir sahibi olmalısınız. En azından kendi blogum için böyle bir ideale sahibim. Yayılmasını özellikle istediğim içeriğe sahip konular dışında (misal, Alman Liseliler'in cevabı, contarium yalanı) blogumu hep orijinal ya da az bilinen şeylerle doldurmaya özen gösteriyorum.

Her neyse, bu yazımda Formspring'te bana sorulan bazı sorulara verdiğim yanıtları yayınlayacağım. Konular hakkında çok bilgili olduğum için değil, sadece fikirlerimi burada paylaşmaya layık gördüğüm için. Ve önceki paragrafta belirttiğim nedenlerden ötürü, her bir soru için ayrı bir post atmak da doğru olmazdı.

Do you roleplay in non-RP games? (strategy, fps etc) (themaelstorm)

Evet! Eğer oyunun hikayesi beni sararsa (mesela Batman: Arkham Asylum) kendimi cidden ana kahraman yerine koyarım. Oyunun doğru düzgün bir hikayesi yoksa bile kafamda oyunu hikayeleştirdiğim de oluyor. Mesela Quake 3'te Razor karakterinin sesini kendi karakterimle özdeşleştirmiştim. Kendisini o arenaya gladyatör olarak teleport edilmiş bulan, ilk başta sürekli öldürülen ve dirilen, sonra yavaş yavaş silah kullanımında ustalaşan ve arenada yükselmeye başlayan bir prens.

Ama eğer ana kahraman benim roleplay'de yapmayacağım şeyleri yapıp duruyorsa o oyun benim için roleplay değerini yitirir. God of War I'in başında kaptanın boynundan anahtarı aldıktan sonra kaptanı yaratığın midesine geri atmak... God of War II'de kıldan yünden nedenlerden ötürü tanrılarla kavga etmek... Tamam, Kratos öyle bir karakter, ama özdeşleşemedim hiç.

Bir öğretmende aradığınız özellik nedir? Ne yaparsa öğrencileri için "Muhteşem biri" olur? (CaglayanTILSIM)

(Vereceğim yanıt "ne yaparsa"dan ziyade, sonuca odaklı olacağı için pek faydalı olmayacak belki.)

Bana kendimi gerçekleştirmem için ilham vermesi.

Türkçeyi düzgün kullananlardan mısınız? Türkçeyi yazım hatalarıyla ya da kendi özel fontlarıyla (örnek: qankà) yazanlar hakkında ne düşünüyorsunuz? (CaglayanTILSIM)

Evet, yazdıklarıma azami özeni gösteriyorum. Odamın kitaplığında Türkçe sözlüğüm var, tam doğru yazılışından emin olmadığım kelimelere (mesela "azami" kelimesinde 'â' olup olmadığına) bakmaktan çekinmem.

"Yazım hataları yapanlar eğitimsiz ve/veya zekâ seviyesi düşük insanlardır!" diye kesin bir yargıya sahiptim eskiden. Ama zamanla, oldukça aklı başında ve eğitimli insanların da "-de", "-da" bağlacını doğru kullanamadığına, "v" harfi yerine "w" kullandığına tanıklık ettikçe bu sorunun eğitim sistemimize ve toplumumuzdaki bilinçsizliğe bağlı olduğuna kanaat getirdim.

Niye Sosyal ağlara üye oluyoruz? Bilgisayar yardımı olmadan sosyalleşemeyen bir toplum mu oluyoruz?

Fool Arcana televizyona çıktığında şuna benzer bir söz söylemişti, izleyebildiğim kadarıyla: "Homo sapiens, homo sapiens değil artık, başka bir şey! Günümüzde insan evriminin yeni bir safhasına tanıklık ediyoruz. Artık bizim varlığımız sadece biyolojik/fiziksel varlığımız değil, ama aynı zamanda dijital ortama yansıyan fikirlerimiz, aktivitelerimiz." (Bu dediğim cümleleri kurmamış olabilir, o yayının gecesi zor bir elektrik devresi ödeviyle cebelleştiğim için araya kendi düşüncelerim karışmış olabilir).

Sosyal medyayı (Facebook, Blogger, Twitter, Formspring, forumlar, sözlükler ve dahası) insan zihninin ve varlığının bir parçası, uzantısı olarak görüyorum.
İnsanlarla yüzyüzeyken asla tam anlamıyla paylaşamayacağım şeyleri ben bu dijital medyanın kendime ait köşesinde rahatlıkla ifade edebiliyorum. Sanal alanımızın modern homo sapiens'in varlığının uzantısı, belki üçüncü bir kolu olduğunu düşündüğümüzde asosyalitenin tanımının güncelleşmesi gerektiğinin farkına varırız.

Soruya özet bir yanıt vermem gerekirse: Hayır. Arabanın ve uçağın icat edilmesi, insanları yürüyemez bir hale getirmedi. Yürüme alışkanlığını azalttığı doğru, çünkü ulaşımı kolaylaştıracak araçlara alıştık.

Size göre, "Pozitif ayrımcılık" nedir? (CaglayanTILSIM)

Diğerine yapılan "normal" ayrımcılıktır.

Mesleğiniz nedir? Mesleğinizin bir günü nasıl geçiyor? (Lütfen dürüst yanıt vermeyin. Yalan söyleyin, ilginç cevaplar verin.) (CaglayanTILSIM)

Bilgisayar mühendisi olarak bizim yaptığımız tek iş bilgisayar yazılımı kullanmak. Böyle Word'de, Excel'de yazı yazmakla, ofis işleri yapmakla, muhasebe yazılımı kullanmakla günümüz geçiyor. Mesela görüntü işleme diye bir konu var, bizim tek yaptığımız şey Photoshop'ı açıp filtre butonuna basmak. Bilgisayar yazılımını ve donanımını Allah hazırlayıp insanlara indirdiği için işin teknik altyapısıyla, programlama dilleriyle, ileri düzey matematikle, bilgisayar sorunlarıyla filan hiç uğraşmamıza gerek kalmıyor neyseki.

Size sorulan soruların çok formal olması, sizin de çok formal olmanızdan mı kaynaklanmaktadır?

Güzel bir soru. Bu soruya en isabetli yanıtı bana soru soranlar verecektir, en iyisi izleyicilerime sorayım bunu.

Tahminim, "evet". Gözlemlediğim kadarıyla sıcakkanlı ve/veya internetteki yazıları genellikle cinsellik gibi günlük hayat konularıyla ilgili olan insanlar "Çıkılacak bir kızda aradığın kriterler nedir?", "Geçen gün seni kantinde gördüm. Palabıyık mı bıraktın lan yarraam?" gibi sorular alırken benim aldığım en informal sorular "Heeey.. Senden nabeeer?" ve "Hocam ben seni ne zamandır göremiyorum. Diş problemi vardı en son(demek bayağı olmuş :)) Bir ara eski tayfa toplanalım, yenilerden bir-iki kişiyi de alalım ne dersin?"di. (Belki "HAREKETLİ KORKONC TEMA" da informal bir soruydu, emin değilim).

Soğuk, mesafeli bir insan olduğum doğru (aileme karşı bile, onları çok sevmeme ve onların hiç benim gibi soğuk tipler olmamasına rağmen). Bunun da insanların bana karşı olan yaklaşımını etkilemesi doğal.

"Toplumda bir yere gelememiş insanların kendilerini kanıtlamak için toplum huzurunu bozacak şekilde davranmalarına ve dikkat çekici giyinmelerine 'apaçilik ' diyoruz." dedi bir yakınım. Sizce? (CaglayanTILSIM)

Aslında bütün apaçileri toplumun huzurunu bozmakla suçlamanın doğru olduğundan emin değilim. Eminim kendi hallerinde takınan, fazla gürültü çıkartmayan apaçiler de vardır.

Apaçilik bence tekno-kıroluk. "Kıro" olarak nitelendirilebilecek ailelerin; teknolojiyle, şehir hayatıyla karşılaşmış ve emoluk, tikkylik gibi batı kaynaklı altkültürel akımlardan etkilenmiş çocukları.

"Savaşlar insanoğlunun teknolojik atılımlarının had safhaya ulaşmasına neden olmuşlardır. İcatlar, teknolojik gelişmeler vs savaşta öne geçmek için stratejik amaçla kullanıldılar. Savaş olmasaydı, teknoloji bu kadar ilerlemezdi." Buna hak veriyor musunuz? (CaglayanTILSIM)

Evet. Günümüz teknolojisinin tarihini incelediğimizde bir yerlerde "X, ilk başta askerî amaçlarla geliştirilmiştir" cümlesini görürüz. Endişe ve nefretin güçlü motivatörler olduğuna inanıyorum, merakın yanında.

Toplumsal gaza gelişimiz ile ilgili ne düşünüyorsunuz? Mesela İsrail ile ilgili her olayda facebook'ta paylaşılan Hitler sempatizanı yazılar, ömrü iki ayı geçmeyen İsrail ürünlerini boykot etmeler gibi. (Minator)

Etkisiz. Siyasi bir konuya sinirlendiğimizde gerçekleştirebildiğimiz aktivitelerin en ileri seviyedekileri Facebook'ta, Twitter'da filan konuyla ilgili kişilere, kurumlara ayar vermek, söyleyeceklerimizi önceden binlerce kez duymuş insanlara bildiklerini tekrarlamak. Ama en azından öfkemizi bastırıyor, kendimizi tatmin ediyoruz. Maksat gönüller şen olsun.

İsrail bir halt yediği zaman hemen Hitler'in soykırım politikasını hatırlatan insanlarımızın var olduğunu görmek, aslında halkın çok fazla şey yapamamasının her zaman kötü bir durum olmadığını düşündürüyor.

Şuna inanıyorum, her bilgi düzenlenebilir. Devlet (iktidar demiyorum) işine gelmeyen bilgilerin "düzenlenerek" yayılmasını medyadan talep edebilir. Öyleyse doğru bilgiye ulaşma yolu, gazete ve televizyon değildir. Katılıyor musunuz? (ilgili: 1984) (CaglayanTILSIM)

Kesinlikle. İnternet yasağı işte bu yüzden çok tehlikeli.

Klişe örneklerle iddiamızı destekleyeyim;
* Geçenlerdeki internet yasağı yürüyüşlerine dair medyada hiçbir haber yer almamış. Bu bana şunu merak ettirdi: Acaba medyanın bilerek haberini yayınlamadığı daha başka nasıl ciddi olaylar var?
*Bir de bu sağdaki resim.

Kraldan çok kralcı davrandığınız oluyor mu? Örneğin "Oruç tutanlar ruj sürebilir mi?" gibi sorularla aslında niyeti değil, sadece prosedürü önemseyenleri düşünün. (Not: Soru dinsel içerikli değil, aklıma gelen ilk örnekti bu) (CaglayanTILSIM)

Böyle davranmamak için kendimi çok zor tutarım. Bir ürünün kullanıcısı veya bir sosyal platformun üyesi bir konu hakkında şikayette bulunduğunda olaya yönetici/üretici gözüyle bakmadan edemem.

Somut bir örnekle açıklayayım durumumu: Ekşi Sözlük'ün geçen günlerde savcılığa bazı yazarlarının IP'sini ve kimlik bilgilerini verdiğinde içten içe Ekşi Sözlük'ü desteklemiştim, "Bilgilerimizi nasıl verirsiniz! Bizi korumalıydınız!" diyenlere karşı. Hayır, o kişilere dava açılmasını desteklemiyorum kesinlikle, ama özellikle eğer bu denli büyük bir websitesi olarak varlığınızı sürdürmek istiyorsanız yasalara uyulması sizin yükümlülüğünüzdür.

Ben Ekşi Sözlük yazarı değilim, ama aynı olay benim yazarı olduğum İTÜ Sözlük'te gerçekleşse düşüncem değişmezdi.

Acayip konu dışına çıktım.. Neyse, varacağım nokta, bu tip bir sorunla karşılaşıldığı zaman olayın prosedürel boyutunu ve prosedür ihlallerinin o kuruma getireceği tehlikeleri aklıma getirmeden edemiyorum.

Diyelim ki küçük bir çocukla 1 saat geçirmek zorundasınız. Bir yakınınız da olabilir bu ufaklık. 6 yaşında. Ona öğretmek istediğiniz şey ne olurdu? (CaglayanTILSIM)

Başkalarının kendisini ezmesine asla izin vermemesini. Cesaretin önemini.

Sizce bize anlatılan her şeyde bilinçaltımıza empoze edilen bir şeyler var mı? Mesela Kırmızı Başlıklı Kız'ın cinsel öğeler taşıyan bir masal olduğunu hiç araştırmış mıydınız? (CaglayanTILSIM)

Öncelikle şunu belirteyim, "bilinçaltımızı etkileyen öğeler"in bir filmin 25'inci frame'i veya arkaplanda görülen bir göz-piramit işareti benzeri gizlenmiş şeylerden fazlası olduğuna inanıyorum. Çocukken okuduğumuz bir hikayenin ana fikri de gayet bilinçaltımıza etki edebilir. Sübliminal mesaj örnekleri olarak hep bu gizli semboller, yıldızlarla yazılı "S E X" yazıları verildiği için bunu ayrıca belirtme gereği duydum.

Soruya dönersem,

Anlatılanların tamamında olmasa da, evet, empoze edilenler var bence. Masallar, basın, eğitim müfredatı ilk aklıma gelenler, nasıl ve niçin yapıldıklarını açıklamama gerek var mı? Masalların ortaya çıkışının perde arkası hakkında beni bilgilendiren ve daha fazlasını araştırmaya sevk eden kişi sendin.

Ben şuna da inanıyorum: Bu anlatılanlarda empoze edilen fikirler, aslında anlatan tarafından her zaman bilinçli bir şekilde empoze edilmez. Yazdığın bir hikaye insanlara bir X düşüncesini empoze edecek nitelikte olabilir, ama bunun sen bile farkında olmayabilirsin. X düşüncesi sen çocukken zihnine bir masalla yerleştirilmişti aslında.

İntihardan birisi suçlanacaksa, suçlanması gereken geride kalan insanlardır; çünkü bu güruh arasında intihar eden insan için uğruna hayatta kalmayı hak edecek bir kişi bile yoktur. marx'ın bu sözü doğru ne ifade sizce? (4000001)

Sorunun "Marx'ın sözünü yorumlayın. Sizce doğru mu?" olduğunu varsayıyorum.

İnanıyorum ki Marx'ın demek istediği şey "İntihar için intihar eden kişiyi suçlamak haksızlıktır. illa ki birisinin suçlanması gerekiyorsa, o zaman asıl suçlanması gereken ..... " olabilir, bu durumda bu söze kısmen katılıyorum. Bir insanı intihara sürükleyecek etmenlerin arasında etrafındakilerin ona hayattayken yaklaşımı büyük bir rol oynar sanırım, ama koca bir toplumdaki insanların tamamını o intihar edeni kararından vazgeçiremedi diye suçlamak da haksızlık. Eğer benim tanıdığım bir insan intihar ederse, benim o kişiyle doğru düzgün iletişim kurma imkanım da olmadıysa (veya benim tüm çabamı, anlattıklarımı kulak ardı ettiyse) o zaman neden bu intiharın suçlularından birisi ben olayım?

Daha iyi bir telefon, daha yüksek çözünürlüklü bir televizyon almaya gerçekten ihtiyacımız var mı? En son ihtiyacınız olmadığı halde neye para harcadınız? (CaglayanTILSIM)

Hem evet, hem de hayır. Eğer söz konusu durum "Benim telefonum iPhone 3. Ama iPhone 4 çıkmış. Hemen yenilemeliyim" veya "İşlemcim Intel i5. Biraz daha hızlansın, i7 alayım" ise bunu gerçekten lüks, gereksiz bir ihtiyaç olarak görüyorum. Fakat telefonunuz epey eski bir modelse, etrafınızda smart phone'u olmayan bir insan kalmamışsa o zaman bu, "ihtiyaç" niteliğini hak etmeye başlar. Bir şeyin ihtiyaç olarak nitelenmesi için illa hayatta kalmak, daha fazla para kazanmak gibi bir amaca hizmet etmesi gerektiğine inanmıyorum. Yaşadığınız çevredeki diğer insanların yapabildiği bir şeyi sizin yapamıyor olmanız sizi bir şekilde ezik hissettirecektir.

Mesela pek çok evdeki bilgisayarlarını günün 24 saat açık bıraktığını görüyordum, ama benim eski bilgisayarım 1 saat açık kaldıktan sonra elektrikli süpürgeyle yarışabilecek fan sesini üretiyordu. Ve benim bazı özel hobilerim gerçekten de bilgisayarımı çok uzun süre açık bırakmayı gerektiriyordu. "Sessiz kasayla mı doğdun? Bu senin hayatî bir ihtiyacın mı ki?" sorusu yöneltilebilir, ama belki de günümüzde kapitalizminin toplumlara etkisiyle artık bunlar bizim psikolojik olarak ihtiyacımız haline geldi.

Evet, bazı şeylere hayatî olarak ihtiyaç duymasak da kendimizi tatmin etmek için ihtiyaç duyarız. En azından "Diğer insanlar Blu-ray film izleyebiliyor, Heavy Rain oynayabiliyor. Benim neyim eksik?" sorusunu kafamızdan silmek için. Yerini bu sefer de "Keşke benim de şöyle spor bir arabam olsa" alacak olsa bile.

En son para harcadığım 'hayati olmayan' şey, Crimm's Son için satın aldığım bir Vue modeliydi.

----

Yazımı, dün Altınpark'tayken çektiğim şu iki ördek fotoğraflarıyla sonlandırayım.

Piyon

2011-06-21T18:33:00.000+03:00

Evet, dünya sahnesinde sadece bir piyon olduğun doğru. Peki piyonların önemsiz olduğunu mu düşünüyorsun? O zaman satranç oynayalım. Senin o arkadaki önemli sekiz taşın olsun sadece. Bu nasıl? Hatta senin piyonlarına da ben sahip olayım, yetmediyse eğer.

(Bu yukarıdaki paragraf bu sabah uyandığımda zihnimde yankılanan bir düşünceydi. Hemen kağıda not aldım, sonra da buraya.)

What's a Girl to Do?

2011-06-19T05:25:00.000+03:00

Ürkütücü ve güzel. Klipteki anthropomorflardan birisi Donnie Darko'daki tavşana, birisi de Pedobear'a benzemiyor mu?

Apple'ın yeni klavyesiz laptop'ı!

2011-06-13T16:30:00.002+03:00

Basınımızın -özellikle internet ortamında- ne durumda olduğunu özetleyen fenomen.

Bizim Zaytung'umuzun yabancı versiyonu diyebileceğimiz the Onion News Network'te Apple'ın klavyesiz bir laptop'ı piyasaya çıkaracağıyla ilgili bir 'haber' yayınlanır. (Bu arada ben de yeni keşfettin bu ONN'ü. Dehşet başarılı espriler var.)

Veee tahmin edeceğiniz gibi, Sabah'taki şakirtlerin bu haberi gerçek sanıp yayınlaması uzun sürmez. Şu an Google'da Apple'ın klavyesiz laptop'ını arattığınızda daha başka bir sürü websitesinin Sabah'taki haberden çalıntı yaptığını görebilirsiniz.

Dönem sonu

2011-06-11T00:27:00.000+03:00

DVD'lerden yansıyan göz

2011-06-02T01:29:00.002+03:00

Buraya güzel bir yazı yazamadım bu son zamanlarda, o kadar yoğun ay geçiriyorum ki... Ama bugün odamın duvarında bu gözle göz göze gelince (?) bunun fotoğrafını çekip internete koymadan edemedim.

İşte böyle bir şey. Sağda gördüğünüz (daha doğrusu tam göremediğiniz) kaynaktan çıkan ışık, yatağın üzerindeki Sony DVD+R kutuma (daha doğrusu, bir DVD'nin arka yüzüne) belirli bir açıyla yansıyınca duvarda bu göz şekli beliriyor (ışığı direkt DVD'ye tutmayın ama). Kutuyu biraz hareket ettirince şekil daireselleşiyor.

Tam da dün OGZ forumlarında, Illuminati'nin eğlence sektöründeki yeriyle ilgili bir tartışmaya katılmıştım, şimdi de oraya yeni bir yanıt yazacaktım ("Madem zamanın yok, forumda ne yapıyon?" diyebilirsiniz. Acil bir donanım sorunumla ilgili yardım istemek için girmiştim, sonra Illuminati ve Game of Thrones konularının tamamını okumuş bir şekilde çıktım forumdan. Evet, internet biraz tehlikeli bir şey.)

Aslında böyle bir göz şeklinin ortaya çıkmasının çok mantıklı bir açıklaması var: DVD kutusunun içindeki son DVD'den birkaç santimlik yükseklik. DVD'nin üzerine gelen ışığın bir kısmı ilk başta işte bu yükseklik (yani kutunun kenarı işte) tarafından kesiliyor. Sonra DVD'den yansıyan ışığın diğer tarafı da kutunun öbür tarafı tarafından kesiliyor. Eh, DVD'nin ortasındaki küçük dairelerin de göz bebeği şeklini yansıtması doğal. İlginç, değil mi?

Bir de madem yeni post atmaya giriştim, şu resimleri de araya sıkıştırayım. Hayır, daha bir dönemim daha var okulumun bitmesine.

15 Mayıs,Sakarya Caddesi

2011-05-15T17:43:00.001+03:00

Bugün Sakarya Meydanı'nda sansüre karşı yürüyüşteydim, Ankara OGZ tayfasıyla birlikte. İşte çektiklerimden bir bukle. Aslında eğer tarihleri çakışmasaydı TMMOB eylemine de katılacaktım..

Bu arada konuyla ilgili düşüncemden burada bahsetmiştim.

Kuyuya taş atılması, Contorium

2011-05-14T04:14:00.003+03:00

Bu kadar saçma bir konu hakkında yazı yazmak fikrinden nefret ediyorum, yapmam gereken başka bir sürü iş varken. Ama contorium'la ilgili videonun Facebook'ta bu kadar çok yayıldığını görünce kendimi tutamadım.

"Contorium ne lan?" derseniz, Ekşi Sözlük'teki ve İTÜ Sözlük'teki başlıklarını vereyim (evet, İTÜ Sözlük'teki gord10 insanı benim).

Burada linkini vermeyeceğim videoyu güzel hazırlamışlar, Zeitgeist alıntıları da takdir edilesi. Ama tüm bunlar bir saçmalık! Eğer benim bir-iki şey bildiğimi düşünüyorsanız inanın bana.

Şu haberi göstermeliyim:
http://www.taraf.com.tr/haber/turkiye-nin-en-vatansever-elementi-contorium.htm
(Haberde ismi geçen çocuk benim güvendiğim bir arkadaşımın arkadaşıymış bu arada. Can'ın başı milletle dalga geçmek için 2007'de yazdığı kolpa forward mail yüzünden cidden belaya girmiş, Taraf gazetesinin bu konuda yalan söylemediğini teyit edebilirim)

Benim inanamadığım şey; bu kadar çok aklı başında insanın bir videoya ikna edici bir şekilde hazırlandığı ve başında "All truth passes through three stages. First, it is ridiculed." ibaresi bulunduğu için inanması, içeriğindeki mantık hatalarına rağmen.

Rus bilimadamının bir cinlikle toryumu periyodik tabloda 90'a (yani Contorium'un olması gereken) yerleştirdiği söyleniyor. Element dediğimiz şeyler periyodik tabloda zaten atom numaralarıyla sıralanırlar, ayırt edici özellikleri de atom numarasıdır. Bir toryum atomuna "toryum" dememizin sebebi atom numarasının 90, yani 90 adet protona sahip olmasıdır. Rus bilimadamının toryum denilen şeyi kendisinin yaratıp "Aa, Boğaz'a olan uzaklığı 367 km" diyerek Manisa'ya kendisinin yerleştirmediğini biliyoruz. Onun aslında atom numarası 90 olan bir elementi keşfetmesi ve onu periyodik tabloda 90'ın olması gereken yere yerleştirmiş olması inanılması çok mu zor bir şey? Manisa ile Boğaz arasındaki mesafenin tam da con'un kütle numarasına eşit olmasına inanmaktan daha mı zor? Veya şunu sorayım: Toryum maddesinin periyodik tablodaki yeri sizce ne olmalıydı? (Aslında bu videoyu babama da (kimya yüksek mühendisi) gösterip onun yorumlarını da yazacağım buraya, Ankara'ya döndüğü zaman). Bu paragrafı sadece sakat eğitim müfredatımızdan arta kalan bilgilerimle değil, yabancı kaynaklardan da edindiklerimle yazdığımı belirteyim.

New York'ta bulunan Dünya Ticaret Merkezi'ne yapılan saldırının Microsoft'a bağlanması oldukça fantastik. Tamam, WTC'de Microsoft'un da ofisinin bulunması doğal, ama Microsoft'un Washington'da veya Silikon Vadisi'nde veya başka eyaletlerde saldırıya açık eşek kadar merkezleri olduğunu bilmiyor musunuz?

Bir işletim sisteminde bazı isimlerde klasör açmaya izin verilmemesinin basit bir açıklaması vardır: İşletim sistemi komutlarındaki anahtar kelimelerin klasör isimleriyle karışmaması. Bizim (ve aslında bütün dünyada, çünkü diğer ülkelerde bulunan Windowslarda da 'con' isminde klasör açılamıyor) contorium araştırması yapamamız için bunun engellendiğine inanmaktan daha mı zor bu dediğim şey? (Ve evet, biz beyinsiz
olduğumuz için 'cont', 'contorium', 'contoryum', 'kontoryum' adında klasör açmak aklımıza gelmeyecek.)

Trivia: "Con" İngilizcede "üçkağıt, dolandırıcılık" anlamına gelmektedir.

P.S: Contorium olayının kolpa olması, şu an sadece güçlükle fark edebildiğimiz başka komploların gerçek olmadığı anlamına gelmez. Dönen çarkların olduğuna inanıyorum, evet, ama önünüze gelen her halta sadece bu komployu desteklediği ve biraz da bilimsel, ciddi gözüktüğü için inanmayın lütfen.

Nisan fotoğrafları

2011-05-04T16:23:00.003+03:00

ANKARA

Workshop

Bu dönem resim dersinde çiziyor olduğum yağlıboya tablonun birkaç hafta önceki hali. Evet, bittiği zaman dandik bir eser olacak, ama bu fotoğraftaki kadar değil. Şu an arkaplanda görünen adadaki varlıkları dün baştan boyadım neredeyse.

ABANT

Sınıf arkadaşlarımla beraber Abant Gölü'ne pikniğe gittik. Çektiğim resimlerden çok memnun değilim, var olan manzaralar benim çektiklerimden daha güzeldi. HDR kullandım bu üsttekiler için, tek RAW dosyalarının farklı EV değerleriyle. Ama çok güzel olmadılar, galiba farklı EV değerlerine sahip ayrı fotoğrafları çekip merge etmem gerekiyordu.

İnsanlı resimler için Facebook hesabıma bakınız.

Ata bindim, bir de. Evet, altımdaki giysi eşorfman.

Game of Thrones, fantastik kurgu açlığımızı yatıştıracak mısın bakalım?

2011-05-03T23:36:00.002+03:00

Söz konusu dizi olduğunda oldukça seçiciyim. Hayır, kendimi dizi gurmesi olarak filan gördüğümden veya yayınlanan dizileri beğenmediğimden değil. Bir diziyi izleyeceksem bütün bölümlerini izlemeyi isterim. Ama malesef dizi izlemeye pek vakit ayıramıyorum, işlerimden ve "işlerimden" dolayı. Nip/Tuck, House MD, BattleStar Galactica'yı baştan sona izlemek isterdim mesela, ama sonsuz vaktimin olduğu bir dönemde yapacağım şey bu. Üff neyse, konuya geçeyim.

Game of Thrones yeni yayına girmiş bir dizi. Dizinin ilk sezonunun üçüncü bölümü daha geçen gün yayınlandı, o kadar yeni. IMDb'de şu an 9.5/10 gibi hayvanî bir skora sahip. İlerleyen bölümler yayınlandıkça daha gerçekçi ve haklı bir skora düşecektir elbette.

A Song of Ice and Fire'ın uyarlamasıymış bu dizi (itiraf etmem gerekirse bu bestseller kitabın ismini duymamıştım önceden). Dizi/film konusunu anlatmayı pek sevmiyorum, zira başarılı bir anlatıma sahip bir dizinin konusunu yazıya yeterince iyi dökemediğim için diziye haksızlık etmiş olmaktan korkarım. Ama madem Game of Thrones'la ilgili bir blog yazısı yazmaya koyuldum, konusunu biraz anlatmak zorundayım.

Westeros'un Yedi Krallığı'nda işler biraz karışık bir haldedir. Kral Robert'ın sağ kolu 'aniden geçirilen bir havale' sonucu vefat etmiştir. Kral Robert'ın yeni sağ kolu olarak göreve başlamasını istediği kişi "Kuzey'in Gardiyanı" lakaplı, kuzeydeki Winterfall topraklarının ve ordusunun adil ve dürüst lordu, eski dostu Eddard Stark'tır.

Lord Stark'ın hanımı Lady Catelin Stark'a ölen sağ kol Jon Arryn'in hanımından bir mektup ulaşır bir kuzgunla: Jon Arryn'in soylu Lannister ailesi tarafından öldürülmüş olduğuna dair. Lannisterlar, Kral'ın eşi Cersei'nin mensup olduğu ailedir, Cersei'nin kardeşleri de kraliyet içerisinde önemli rollere sahiptir. Bir de sarı sarılar. Lord Stark, eşinin tüm yalvarmalarına rağmen krallığın başkentine, Kral'ın Eli görevine doğru yola çıkar.

Bu sırada, bir önceki kralın mensup olduğu Targaryen ailesinin sağ, ama zayıf kalan üyeleri boş durmamaktadır (bunlar da beyaz saçlı olan tipler). Kral Robert'ın öldürüp yerine geçtiği eski kralın oğlu prens Viserys Targaryen, güçlü bir barbar ordusunun lideri Khal Drogo'ya askeri güç karşılığında kız kardeşi Daenerys'i sunar (Daenerys'in rızası olup olmadığını da kimse sallamaz). Saf bir şekilde bu barbar ordusunun kraliçeliğine başlayan Daenerys dizi ilerledikçe yavaş yavaş gücünün farkına varmaya, gerçek ve güçlü bir kraliçeye dönüşmeye başlayacaktır.

Lord Stark ve Westeros diyarındaki soylu ailelerin bireyleri şu an spoiler'larını vermek istemediğim entrikalarla uğraşıp dururken farkında olmadıkları, bin yıl önce tamamen yok olduğunu zannettikleri bir tehdit, bir dehşet yükselmektedir kuzeyin karlı topraklarından: Beyaz Yürüyenler.

Böyle işte.

Bu diziyi neden bu kadar sevdim?

* Karakterleri inandırıcı. Burada basit bir "İyiler vs. Kötüler" çatışmasından daha kompleks bir ilişkiler ve karakterler bütünü var.
* Sürükleyici, merak uyandırıcı.
*Game of Thrones'un yapım aşamasıyla ilgili bir trailer'da görüldüğü gibi, "Şimdi Atina'da şöyle bir antik bina var. Targaryenlerin yaşadığı yerin çekimini de orada yaparız" demek yerine orijinal bir dünya yaratmak için her şeyi kendileri tasarlayıp inşa etmiş hayvan herifler.
* Bana Aslı'nın ve Rose'un hikayelerini, hayal dünyamızı hatırlatıyorlar. Çok uzun süredir bir şey yazamadığım için "onların hikayeleri" demekle yetineceğim malesef. Bu dizideki prensleri gördükten sonra Arleon'u bir lordun oğlu yapmaya karar verdim.

Not: Bu dizi yüksek dozda cinsellik ve şiddet içermektedir. Odada anne baba varken filan izlenecek bir yapım değil pek.

22 Ağustos İnternet Darbesi

2011-05-03T20:15:00.001+03:00

Bu yasayı hazırlayacak/uygulayacak, bu sayfaya da bir şekilde ulaşmış olan yetkililere kötü bir haberim var:

Bizi, interneti, özgürlüğümüzü engelleyemeyeceksiniz.

Yabancısı olduğunuz bir sahada -sanal dünyada- özgürlüğüne düşkün pek çok sayıda gençle savaşacaksınız. İnternet yasalarımızı internetin ne olduğunu anlayamamış, dönemin ruhundan uzak yaşlıların hazırlaması o kadar da fena değil bizim açımızdan, 24 Ağustos'ta o yasaklanmış bütün sitelere girebiliyor olduğumuzda yaşayacağımız keyif için sabırsızlanıyorum.

Ama keşke aramızdaki ilişki medeni ülkelerde olması gerektiği gibi olsaydı...

Twitter'a yazmak isteyip de sığdıramadığım düşüncelerim

Alman Liselilerden Emre Aköz'e yanıt

2011-04-17T21:11:00.000+03:00

Bugün Twitter'da gördüğüm bu haberi sizlerle paylaşmak istedim. "Alman Liseliler Emre Aköz'e cevap vermemiş, bildiğin ağzına sıçmış", tweet yorumuydu. Verilen yanıt o kadar güzel ki okurken dört köşe oldum oturduğum yerde.

Alman Liseli öğrenciler, Sabah gazetesi yazarı Emre Aköz'ün dünkü “Siz hiç 'öteki' oldunuz mu?” başlıklı yazısında kendileri için kullandığı ifadeler ve Alman Liseliler'in liseli boykotuna katılmasını eleştirmesine Aköz'e bir açık mektup yazarak yanıt verdiler.

Alman Liseli Öğrenciler'in Aköz'e hitaben yazdıkları mektup şöyle:

Biz "Alman Liseli Öğrenciler", bu metni, başbakan ile köşe yazarlarının polemiğinde, meslektaşları için ‘sümüklünün teki’ diyen, karikatüristlere‘asker civelekleri’ diyen, polis tekmeleriyle çocuğunu kaybeden kadın öğrenci için ‘Duygu sömürüsünü kimse yutmasın. Madem bebeğini önemsiyorsun, ne işin var orada?’diyen, paralı eğitime karşı çıkan öğrencilere köşe yazılarında "tembel, asalak, bedavacılar’ diyen, Ankara’da direnen Tekel işçilerine “yan gelip yatanlar” diyen, solcu kadınlar için ‘Kerhaneye düşmek gibi bir şey’ diyen Emre Aköz’ün 16.04.2011 tarihli “Siz hiç 'öteki' oldunuz mu?” yazısına cevaben kaleme almayı uygun ve gerekli gördük. Söz konusu yazısında Emre Aköz, Alman Liseli Öğrenciler olan bizlerin açtığımız "Cemaate Geçit Yok" pankartı üzerinden hareketle, eylemimizin ve söylemimizin içini boşaltmayı, haklılığımızı çarpıtmayı amaçlamıştır. Emre Aköz'e açık mektubumuz:

Emre Aköz, alışkın olduğunuz dilin dışında, içerisinde hakaret barındırmayan bu yazıyı anlamanın sizin için zor olacağını düşünsek de üslubumuzda hakaret ve aşağılama barındırmamaya özen göstereceğiz.

İlk önce kendimizi tanıtalım: Bizler, sizin tek kelimeyle 'veletler' olarak geçtiğiniz insanlar olmanın ötesinde, okuyup düşünen, sorgulayan ve derdini insanca anlatmaya çalışan, geleceğine sahip çıkan, lise öğrencileriyiz. Yazınızda eylemin liselilere “yaptırıldığını” yazarak sadece Alman Lisesi öğrencilerine değil, hakkını savunmak için sokaklara dökülen bütün liselilere hakaret etmişsiniz. Liselilerin bu eylemleri yönlendirme olmadan, baskı altında kalmadan hatta　“merkezi kimlikleri” savunup “ötekileştirmeyi”　meziyet sayan bazı gerici okul yönetimlerinin baskılarına karşı, kendi özgür iradeleriyle gerçekleştirdikleri açıktır. Öğrencileri yönlendiren birilerini mi arıyorsunuz? Bizi yönlendirenler, aklımız, cesaretimiz, umudumuz ve aydınlık yarınlara duyduğumuz özlemdir. Bir örgüt mü arıyorsunuz? Evet tüm liseliler, öğretmenler ve veliler bu eylemler için örgütlenmiştir. Fakat sizin kaleme aldığınız bu yazıyı kendi isteğinizle mi yoksa hükümet-cemaat işbirliğinin kalemşörlerinin emriyle "sehven" mi yazdığınız büyük şüphe konusudur.

Gelelim söz konusu yazınızda bize sorduğunuz soruya: Bu veletlerin acaba kaçı bir Gülenciyle tanıştı? Cevabımız: Evet Tanıyoruz! KPSS'de soruları çalanları, YGS’yi şifreyelenleri, liselerde kadın ve erkek öğrenciler arasına santimler koymaya çalışanları, sınavlarda yine ‘sehven’ haremlik-selamlık’ uygulamasını yapanları, okullarımızı bilimin ışığından uzaklaştırmak isteyenleri en iyi biz liseliler tanırız. Peki Emre Aköz, siz hiç dershane parasını ödeyemediği ya da YGS de emeği ve hakkı hiçe sayıldığı için intihar eden akranlarımızla tanışma şansına eriştiniz mi?

Emre Aköz, bizim “Cemaat'e geçit yok” pankartımıza bozulmuşsunuz, sevindik. Evet Türkiye'deki dini sömürü kaynağı, geleceğimizi çalan, sınavları şifreleyen Gülen cemaatine liselerde geçit vermeyeceğiz. KPSS sorularını abi-abla evlerinden aldıklarını söyleyen bir sürü tanık var, peki siz hiç onlarla konuştunuz mu?

Yazınız, sadece biz değil tüm liselilerin eylemlerini manupülasyon altında yaptığımızı aşağılayıcı bir şekilde iddia edip, bütün öğrencilerin psikolojisinin böyle bir skandalla nasıl sarsıldığını, açıklamaların yetersiz ve bulanık, devlet içinde örgütlenen suçluların hala serbest olduğunu anlatmak yerine, eylemlerimizi farklı uçlara çekerek, söylemimizi çarpıtmayı amaçlamaktadır.

Aynı yazınızda "Almanlar, Türkiye'de okul açınca iyi; Türkler yurt dışında aynısını yapınca kötü!" söylemine yer vermişsiniz. Buradan anladığımız kadarıyla, siz, Alman hükümeti tarafından desteklenen eğitim kurumunu, bir devletten bağımsız kurduğu eğitim kurumlarıyla eşdeğer tutmaktasınız. Bu tutumunuz, bizlere, sizin de devlet içi cemaat örgütlenmesinin ve cemaatin devletleşmesinin farkında olduğunuzu düşündürüyor. Şunu anlamamız gerek ki biz Türkiye'ye yararlı olma iddiası olan gençler olarak çağdaş, bilimsel ve kaliteli eğitim arayışındayız.
Bir de yazınızda ‘Seçime iki ay kala ahmakıslatan yağmurları başladı’ demişsiniz,(iyi etmişsiniz. Burada ahmak kimdir size sormak gerekir ancak hakkınızı yemeyelim, bizi iyi anlamışsınız.) Eğer bu skandalın sorumluları bulunmazsa, üstü önceki skandallar gibi kapatılmaya çalışılırsa, eylemlerimiz devam edecek ve liselileri provokatör, marjinal gruplar gibi göstermeye çalışanlar, bize bir şey olmaz diyerek yollarına devam ederlerse, kimin ahmak olduğuna tarih karar verecektir.

Bir de şöyle anlatalım. Alman Liseli öğrenciler olarak, diğer liselerden kardeşlerimizle, bizi destekleyen sanatçılarla, velilerimizle, akademisyen ve öğretmenlerimizle birlikte, geleceğimizi çalmaya çalışan karanlığa karşı İstiklal Caddesi’nde yaktığımız ateşten birileri rahatsız olmuştur. Bu ateş, provakatörlerin değil, hak ve hukuk, eşit ve nitelikli eğitim arayanların ateşidir. Ve biz inanıyoruz ki hür irademizle yaktığımız bu ateş bir yangın gibi büyüyerek bütün gençliğe yayılacak, ülkemizi aydınlatacaktır. Bu saygısız tavrınızla, gerçekleri çarpıtarak ve eylemlerimizin içini boşaltmaya çalışarak, öğretmenlerimize, anne-babalarımıza, bizlere ve bu eylemleri destekleyenlere dil uzatmanız, gelecekte de tarafımızdan hiçbir zaman cevapsız bırakılmayacaktır.

Alman Liseli Öğrenciler

İnternetin en çok neyini seviyorum, biliyor musunuz? Emre Aköz gibi insanların ağzına nasıl sıçıldığını paylaşabildiğimiz için. Zeki, düşünen insanları karşılarına aldıkça ağızları günyüzü görmeyecek.

Çalışmalar

2011-03-27T15:08:00.001+02:00

Kişisel oyun projelerime vakit ayırmakta oldukça zorlanıyorum bu dönem, okuldan dolayı. Ama ironik bir şekilde, okulla ilgili çalışmalarımın, ödevlerimin büyük bir kısmı oyunlarla ilgili!

iPhone adventure oyun motoru
Bu dönemki bitirme projem iPhone ve iPad'de çalışabilecek bir adventure oyununun motorunu hazırlamak. Amacım AGS gibi sağlam oturmuş, motoru kullanan insanların kolaylıkla çalışmalarını yürütebileceği bir oyun motoru ve editörü hazırlamak değil; ama AGS'yle yaptığımız oyunları teknik olarak taklit edecek, iPhone'da çalışacak oyunları hazırlamak. DragonFire SDK sayesinde elimde herhangi bir Mac bilgisayar olmadığı halde, Windows üzerinde bu oyun motorunu kodlayabiliyorum. Daha da ilginci, iPhone almadım daha! Güvenebildiğim bir yerden ikinci el olarak alacağım.

Bu çalışmamla ilgili ayrıntıları ilerleme kaydettikçe vereceğim.

Resim dersi
Bu dönem resim dersi alıyorum (aslında geçen dönem alacaktım, ama onun yerine önemli bir teknik seçimlik ders almaya karar verdim). Resim dersinde bizden yapmamız istenen şey bir ressamın çalışmasını yağlı boyayla bir tuvale kopyalamamız. Tahmin edebileceğiniz üzere, ben başka bir sanatçının çalışmasını kopyalamak yerine kendi eski fotomanipülasyonlarımdan birisini yağlı boyayla çizmek istedim. Hoca kabul etti!

Nispeten kolay (ve yeteri kadar başarılı) olduğu için Suya Güvenilmez'i tuvale aktarıyorum. Evet, zor olacak, bakalım başarılı olacak mı...

Minik bir sorun var, o da tuvalin oranı ile çalışmamın oranı arasındaki farkın şu sağda gördüğünüz boşluğu yaratması.Orayı neyle dolduracağımı hâlen bilmiyorum. Arkadaki adanın üzerinde bir kule veya deniz feneri yapabilirim, ama sanki daha orijinal bir şey koyulabilirmiş gibi hissediyorum.

Evet, çok uzun bir süredir ne yeni bir fotomanipülasyon, ne de hikaye yayınladım. Asporia sıkıcı bir yer, bunu kabul etmemiz gerek. Karlarla kaplı bir kutup ülkesinde, kuzey ışıklarının altında, elektronik donanımlı şatosunda aylak aylak dolaşan, şarap içen, Bat Cave'e benzeyen çalışma odasında yeni teknolojiler üzerinde çalışan, arada bir aslana dönüşen bir prens olmak sıkıcı.

Hoş, son aylardaki alter egom Arleon alternatifi bir karakter, ama onun maceraları da dA galerime veya bu bloga uygun değil. Arleon karakterini kirletmek istemiyorum.

Kuzey ışıkları

2011-03-23T17:16:00.003+02:00

The Aurora from Terje Sorgjerd on Vimeo.

HD, tam ekran olarak izleyiniz.

Kokuhaku: İzlenilmesi gereken filmlerden birisi

2011-03-21T01:08:00.003+02:00

Siyah Kuğu'nun etkisinden daha çıkamamışken Kokuhaku (İtiraflar) adlı 2010 Japon yapımı bir film hakkındaki bir yazı ilgimi çekti, geçenlerde okul servisinde Oyungezer'in Mart sayısını kurcalarken. Psikolojik gerilim, dram, korku... Burada ayrıntılı bir film incelemesine girişmeyeceğim, beceremem zaten, sadece filmi tavsiye edeceğim sizlere.

Mart 2011 sayısının 138'inci sayfasında Volkan Turan'ın bu filmle ilgili güzel bir yazısı var, (yazının başlığı "Last Flowers" Performed by Radiohead) benim burada anlattığımdan çok daha güzel bir şekilde anlatmış, eğer elinizde derginin bu sayısı varsa bir de o yazıya göz atınız.

Filmin açılışında kendimizi Yuko Moriguchi'nin, orta yaşlı bir lise öğretmeninin sınıfında buluyoruz. Hayatla ilgili tespitlerini sınıfıyla paylaşmaktadır Moriguchi, tüm öğrenciler kendi alemlerindedir, sütlerini yudumlarken. Kısa bir süre önce ölen küçük kızından bahseder hoca, cesedi okulun bahçesindeki havuzda bulunmuştu. Bu olayın bir kaza olmadığı ortaya çıkmıştır. Moriguchi bunun bir cinayet olduğundan ve kızını öldürenlerin şu an sınıfta bulunan iki öğrenci olduğundan bahsettikçe öğrencilerin dikkati kendisi üzerinde yoğunlaşır. Katillerin kim olduğunu biliyordur Moriguchi.

"Sizi koruyan şey ne? Silahlarınız mı? Aileniz mi? Hayır, çocuk suçlular yasası. Bu yaşınızdayken bütün ailenizi zehirleyip öldürseniz bile sadece biraz tedavi görüp tekrar eski hayatınıza geri dönersiniz. Benim size vermek istediğim şey hayatın değeriyle ilgili bir ders."

Katil öğrenciler için bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Ve başka hiç kimse için de...

Oldboy'u aratmayacak bir intikam hikayesi var elimizde. Korkunç, sürükleyici ve çarpıcı.

Bu arada, Japonya demişken...

Rastgelelikler, Blogspot

2011-03-02T19:49:00.003+02:00

Evet, buraya uzun bir süredir bir şey yazmadım. Bu son ay okulum tatildeydi, yapmam gereken işler için bana zaman tanıyacak bir şekilde. Ama doğrusunu söylemek gerekirse son bir-iki aydır ne burada yayınlayabileceğim bir çalışma ortaya çıkarabildim, ne de varolan projelerimde fazla ilerleme kaydedebildim.

Kimlik sorunu yaşıyorum. Bahsettiğim sorunun nüfus kağıdımın filan kaybolması olmadığını tahmin etmişsinizdir. Son bir aydır sizlerden, oyun yapımından kopuk bir şekilde geçti. Birkaç arkadaşıma Düşnehri'yle ilgili dökümanlar yollayacaktım, erteledim, çünkü ben Lorean değildim. Arkadaşlarımla görüşemedim, biletini satın aldığım ROBE'a (Hacettepe'nin FRP convention'ına) gidemedim..

Bu kimlik problemi zaten yıllardır yaşadığım bir şey belki, ama özellikle bu son ay kendisini belli etmeye başladı.

Okulların açılması benim için iyi oldu. Gerçekte kim olduğumu, sorumluluklarımı yeniden hatırlamaya başladım.

Son zamanlarda çektiğim ilginç resimler:

Infrared çekimler. Yavaş yavaş istediğim noktaya geliyorum.

Anlayacağınız gibi bu da bir kızılaltı çekim. Sanırım çekim esnasında gözlerim biraz hareket ettiği için (bu çekimi yapabilmek için diyaframın yarım dakika kadar açık kalması gerek) göz akım siyah görünüyor. Başlangıçta istediğim sonuç bu olmasa da sonuç pek fena olmadı.

---

Bu arada malumumuz, Blogspot ülkemizde engellenecekmiş. Durumun saçmalığından bahsetmeyeceğim burada, nasıl olsa bu hepinizin farkında olduğu bir gerçek. Söyleyeceğim şey, benim bu yasağı siklemeyecek ve Blogspot'taki bloglarıma yazmaya devam edecek olmam. Ellerinden geleni artlarına koymasınlar.

World Press Photo awards 2011

2011-02-12T20:37:00.001+02:00

Ödül kazanan fotoğraflara buradan ulaşabilirsiniz. Çok ilginç fotoğraflar var, her birine teker teker değinmeyeceğim. Hepsine bakmaya üşenenler şu makalede yer alan birkaç dikkat çekici fotoğrafla da yetinebilirler.

Doğrusunu söylemek gerekirse, bana internette bu araştırmayı yaptıran şey gazete bu üstteki fotoğrafın ödül aldığını görmüş olmamdı. Benim gözüme çok bariz bir fotomanipülasyonmuş gibi geldi. Ama araştırdığıma göre bu yarışmadaki eserlerin ödül alabilmesi için .RAW'larının bulunması gerekiyormuş (manipüle edilen resimler de RAW'a dönüştürülemiyordur herhalde?), ayrıca ödülü veren komitenin fotoğraf ve fotomanipülasyon bilgisiyle benimkini mukayese etmek tam "LOL"lük bir durum.

Ama bazen olur ya, tüm dünya bir şeye inanır, sizse tam tersine...

Rastgelelikler

2011-01-31T21:03:00.002+02:00

Geçen perşembe günü sınıf arkadaşlarımla beraber dönem sonu yemeğindeydim. Arada birkaç güzel fotoğraf çekildi. Gittiğimiz yer Liva Pastanesi.

"Niye sadece kendi fotoğraflarını koyuyorsun?" sorusunun yanıtı: Çektiğim fotoğraflarının burada yayınlanması konusunda içlerinin rahat olacağından şüphe ettiğim insanların fotoğraflarını bloga koyma konusundaki tereddütüm. İnsanlardan izin almak konusunda da çekincelerim var.

Sarı ışık altında pek fena görünmüyorum. Keşke saçlarım gerçekten de bu renkte olsaydı...

Oturduğumuz odada bir de bu camdan yapılmış süs vardı. Resmini çekmem farzdı.

Bunlar da yine o önceden burada gördüğünüz gülün başka kızılaltı fotoğrafları. Daha güzeller, ama DeviantArt'a koymak için çok bulanıklar hâlen.

Sıradaki blog yazısı GGJ 2011 notlarım.

Dönem sonu rastgelelikleri

2011-01-24T00:25:00.002+02:00

Graaaurr! Yorucu bir ders dönemim bitti. İhmal ettiğim oyun işleriyle bu tatil süresince uğraşabilirim umarım.

Yeni Warlocks of Ankara (FRP etkinliğimiz) duyurusu yapayım.

5 Şubat'ta Ankara'da yeni Warlocks'ımız var, bu arada. Saat 13:00'te, Oversoul'da iki adet FRP oyunu oynayacağız: Kızıl Kilit (Vampire: The Masquerade) ve Blood Dolls (Hunter: The Vigil, nWod).

Detaylar burada.

Hayır, bu sefer ben storytellerlık yapmıyorum.

---

Bitirme projesi sunumum biraz epik geçti (veee "biraz epik" gibi bir sıfat tamlaması ile edebiyat ödülü kazanıyorum!). Sunumdan önce oldukça stresliydim, anlatacağım projeyle ilgili matematiksel konulara hakim olsam da çok sayıda matematikçi hocaya bol miktarda matematiğe dayalı bir konuyu anlatacak olmak, beni bu konuda zorlayacağını bildiğim hocaların sunuma gelecek olması... Tam anlamıyla kâbusum oldu!

Yaptığım uygulamayı yarım saat içinde (sağ tarafı bulanık sayılarla ifade edilebilen lineer denklem sistemlerinin çözümü için algoritma) anlatmak için öncelikle bulanık sayılardan ve lineer denklemlerden bahsetmem gerekti, sonra yaptığım uygulamayı örnek çıktılar üzerinde gösterdim. Zamanımın yetmesi için her şeyden yüzeysel bir şekilde bahsettim, teknik detaylarına hiç girmedim. Tüm bunların benim geliştirdiğim, üzerinde uğraştığım şeyler olduğunu belirtmeye de gerek duymadım.

Konum hakkında beni biraz sıkıştırdılar, ama sanırım güzel yanıtlar verdim.

Ama sonra gelen soru şu oldu:

"Sen bilgisayar mühendisliğinde okuyordun, değil mi? Hiç mi merak etmedin bu gösterdiğin MatLab uygulamasının arkaplanında ne olduğunu?"

Biraz sert bir şekilde "Bu gösterdiklerimi zaten ben yaptım," dedim, ama yaptığım uygulama Türkçe olması dışında gerçekten de MatLab'ın sunduğu bir GUI'ymiş gibi görünüyordu. Danışman hocam sonra araya girerek benim nasıl aşama aşama, her hafta bu uygulamayı geliştirdiğimi, başlangıçtan beri ne kadar çok yol aldığımı (ilk hafta yaptığım şey C++ ile geliştirdiğim, görselleri MatLab kodlarından çok daha düşük bir seviyedeki kodlar sayesinde piksel piksel hazırlayan bir programdı, oraya matris katsayılarını girmek de oldukça zordu), ilgili konuyu bu okuldaki sıradan bir öğrenciye göre ne kadar iyi anlamış olduğumdan bahsetti. "Neden bunun kendi uygulaman olduğundan hiç bahsetmedin?" diye soruldu, "İyi de kendi yapmadığımız bir şeyi burada sunacak değiliz ki zaten?" dediğimde güldüler, "Ama genelde öyle olmuyor" diyerek. Sonra yaptığım uygulamayı çok beğendiklerini, başarılarımın devamını beklediklerini belirttiler. Yerime yüksek sesli alkışlarla otururken hâlen gergindim.

Ertesi gün o soru soran hocaya raporumu teslim etmeden önce geliştirdiğim modüllerden birisinin kaynak kodlarının da çıktısını aldım. "Sen zaten bir şey yapmamışsın ki?" iması o kadar içime oturmuştu ki, en anlaşılır kısmı

B_mat_B = [0;0];
B_mat_B(1,1) = B_mat(1,3);
B_mat_B(2,1) = B_mat(2,1);
f1B = B_mat_B;

f2B = invA * B_mat_B;
set(handles.uitable6,'Data',f2B');

olan o kod yığınını hocanın önüne yığmak istedim. Hocanın yanına gittiğimde "Seni tebrik ederim, çok güzel bir iş çıkarmışsın" demesine üzüldüm biraz, çünkü o sunumda üstünü geçtiğim tüm bu alt seviyede detaylarını kusmak istiyordum.

Rapor yetiştirmek konusunda bu kadar başarılı değildim, bu arada. Sunumdan birkaç gün önce sisteme raporun bitmiş halini göndermek gerekiyordu, deadline saatinde elimde raporun çok dandik, eksik bir hali vardı. Sunum yaparken de hocalarımın elinde o eksik rapor duruyordu, çok utandırıcı eksiklerim ve hatalarımla beraber. Evet, bu bana ders oldu: Bitirmen gereken bir rapor varsa başka işlerle meşgul olma.

---
MatLab ortamında çalışma imkanı bulmuşken hazır denemek istediğim şeylerden birisi ses verileri üzerinde işlemler yapmaktı. Düşük frekanslı seslerin insanları rahatsız ettiğini biliyordum, ama bunu sayısal olarak gözlemlemek (duyumsalamak daha doğrusu) istedim.

Bir ses dalgasının daha düşük frekanslarla iletilmesinin vereceği denemeler. Haaaaa-leluya! adlı eserin çok basit bir frekans düşürme işlemiyle neye dönüştürülebileceğinin örneği .wav dosyaları. Ürkütücü, değil mi?

--

Bir gün ben de doğru düzgün IR fotoğraflar çekeceğim. Uff, bulanıklığa bakın. Filtreyi yerleştirmeden önce odağı elle ayarlıyor ve o şekilde bırakıyorum. Yerleştirirken odağın çok önemli bir miktarda bozulduğunu da sanmıyorum, ama aldığım sonuç bu.

Sanırım sonunda paraya kıyıp bir filtre adaptörü alacağım (yani mesela 58 mm bir filtreyi 55 mmlik lense takmak için gereken plastik aparat). Çok ucuz, evet, ama Ankara'da hiçbir yerde bulamadığım için bu üç liralık şeyi internetten sipariş edeceğim gibi sonunda. O adaptöre sahip olmadığım için ya kağıttan yaptığım adaptörü kullanıyor, ya da aparat görevi gören başka bir filtre takıp IR'yi onun önüne yerleştiriyorum. Ama iki filtrenin üst üste gelmesi de görüntüyü pek olumlu bir şekilde etkilemiyor.

Teşekkürler MS Word (veya printer'ım)!

2011-01-23T15:58:00.002+02:00

Microsoft Office Word 2007 dökümanınız içerisinde yukarıdaki gibi sorunsuz bir şekilde görünen ifadeler, dökümanın çıktısını aldığınızda aşağıdaki örnekteki gibi görünebilirler (daha doğrusu, görünemezler). Bu problemi çözmek için bilgisayarınız içinde dökümanın ekran görüntüsünü alıp, Paint'te crop edip, dökümanınıza resim olarak yapıştırabilirsiniz. Benim final projesi raporum çok sayıda matematiksel ifade içerdiği için bu işlemi çok sayıda tekrarlamam gerekti, bu işi yapmam gereken en önemli sayfalardan birisi gözümden kaçtı ve zaten mükemmellikten uzak durumdaki raporum iyice dandik bir hale geldi >_<

Benzer bir şekilde, Word içerisinde bazı özel ifadeler kullanan başka arkadaşlarım da rapor çıktısını alırken boşlukla veya "İfade yazdırılamadı" ifadesiyle karşılaşmış.

Neden böyle bir sorunun yaşandığına dair tahminim şu: Bir dökümanın printer çıktısı alınacağı zaman printer'a piksel piksel bir görüntü değil de formatlı metin gönderiliyor. Benim raporumda yazdığım matematiksel ifadeler de printer'a formatlı bir şekilde gönderilemediği veya printer'ım tarafından algılanamadığı için bu espriyle karşı karşıya kaldım.

Benim bu düşüncemi asıl destekleyen şey, ekran görüntüsünü alıp resim olarak dökümana eklediğim kısımların çıktısının dökümandaki gerçek metin olanlardan daha kötü görünmesi. Halbuki bilgisayar ekranında hiçbir fark yok, doğal olarak, çünkü resimleri zaten kalite kayıpsız formatlarda saklayıp boyutunu sabit tuttum.

---

Şimdi aklıma geldi, belki Word'ün 2010 sürümünde bu sorunu çözmüşlerdir.

--
"Denklemlerin sağ tarafı nasıl (10,19,21) oluyor lan?" dediğinizi duyar gibiyim. Bunlar üçgensel bulanık sayılar, ki blogta açıklamak istemiyorum bu konuyu.

Yılın ilk blog gönderisi

2011-01-03T22:23:00.001+02:00

"Eveet, 2011'e çok çılgın bir şekilde girdim. İşte şimdi onun fotoğraflarını yayınlayacağım," dememi bekliyordunuz, değil mi? Yılbaşında fotoğrafı çekilebilecek hiçbir halt yapmadığım için yılbaşıyla ilgisiz fotoğrafları göreceksiniz bu yazıda.

"Ocak ayında hâlâ kime dondurma satıyorlar ki?" sorusunun yanıtı: Bana.

Bugün İngilizce dersinde yaptığım final sunumundan. Fena olmadı, sunum sırasında söylemem gereken birkaç önemli şeyi unutmam dışında. Üstteki fotoğrafı da hocam çekti (sunum sırasında değil de, tüm sunumlar bittikten sonra ben istedim).

Tepegözle yapılan sunumlarda "maskeleme" adlı bir teknik var. Eğer görselinizde belirli bir süreliğine gizlemek istediğiniz bir şey varsa asetat kağıdınızın üzerine saydam olmayan bir kağıt koyuyor, gizlediğinizi göstermek istediğiniz zaman da kağıdı kaldırıyor veya başka bir şeyi gizlemek için kullanabiliyorsunuz (elbette asetatın üzerindeki mürekkebin, asetat üzerinde tamamen kuruması gerek önce. Lazer veya inkjet yazıcılara göre özel asetat kağıtları var, onlardan doğru olanın seçilmesi gerekiyor). Böylece sunum sırasında o an ihtiyacınız olmayan bir şeyi maskeleyebiliyorsunuz. Tabi bütün durumlar için ayrı ayrı asetat kağıdı bastırırsanız maskeleme tekniğine ihtiyacınız kalmaz, ama bu da pek şık değil.

Sunumumdaki söz konusu anahtar faktörlerden birisi bilinmeyenlerdi. Bu alt konu için sadece konu başlığı gözüken, alt kısmı tamamen maskelenmiş olan bir görsel sundum. Bir korku hikayesinde her şeyin açıklanmak zorunda olmadığını, aslında bazı şeylerin gizli kalması gerektiğini anlattım. "İzleyicilere kilitli bir kapı gösterin, kapının arkasında kesinlikle orada kalması gereken korkunç bir şeyin olduğunu söyleyin ama o kapıyı asla açmayın. Çünkü sizin oraya gerçekten koyacağınız şey, muhtemelen izleyicilerin hayal ettiğinden daha az korkunç olacaktır. Bir hikaye, dinleyenlerin hayalgücünü ateşleyebildiği zaman ürkütücüdür. Maskeler kullanın, buradaki gibi." Ve sonra o görseli tepegözden kaldırdım! Maskenin altında gerçekten de bir şey vardı. Hayır, Jack Nicholson değil, giriş görseliydi bu fotoğraftaki.

Bunu da bugün Sıhhiye'de çektim.

2010 özeti, DeviantArt favorilerim

2010-12-30T21:06:00.002+02:00

-Oyun yayınlama konusunda oldukça kötü bir yıl oldu benim için. Bırakın herhangi bir Düşnehri oyununu bitirmeyi, Kabusta Kaybolmak 2010 Versiyonu'nu bile bitiremedim (işte bu yüzden ismi "2011 Versiyonu" olacak) (aslında şu son iki gün kasıp bitirsem mi, heh). Ama en azından hiç çalışmadığım söylenemez, daha piyasaya sürülmemiş bir Evvel Zaman İçinde Nasrettin'in kodlamasını bitirip herhalde 2011'de bitirilecek başka projelerim için oldukça zaman harcadım. 2011'de veya 2012'de çalışmalarımın meyvelerini alırım inşallah.

-Fotomanipülasyon konusunda da üretken değildim. Kayda değer iki tane fotomanip yayınladım, of Love ve Precious. Precious yarım bir iş zaten.

-Çok mutlu üç ay geçirdim. Sonra her şey eski haline döndü, art arda hayal kırıkları yaşadım.

-Güzel bir SLR aldım, ama çektiğim fotoğrafların çok azı vasatın üstünde.

-Güzel bir televizyon ve PS3 aldım, hep oynamak istediğim Heavy Rain ve Batman: Arkham Asylum'u bitirdim. Neyse, en azından bir şekilde "oyun bitirmiş" oldum.

-Bitirme projemi tamamladım. Ortaya çıkardığım işten gurur duyuyorum.

-Bir ara ben hikaye yazıyordum, değil mi? Doğrusunu söylemek gerekirse, aklıma Asporia'yla ilgili yazacak, çizecek yeni hiçbir şey gelmiyor.

Asporia demişken, DeviantArt'ta çok beğendiğim, görünce "Aha Asporia!" dediğim resimleri feature ettiğim bir journal yayınladım.

Korkutucu bir gece

2010-12-28T07:13:00.001+02:00

Yaklaşık 1,5 saat önce yaşadıklarımı anlatacağım.

Saat gece 05:00 civarında korkunç bir ses beni uyandırdı. Dışarıda bir yerden çığlık sesleri geliyordu. Hayır, yardım isteyen bir insanın çığlığı değildi bu. Korkmuş bir insanınki de değil. Bu çığlık insanî değildi; bu çığlığı şöyle tasvir edeyim: Paranormal Activity'yi izlemiş miydiniz? Oradaki şeytanın çığlığını hatırlıyor musunuz? İzlemediyseniz yine de nasıl bir ses olduğunu aşağı yukarı tahmin edebilirsiniz. Dayanılmaz gazap içindeki bir şeytandan duymayı bekleyeceğiniz sesler serisi dışarıdan bir yerden geliyordu; sadece nefes almak için duraksayan, sürekli, korkunç bir haykırış, ona eşlik eden tepinme sesleri. Ve o ses yaklaşıyordu.

Benim odam ile apartmanın girişi arasında sadece zayıf bir duvar var, apartmanın giriş katında gerçekleşen olayların sesi odamdan rahatlıkla duyulur (zira evimiz giriş katta). Başlangıçta nereden geldiğini anlamadığım haykırış apartmanımın giriş katındaydı şimdi, çığlık atan kişiyi sakinleştirmeye çalışan insanların seslerini de duymaya başlamıştım. Annemle babamın uyandığını ve evin ışıklarını yaktığını gördüm kısa bir süre sonra. Kapıyı açtıklarını duydum, o sakinleştirmeye çalışan seslerin arasına anneminki de karışmıştı. Çok korktum, apartmana bir akıl hastasının girdiğini zannettim.

Yataktan kalkıp kapıya koştuğumda babamın açık kapının önünde durduğunu, apartmanın içinde çığlık atan insanın tepindiğini ve annemin onun etrafında dolaşıp onu sakinleştirmeye çalıştığını gördüm. Korkuyla annemi içeri çağırdım, annem içeri girer girmez babama kapıyı kapatmasını söyledim, çünkü o kişinin bizim evimize girebileceğini düşündüm.

Çığlık atan kişi bizim komşumuz Y Hanım'mış. X Bey biraz önce evinde aniden vefat etmiş. Çaresizlik ve acı içinde sinir krizi geçiriyormuş Y Hanım. Eh, üst katta yaşadıkları için sesleri ilk başta uzaktan bir yerden gelmişti, kadın sonra aşağı inmiş. Sonra ambulans geldi; X'in bedeni, Y ve annesini sakinleştirmeye çalışan kızları, ona yardım eden komşularla beraber hastaneye götürüldü.

2010-12-22T00:44:00.000+02:00

Twitter'a yazmak istediğim, ama yer sıkıntısından dolayı yazamadığım bir yorumumu buraya yazayım.

Olay: Eskişehir Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ndeki bir resim sergisinin açılışında sıcak şarap ikram edilir. Bu olay, Samanyolu Haber'in ilgisini çeker ve bu haber yayınlanır. Haberin bir kısmı şu şekilde:

Fakülte içerisinde sergi salonun bulunduğu alana önce içerisi şarap dolu bir kazan ile bir tüp getirildi. Ardından içi şarap dolu olan kazan katılımcıların ve öğrencilerin gözü önünde kaynatıldı. Daha sonra ateşten indirilen kazandaki şarap, sergiye katılanlara kepçeyle dağıtıldı.

Okuyunca canım akşam akşam sıcak şarap çekti.

Kış gecesi

2010-12-14T22:19:00.000+02:00

Karanlık bir çukur boyunca dibe doğru düşüyorum, düşüyorum... Sonra gücümü topluyor ve yeniden uçabilmeye başlıyorum, kanatlarımı çırparak. Ta ki yeniden yorulana kadar. Günlerim böyle geçiyor. Yalnız kalmanın benim kendi tercihim olduğunu iddia eden insanlara içimden orta parmağım kalkık. Öfke nöbetlerimden çıktığım zaman biraz verimli olabiliyorum. Böyle böyle idare ediyorum işte.

Evet, kupamı ve figürümü görmekten bıktınız, biliyorum. Ama onları çok seviyorum, n'apayım...

Pixel art konusunda başarılı olmayı dilerdim. Chrono Trigger'ın midi parçalarında içinden çok sevdiğim bir tane var (buradan dinleyebilirsiniz), o şarkının gözümün önüne getirdiklerini ekrana dökebilmeyi... Ama düşük çözünürlüklü bir şekilde, retro bir renk paletiyle... Yukarıdakine benzer bir şekilde, tabi ki pixel art olarak. Öbür türlüsü hayalime ihanet olurdu.

Güzel, değil mi?

Evin yakınlarında bulunan, gitmeyi sevdiğim bir pastaneden. Dekorasyonunu seviyorum özellikle, bugün fotoğrafını çekme fırsatı bulamadığım (etrafta insanlar vardı, resimlerimde çıkmalarını istemiyorum).

Bu da kar yağdığından beri çektiğim tek güzel fotoğraf. Ama yeteri kadar güzel değil.

One Day

2010-12-12T19:32:00.003+02:00

I've seen that look somewhere before
Your sorrow's like an open door
You've been this way for much too long
Somebody must have done you wrong

But one day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on you

I've seen that look so many times
I know the sadness in your eyes
Your life is like a wishing well
Where it goes, only time will tell

One day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on

Say goodbye to the lonely nights
Say goodbye to the Northern Lights
Say goodbye to the cold north winds
Say goodbye to the autumn leaves

One day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on you

One day the sun will shine on you
One day the sun will shine on you

Rastgelelikler

2010-12-11T19:40:00.000+02:00

Geçen gün eve giderken yolda gördüğüm iki nesne. Parçalanmış bir makinenin içinden çıkmışlar. Bu üstteki nesne çok ilgimi çekti, tam Half-Life'tan fırlamış gibi geldi bana. Hayır, eminim makine/elektronik mühendislerinin iyi bildiği bir ünitedir, bu konuda bilgisiz olduğum için bana bilimkurgu dünyasından fırlamış gibi gelmiştir.

Üsttekileri canımın çok sıkkın olduğu bir gün çizmiştim.

OGZ Ankara tayfasıyla gittiğimiz bir barda çektim yukarıdakini.

Bu yukarıdakiler, XY koordinatındaki birer bulanık sayı. Hayır, bunlar tamamen iki boyutlu birer grafik, ama üçgensel bulanık sayılar gerçekten böyle bir piramit gibi görünüyor. Bitirme projemin ilginç çıktılarından birisi.

---

Gimme fuel, gimme fire, gimme that which I desire!

2010-12-06T01:41:00.001+02:00

Geçen haftalardaki Tuhaf Alışkanlıklar Mimi'mi yarım bırakmıştım, hatırlarsanız. Onu tamamladım. Bu arada Sir Aenas da yeni bir mimi paslamış, "Bir insan seçip onunla ilgili ne yapmayı sevdiğini anlat"

Tuhaf alışkanlıkların devamı

*Kendimi videoda izlemek sinirimi bozuyor. Sesimin o yumuşak tonundan, otistiğimsi, aşırı kibar hareketlerimden nefret ediyorum. Yakışıklı olmama rağmen çekiciliğim sıfır. Guitar Hero'da solist olmayı bu kadar çok sevmemin nedenlerinden birisi gürültülü bir şekilde sert şarkıları söyledikten sonra geçici de olsa sesimin o istediğim tonda çıkmaya başlaması.

Yumuşak ses tonu benim gerçek düşüncelerimi yansıtmaktan uzak.

*Gözlüksüzlüğü severim. O bulanıklığı. Sezgilerimle ve diğer duyularımla hareket etmeyi.

*Kirli gözlük camlarına tahammül edemem. Çoğu zaman gözlüksüz olmamın bir sebebi bu, öbürü de üstteki.

*Gözümde gözlük olduğunda da etraftaki her şeyi okurum. Gereksiz şeyleri bile, özellikle bir panoda asılıysa. İronik olarak, çok fazla kitap okuyan bir insan değilim.

*Dikkatim dağınıktır. Yarım kalan kitaplar, bitirilmesi gereken işler bir yığın halindedir.

"Bir insan seçip onunla ilgili ne yapmayı sevdiğini anlat"
Ablam. Onunla beraber içki içmeyi, sohbet etmeyi, Tunalı Hilmi'de takılmayı, evde birlikte dizi veya film izlemeyi seviyorum.

Night Eagle'la bilim, felsefe, sanat, tarih, FRP hakkında filan konuşmak, Roselyn'in yanında Meriç olmak, Aslı'ya bir şeyler anlatmak da ekleyebileceklerim arasında. Genel olarak bütün arkadaşlarımla vakit geçirmeyi çok sevdiğimi de belirtmeliyim.

--

Ragnor ve Delucienne Maekerr mimlenmiştir.

Rastgelelikler

2010-12-03T18:49:00.002+02:00

Siyah-beyaz fotoğraf takıntımın ürünleri. Gerçek renkleri bu sağdaki şekildeydi.

Warlocks'ta Hunter oynatırken.

Dağınık bir zihnin ürünü.

Photoshop actionlarını düzgün kullanabilmeye başladım nihayet. Resmin orijinal hali de bu sağdakiydi.

Sokak hayvanları üzerine, Bulunan yeni canlılar

2010-12-02T21:18:00.002+02:00

Bugün Aras'ın bloguna yazdığım bir yorumu buraya da aktarayım dedim. Yorumumda belirttiğim gibi, "Konu hakkındaki bilgimin kişisel gözlemlerim ve evrim biyolojisi hakkında okuduklarımla kısıtlı olduğunu belirtmeliyim." Bu yüzden sizlerin de fikrini almak istedim.

"Aklımdan geçen şeyde bu oldu; “bu hayvanların doğal ortamı evler mi?” "

Hem evet, hem hayır.

Bugünkü sokak kedilerinin ve köpeklerinin, insanların önceden evde beslediği ama sonra sokağa attığı evcil hayvanların torunları olduğunu biliyoruz. Evcilleştirme işlemi için de yapay seçilimden faydalanılıyor sanırım. Eğer bir grup vahşi kurt köpeğini alıkoyar, onlardan sadece evcilleştirilmeye yatkın olan bireylerin üremesine izin verirsen birkaç nesil sonra o vahşi kurtlarla pek alakası kalmamış, parmağını şaklattığında yanına gelen köpekleri elde edersin. Bizim sokakta gördüğümüz hayvanlar da aynı şekilde, bu yapay seçilim sonucunda insanlarla birlikte yaşamaya vahşi doğadaki akrabalarından çok daha yatkın bireyler olmalı.

Ama en önemlisi, şehir yaşamı da zaten bu kedi ve köpekleri bir doğal seçilime maruz bırakır. Eğer onlarca nesil boyunca bir kedi geni, şehir hayatında varlığını sürdürebilmişse bu hayvanın ekolojik nişinin şehir hayatı olduğunu söyleyemez miyiz?

Benim sokak hayvanlarıyla ilgileniyor olmamın nedeni, onların insanlara bir şekilde bağımlı olduklarını düşünmem, vahşi doğadaki akrabalarından farklı olarak sahip oldukları genler yüzünden.

Bu arada buraya koyduğum resimler, yine bu bloga epey önceden koyduklarımın aynısı maalesef. İdare edin artık.

---

Bu arada; NASA, yeni bir canlı türü bulunduğunu açıkladı biraz önce. Önceden bilindiği haliyle yaşam için oldukça elverişsiz olan Mono Lake'te fosfor yerine arsenik kullanan canlılar keşfedilmiş.

NASA'nın websitesindeki ilgili haber

Twitter adresi değişikliği

2010-12-01T21:01:00.000+02:00

#CoolBlueGames olan Twitter ismimi #Asporian olarak değiştirdim.

Doğrusunu söylemek gerekirse, Twitter'a ilk üye olduğumda "Sadece oyunlarla ilgili duyurular veya oyun sektöründeki ilginç başka olaylarla ilgili şeyler yayınlarım. Arada bir arkadaşlarıma da laf atarım." diye düşünüyordum. Sonra hiçbir faydalı duyuru yapmadım (çünkü duyurulacak pek bir şey yoktu!), bütün Twitter mesajlarım günlük şeyler hakkında oldu. Arkadaşlarımla olan konuşmalarım, esprilerim (espri demişken, revanthedarth'a söylediğim şeyin esprisi şu ünlü C++ IDE'si hakkındaydı), falan fişmekân. Hayır, hiç siyaset yapmadım, sadece küfrettim. Siyaset yapmaya girmiyor bu.

Her neyse, sonuç itibariyle CoolBlue Games dışındaki her şeyle ilgili bir twitter olduğu için ismini değiştirdim. Zaten CoolBlue Games diye bir ismi gelecekte çıkaracağım şeyler üzerinde görmeyeceğiniz için ...

Kurgunun Politikası

2010-11-30T09:08:00.001+02:00

Aslı'nın Facebook sayfasından çaldım. Videonun açıklaması,

Hikaye dinlemek hayal gücümüzü genişletir; onları anlatmak ise kültürel duvarları aşmamızı, farklı deneyimleri kucaklamamızı, başkalarının duygularını hissetmemizi sağlar. Elif Şafak bu yalın fikirden yola çıkarak hikayelerin kimlik politiklarının üstesinden gelebileceğini anlatıyor.

Ben bir hikaye anlatıcısıyım. Yaşamımda yaptığım budur -- hikayeler anlatmak, romanlar yazmak. Bugün de size hikaye anlatma sanatı ile ilgili bir kaç hikaye anlatmak istiyorum, ve ayrıca cin adı verilen latif varlıklardan da bahsedeceğim. Oraya gitmeden önce sizinle şahsi yaşam öyküme dair bazı kesitler paylaşmak istiyorum. Bunu elbette kelimeler aracılığı ile yapacağım, ama bir de geometrik bir şekil kullanacağım: çember. Yani konuşmam boyunca, pek çok çemberle karşılaşacaksınız.

Fransa Strasbourg'da Türk bir anne babanın çocukları olarak doğdum. Kısa süre sonra ebeveynlerim boşandılar, ve ben de annemle beraber Türkiye döndüm. O günden sonra, bir dul annenin yetiştirdiği tek bir çocuk olarak büyüdüm. 1970'li yılların Ankara'sında bu alışılmadık bir durumdu. Oturduğumuz muhit evin reisinin baba olduğu geniş ailelerle doluydu. Yani ata-erkil bir ortamda annemi dul bir kadın olarak görerek büyüdüm. Aslında, iki ayrı çeşit kadınlığı gözlemleyerek büyüdüm. Bir tarafta annem vardı, iyi eğitimli, laik, modern, batılılaşmış bir Türk kadını. Diğer tarafta ise yine beni büyüten ve daha ruhani, daha az eğitimli ve kesinlikle daha az akılcı olan anneannem vardı. Bu kadın geleceği görmek için kahve telvelerini okuyan ve nazarı defetmek için kurşunu gizemli şekiller alacak şekilde eriten biriydi.

Anneannemin çok ziyaretçisi olurdu; yüzlerinde ağır sivilceleri veya ellerinde siğilleri olan kişiler. Her defasında anneannem Arapça bazı kelimeler mırıldanır daha sonra da kırmızı bir elmaya yok etmek istediği siğil sayısı kadar gül dikeni saplardı. Sonra da tek tek bu dikenleri siyah bir mürekkeple çember içine alırdı. Bir hafta sonra hasta kontrol için geri gelirdi. Şimdi, bilim insanlarının ve akademisyenlerin olduğu bir seyirci topluluğu önünde böyle şeyler söylememem gerektiğinin farkındayım, ama gerçek şu ki, ciltlerindeki rahatsızlıklardan dolayı anneannemi ziyaret eden bu kişilerden bir tanesinin bile mutsuz ya da iyileşmeden gittiğini görmedim. Anneanneme bunu nasıl yaptığını, duaların gücüyle mi alakalı olduğunu sordum. Cevap olarak bana "Evet, dua etmek etkilidir. Ama çemberlerin gücüne de dikkat etmelisin" dedi.

Bu ondan öğrendiğim nice kıymetli dersten bir tanesidir. Eğer hayatınızda bir şeyi yok etmek istiyorsanız, bir sivilceyi, bir lekeyi veya bir insan ruhunu, bütün yapmanız gereken onu kalın duvarlarla çevrelemek. İçeride kuruyup kalacaktır. Şimdi hepimiz sosyal ve kültürel bir çeşit çemberin içinde yaşıyoruz. Hepimiz. Belli bir aileye, ulusa ve sınıfa bağlı olarak doğuyoruz. Ama kanıksadığımız ortamın ardındaki dünyalarda herhangi bir bağlantımız olmazsa, o zaman bizim de içten içe kuruma riskimiz vardır. Hayal gücümüz daralabilir. Kalplerimiz küçülebilir. İnsanlığımız azalabilir. Eğer kendi kültürel kozamızın içinde çok uzun süre kalırsak. Arkadaşlarımız, komşularımız, iş arkadaşlarımız ve ailemiz -- şayet en yakın çemberin içindeki herkes birbirine benziyorsa, aynadaki görüntümüzle kuşatılmışız demektir.

Anneannem gibi kadınların Türkiye'de yaptıkları bir başka şey de aynaları kadifelerle örtmek veya ters çevirerek duvara asmaktır. Bu eski bir doğu geleneğidir. Bir insanın kendi yansımasına uzun süre bakmasının sağlıksız olduğu bilgisinden beslenen bir gelenektir. İronik olan, benzer fikirleri paylaşan cemaatlerde yaşama eğilimi günümüzün globalleşen dünyasındaki en büyük tehlikelerden biridir. Ve bu heryerde yaşanan birşey, liberallerde de, muhafazakarlarda da, agnostiklerde de inançlılarda da, zenginlerde de fakirlerde de, doğu'da da batı'da da... Benzerliklerden/ayrılıklardan hareketle kümelenme ve daha sonra da diğer insan kümeleri hakkında önyargılar üretme eğilimindeyiz. Benim fikrime göre, bu kültürel getto'ları aşmanın yollarından biri hikayet anlatma sanatıdır. Hikayeler sınırları yıkamaz ama mantık duvarlarımızda küçük delikler açabilir. Bu deliklerden bakarak Öteki'ni görebilir, hatta zaman zaman gördüğümüzü sevebiliriz.

Kurgusal öyküler yazmaya sekiz yaşında başladım. Annem bir gün elinde turkuvaz rengi bir defter ile gelip kişisel bir günlük tutmakla ilgilenip ilgilenmeyeceğimi sordu. Bugünden geriye bakınca, akıl sağlığımla ilgili hafif bir endişesi olduğunu düşünüyorum. Evde sürekli hikayeler anlatıyordum, bu iyi bir şey, ama bunları hayali arkadaşlarıma anlatıyordum, bu pek iyi değildi. İçine kapanık bir çocuktum; renkli boya kalemleriyle iletişime geçecek ve çarptığım objelerden özür dileyecek boyutta. Annem de gün gün yaşadıklarımı ve duygularımı yazmamın bana iyi gelebileceğini düşünmüştü. Ama annemim bilmediği bir şey vardı: hayatımı son derece sıkıcı buluyordum ve yapmak istediğim en son şey kendim hakkında yazmaktı. Bundan ziyade, kendim yerine başka insanlar ve yaşadıklarım yerine hiç olmamış şeyleri yazmaya başladım. İşte kurgu yazmaya karşı tutkum bu şekilde başlamış oldu. Yani en başından beri, kurgu benim için otobiyografik bir dışavurumdan ziyade öte dünyalara, başka olasılıklara yapılan aşkın bir yolculuktu. Ve lütfen sabır gösterin. Bir çember çizip yeniden bu noktaya döneceğim.

Hemen hemen aynı dönemde başka bir şey daha oldu. Annem diplomat olarak görev yapmaya başladı. Böylece anneannemin küçük ve batıl inançlı orta sınıf muhitinden dışarıya çıkarak, Madrid’de şık, havalı bir uluslararası okulda tek Türk olarak kendimi buluverdim. İlk defa burada "temsili yabancı" adını verdiğim şeyle de karşılaşmış oldum. Sınıfımızda, her ulustan öğrenci vardı. Ama bu çeşitlilik, kozmopolit eşitlikçi bir sınıf demokrasisi getirmiyordu. Aksine, her bir çocuğun kendisinin bir birey olarak algılanmadığı bunun yerine daha büyük bir şeyin temsilcisi olarak görüldüğü bir atmosfer oluşmasına neden olmuştu. Minyatür bir Birleşmiş Milletler gibiydik, aslında eğlenceliydi, ta ki, bir din ya da ulus hakkında olumsuz olarak algılanan bir haber duyulana dek. O zaman, onu temsil eden çocukla dalga geçilir, alay edlilirdi. Ben de bunu yaşadım, çünkü bu okula devam ettiğim süre boyunca ülkemde bir askeri darbe yaşandı, bir tetikçi Papayı vurdu ve Türkiye Erovizyon şarkı yarışmasında sıfır puan aldı. (Kahkahalar)

O günlerde sıklıkla okulu asar ve bir denizci olmanın hayalini kurardım. Kültürel klişeler ile ilgili ilk deneyimimi de orada aldım. Bazı çocuklar bana seyretmemiş olduğum "Geceyarısı Ekspresi" filmi hakkında sorular soruyorlardı. Günde kaç sigara içtiğimi sorguluyorlardı, çünkü bütün Türklerin sigara tiryakisi olduğunu sanıyorlardı. Kaç yaşından sonra başımı kapayacağımı merak ediyorlardı. Bunların ülkem ile ilgili en temel üç klişe olduğunu da bu şekilde öğrenmiş oldum; politika, sigara ve başörtüsü. İspanya'dan sonra Ürdün'e, Almanya'ya gittik ve Ankara'ya döndük. Gittiğim her yere yanımda taşıyabileceğim tek bavulum hayalgücümdü. Hikayeler bana başka türlü sahip olamayacağım bir merkeziyet devamlılık ve tutarlılık hissi verdi.

Yirmili yaşlarımda İstanbul'a taşındım, aşık olduğum şehir. Çok canlı ve kozmopolit bir muhitte yaşadım ve birkaç romanımı burada yazdım. 1999'da deprem İstanbul'u vurduğunda oradaydım. Sabahın üçünde koşarak binadan çıktığımda, sokakta gördüğüm bir şey hızımı kesti. Mahallenin bakkalı oradaydı -- huysuz ve alkol satmayan yaşlı bir adam vardı marjinal tiplerle konuşmazdı. Uzun siyah bir peruk takmış ve rimelleri akmış bir transseksüelin yanında oturuyordu. Adamın sigara paketini açıp titreyen elleriyle bir tane de ona uzatmasını seyrettim. Ve depremin olduğu gece ile ilgili aklımda kalan temel görüntü budur -- muhafazakar bir bakkal ile ağlayan bir travestinin kaldırımda yan yana sigara içişleri. Ölüm ve yıkım ile yüzleştiğimizde dünyevi farklılıklarımız buharlaşır, ve bir kaç saat için bile olsa hepimiz Bir oluruz. Ama ben her zaman hikayelerin de benzer bir etkisi olduğuna inanmışımdır. Kurgunun bir deprem kadar gücü olduğunu söylemiyorum. Ama iyi bir roman okuduğumuzda, kendi küçük apartman dairelerimizi arkamızda bırakıp daha önce hiç bir araya gelmemiş olduğumuz, hatta belki de ön yargılı olduğumuz kişileri tanımak için tek başımıza geceye dalarız.

Bundan kısa süre sonra, önce Boston sonra da Michigan'a bir kadın kolejine gittim. Bu yolculukları coğrafi bir değişimden ziyade dilsel bir değişim olarak yaşadım. İngilizce roman yazmaya başladım. Göçmen, mülteci veya sürgün değilim. Öyleyse bunu neden yaptığımı soruyorlar. Ama diller arasında seyahat etmek bana kendini yeniden yaratma şansı veriyor. Türkçe yazmayı çok seviyorum, bana göre çok şiirsel ve duygusal bir dil. Ve İngilizce yazmayı da seviyorum; benim için matematiksel ve zihinsel. Yani her bir dil ile farklı bağlarım olduğunu hissediyorum. Benim için İngilizce, tıpkı bugün dünyadaki milyonlarca insan için olduğu gibi, “sonradan edinilmiş” bir dil. Bir dile sonradan vardığınızda, orada daimi bir hayal kırıklığı yaşarsınız. “Sonradan gelenler” olarak, hep daha çok şey söylemek, daha iyi şakalar patlatmak, kendimizi daha iyi ifade etmek isteriz. Ama akıl ve dil arasında bir boşluk vardır ve bu ayrılık göz korkutucudur. Ama, eğer bundan ürkmemeyi başarırsak aslında son derece de motive edicidir. İşte benim Boston'da keşfettiğim buydu -- yaşadığım dilsel hüsran aynı zamanda motive ediciydi.

Bu aşamada, hayatımın seyrini giderek artan bir endişeyle seyreden anneannem, günlük dualarına benim bir an önce evlenip bir yerlere yerleşmemi de eklemeye başladı. Ve Allah’ın sevgili kulu olduğu için ben de evlendim. (Gülüşmeler) Ama yerleşmek yerine, Arizona’ya gittim. Ve kocam da İstanbul’da olduğu için, İstanbul ve Arizona arasında gidip gelmeye başladım. Dünya üzerinde birbirinden daha farklı iki yer daha olamaz sanırım. Sanırım benim bir yanım hep göçebe oldu; hem fiziksel hem de ruhsal açıdan. Hikayeler bana eşlik eder; varoluş yapıştırıcısı gibi parçalarımı ve hafızamı bir arada tutarlar.

Öte yandan, hikayeleri ne kadar çok sevsem de, bir hikayenin sadece bir hikayeden fazla bir şey olarak algılanması halinde, sihrini de kaybettiğini düşünmeye başladım artık. Ve bu sizinle birlikte düşünmek istediğim bir konu. İngilizce yazdığım ilk romanım Amerika'da yayınlandığında, bir eleştirmenden ilginç bir yorum aldım. "Kitabını beğendim" dedi "ama keşke daha farklı yazmış olsaydın". (Kahkahalar) Ne demek istediğini sordum. "Şöyle bir baksana, romanda pek çok İspanyol, Amerikan karakter olmasına rağmen sadece tek bir Türk karakter var, o da bir erkek." Sözü edilen roman Boston'da bir üniversite kampüsünde geçiyordu. Bana göre Türk karakterlerden ziyade enternasyonel karakterler içermesi konusundan dolayı normaldi. Ama eleştirmenimin ne aradığını anladım. Ve onu hayal kırıklığına uğratmaya devam edeceğimi de anladım. Zira benim kimliğimin birebir yansımasını görmek istiyordu. Yazar öyle olduğu için kitapta Türk bir kadın görmek istiyordu.

Hikayelerin dünyayı nasıl değiştirdiğinden sıklıkla bahsederiz. Ama kimlik politikalarıyla dolu dünyanın hikayelerin okunma ve eleştirilme süreçlerini nasıl etkilediğini de görmeliyiz. Pek çok yazar bu baskıyı hisseder, ama özellikle batılı olmayan yazarlar bunu çok daha ağır hisseder. Ama eğer benim gibi Müslüman bir dünyadan gelen bir kadın yazarsanız, o zaman sizden müslüman kadınların hikayelerini - ve tercihen mutsuz hikayelerini - yazmanız beklenir. Bilgilendiren, dokunaklı ve karakteristik hikayeler yazmanız ve yeni, deneysel ve avangard yazın türlerini Batılı meslektaşlarınıza bırakmanız beklenir. Madrid'deki o okulda çocukluğumda deneyimlediğim şeyler şu anda edebiyat dünyasında yaşanıyor. Yazarlar, farklı kişilikleri olan yaratıcı bireyler olarak görülmekten ziyade kendi kültürlerinin temsilciler olarak algılanıyorlar. Çin'den bir kaç tane, Türkiye'den bir kaç tane, Nijerya'dan birkaç tane... Hepimizin çok farklı, hatta “sıradışı” bir şeye sahip olduğu sanılıyor.

Yazar ve göçebe James Baldwin 1984'de bir röportaj sırasında sürekli homoseksüelliği ile ilgili sorulara maruz kalmıştı. Gazeteci onu “gay bir yazar” olarak yaftalamaya çalışınca Baldwin durdu ve şöyle dedi, "Görmüyor musunuz? Başkalarında olmayan hiç bir şeye sahip değilim, ve benim sahip olduğum her şey de herkesinkiyle bir.” Kimlik politikaları bizlere etiketler takmaya çalıştığında hayal kurma özgürlüğümüz tehlikeye girer. "Çok kültürlü edebiyat" denilen ve Batı dünyası dışından gelen bütün yazarların doluşturduğu bir sanatsal kategori var. Yaklaşık 10 sene önce, Harvard meydanında ilk "çok kültürlü edebiyat okuması" deneyimimi asla unutmayacağım. Üç yazardık, birisi Filipinlerden, bir Türk ve bir de Endonezyalıydık -- fıkra başlangıcı gibi malum, (Gülüşmeler) Bir araya getirilmiş olma nedenimiz aynı artistik zevkleri paylaşmamız ya da aynı edebi üslüba sahip olmamız değildi. Sadece pasaportlarımız yüzündendi. Çok kültürlü yazarlardan gerçek hikayeler anlatmaları beklenir, hayalgücü ürünü pek beklenilmez. Kurguya bir misyon atfedilir. Bu şekilde sadece yazarların kendileri değil onların kurguladıkları karakterler de daha büyük bir şeyin temsilcisi gibi algılanır.

Ama hemen eklemeliyim ki bir hikayeyi bir hikayeden fazla bir şey olarak görme eğilimi sadece Batı'dan gelmiyor. Bu heryerde böyle olabiliyor. 2005 yılında kurgusal karakterlerimin konuşmaları yüzünden mahkemelik olduğumda bunu ilk elden deneyimlemiş oldum. Bir Ermeni ve bir Türk ailesinin hikayesini kadınların gözlerinden anlatan, yapıcı, katmanlı bir roman yazmak istedim. Ama hakkımda dava açılınca benim mikro hikayem bir makro meseleye dönüştü. Ermeni-Türk çatışmasını yazdığım için kimileri beni yerdi, kimileri övdü. Oysa her iki kesime de bunun sadece bir kurgudan ibaret olduğunu anımsatma gereği hissettiğim zamanlar oldu. Sadece bir hikayeydi. Ve "sadece bir hikayeydi" derken işimi küçümsüyor da değilim. Ben edebiyatı kendisi için sevmek istiyorum, bir araç gibi görmek değil.

Yazarların politik görüşleri olabilir, hatta iyi politik romanlar da yazılabilir ama edebiyatın dili ile siyasetin dili aynı şey değildir. Chekhov, "Bir problemin çözümlemesi ile aynı problemi doğru bir şekilde sorabilmek tamamen iki farklı meseledir." demiştir. "Ve sadece ikincisi sanatçının yapabileceği bir şeydir." Kimlik politikaları bizleri böler, hikayeler ise birleştiriyor. Birisi kallavi genellemelerle ilgileniyor. Diğeri ise nüanslarla. Biri sınırlar çiziyor. Diğeri ise hudut tanımıyor. Kimlik politikaları katı tuğlalardan örülüyor. Edebiyat ise akan bir su gibi.

Osmanlılar döneminde "meddah" adı verilen seyyar hikaye anlatıcları vardı. Kahvehanelere gider, izleyicilerin önünde hikayeler anlatırlar, çoğu zaman doğaçlama yaparlardı. Hikayedeki her yeni karakterle birlikte, meddah sesini değiştirir, o karakteri canlandırırdı. Herkese açıktı, herkes seyredebilirdi -- sıradan insanlar, hatta Sultan bile, müslümanlar ve Gayrimüslimler. Hikayeler sınırların ötesine geçer. Tıpkı Orta Doğu'da, Kuzey Afrika, Balkanlar ve Asya'da çok yaygın ve popüler olan "Nasreddin Hoca" hikayeleri gibi. Bugün de dün olduğu gibi, hikayeler sınırları aşmaya devam ediyorlar. Filistinli ve İsrailli politikacıları konuştuğunda genellikle birbirlerini dinlemiyorlar. Ama Filistinli bir okur Yahudi bir yazarın kitabını hala okuyor ve Yahudi bir okur da Filistinli yazarınkini, empati kurarak. Edebiyatın bizi daha da öteye taşıması lazım. Eğer bunu başaramazsa zaten iyi bir edebi eser değildir.

Kitaplar beni bir zamanlar olduğum o içine dönük çocukluktan kurtardılar. Ama onları putlaştırma tehlikesinin de farkındayım. Şair ve mistik Rumi ruhsal eşi Şems-i Tebrizi ile karşılaştığında, Şems’in ilk yaptığı şeylerden birisi Rumi'nin kitaplarını suya atmak ve harflerin yok oluşunu izlemek olmuştu. Sufiler şöyle der, "Sizi kendinizden öteye götürmeyen bilgi cehaletten beterdir." Bugünün kültürel gettolarının sorunu bilgi eksikliği değil. Birbirimiz hakkında çok şey biliyoruz ya da bildiğimizi sanıyoruz. Ama bizi kendimizden daha öteye götürmeyen bilgi bizi elitist yapıyor, mesafeli ve uzak. Çok sevdiğim bir metafor var; Bir pergel gibi çizerek yaşamak. Bilirsiniz, pergelin bir bacağı sabittir ve yere kök salmıştır; ama bu arada diğer bacağı sürekli hareket ederek büyük bir çember çizer. Ben kendi edebiyatımı da buna benzetiyorum. Bir ayağım istanbul'da güçlü Türk kökenimle duruyor. Ama diğer bacağım dünyayı geziyor, farklı kültürler arasında köprüler kuruyor. Bu açıdan, kurgularımın hem bölgesel hem de evrensel, hem buradan hem de heryerden olduğunu düşünmeyi seviyorum.

Aranızda İstanbul'u bilenler büyük ihtimalle Topkapı Sarayı'nı da görmüşlerdir, 400 yıldan uzun bir süre boyunca Osmanlı Sultanları orada ikamet etmişlerdi. Sarayda, en gözde cariyerlerin bulunduğu bölmelerin hemen dışında binaların arasında "Cinlerin Meşveret Yeri" denilen bir yer vardır. Bu kavram benim çok ilgimi çekiyor. Birşeylerin arasında kalan bölgelere bizler genellikle pek güvenmeyiz. Onları belirsizlik simgesi olarak alma ve dumansız ateşten yapılmış Cin denilen doğa üstü yaratıklara ait bölgeler olarak görme eğilimindeyiz. Ama bence biz yazar ve sanatçıların en çok da böyle aradalıklara, belirsiz bir bölgeye ihtiyacı var. Kurgu yazdığımda ben bu belirsizliği ve değişkenliği sevgiyle kucaklıyorum. 10 sayfa sonra neler olacağını bilememekten zevk alıyorum. Karakterlerim beni şaşırttıklarında mutlu oluyorum. Bir romanımda Müslüman bir kadının hikayesini yazabilirim. Ve bu belki de çok mutlu bir hikaye olur. Bir sonraki kitabımda ise Norveçten yakışıklı ve gay bir profesörü yazıyor olabilirim. Kalpten geldiği sürece, her şey veya herhangi bir şey hakkında yazabiliriz.

Audre Lorde bir defasında "Beyaz babalar bizlere düşünüyorum öyleyse varım demeyi öğrettiler" demişti. Ama onun önerisi "Hissediyorum, öyleyse özgürüm" diyebilmek idi. ben bunun harika bir paradigma kayması olduğunu düşünüyorum. Ama, o zaman neden bugün hala yaratıcı yazım kurslarında öğrencilere öğrettiğimiz ilk şey şu oluyor: Bildiğiniz şeyi yazın. Belki de bu başlamak için doğru bir yol değildir. Yaratıcı edebiyatta illa da bildiğimiz şeyi ya da olduğumuz şeyi yazmamız gerekmiyor. Gençlere - ve kendimize - kalplerimizi genişletmeyi ve hissettiklerimizi yazmayı öğretmemiz gerekiyor. Kendi küçük kültürel gettomuzdan dışarıya çıkmalı ve gidip bir sonrakini ziyaret etmeliyiz ve bir sonrakini...

Sonuçta, hikayeler dönen semazenler gibiler, çember ötesi çemberler çizerler. Kimlik politikalarını aşarak tüm insanlığı birleştirirler. Ve bu da iyi haber. Eski bir Sufi şiiri ile bitirmek istiyorum. "Gelin tanış olalım; İşi kolay kılalım; Sevelim sevilelim; Dünyaya kimse kalmaz."

Teşekkür ederim.

(Alkışlar)

2010-11-28T01:59:00.000+02:00

Well, no one told me about her
The way she lied
Well, no one told me about her
How many people cried

But it's too late to say you're sorry
How would I know
Why should I care
Please don't bother trying to find her
She's not there

Yeni fotomanipülasyon, Tuhaf huylar mimi

2010-11-24T19:46:00.001+02:00

Geçen hafta yeni bir fotomanipülasyon (artık fotomanip diyeceğim kısaca) üzerinde çalıştığımı söylemiştim ya, onu şimdi yayınladım. Yapacağım şey aslında iki fotomanipten oluşan tek bir çalışmaydı; resmin üst tarafı bir fotomanip, alttaki de ayrı bir tane olacaktı. Bu gördüğünüz altta olması gereken.

Sonra bu çalışmaya devam etmem anlamsız kaldı. Bu yüzden bu haliyle yayınlamaya karar verdim.

Precious by =CoolBlue-Gord10 on deviant ART

---

Bu sabah beni olduğum yere yıkan bir şeyi görmeden birkaç saat önce şu aşağıdaki yazıyı yazıyordum (ve üzgünüm, yazıya devam edemeyeceğim.) :

Geçen gün Sir Aenas tarafından mimlendim, "Garip alışkanlıklar mimi". Bir kısmını listeleyeyim:

1. Bazı nesneleri, cisimleri çok sevmek, sürekli onların fotoğrafını çekmek
Mesela salondaki avizeyi, kış temalı mavi kupamı, aslan figürlerimi (bir de evin bodrumunda duran, henüz hiç resmini çekmediğim pirinç, koca bir figür var, babama hediye gelmişti). Geçen gün annem bana bir bardağımın kırıldığını söylediğinde o kırılanın mavi kupam olduğunu zannedip korkmuştum, sıradan bir bardağın olduğunu öğrenince de rahatladım.

Kabileler halinde yaşayan insanlarla dalga geçerdim eskiden, "Hehehe, salaklar, cansız totemlere tapıyor!" diye, ama sonra onları anlamaya başladım; bazı nesnelere sahip olmaları gerektiğinden fazla anlam yükleyebiliyoruz. Ve belki kavramlara, bazı insanlara da.

2. Narsisizm
Bunu açıklamama gerek var mı? Yarı alakalı olarak, bazen kendimi aynadaki yansımama kilitlenmiş, düşüncelere dalmış bir şekilde buluyorum.

3. İyi bir dinleyici olmak
Aslında "fazla iyi" bir dinleyiciyim. Dikkatimi etrafımda bulunan, birbirleriyle konuşan insanların ne dediklerinden kendi işime taşımakta zorlanıyorum. Kalabalık FRP etkinliklerinde, partilerde filan bazen hiç tanımadığım insanların yanlarına gidip ne konuştuklarını dinliyorum, mesela Ankara'ya geliş maceralarını. Bazen çok önemli bilgileri yabancıların (veya tanıdıklarımın birbirleriyle) konuştuklarından öğreniyorum.

Birisi birisine benim yanıtını bildiğim bir soruyu sorduğunda ve cevap alamadığında (daha da kötüsü, yanlış cevabı aldığında) acı çekiyorum (mesela servis durağında birkaç kız kitaplar hakkında konuşuyordu, eğer bir forumda olsaydık onların konuştuklarına bir sayfalık bir yorum yazabilirdim). Kötü olan başka bir şey de, birisi bana seslendiği (ama adımla seslenmediği) zaman sanki onu duymamış gibi davranmış gibi görünebiliyorum, çünkü insanları duymuyormuşum gibi davranmaya çok alışkınım. Birisi çok komik bir espri yaptığı zaman güldüğümü belli etmemek de zor oluyor. Eğer hakkında konuştukları şey ben değilsem onların konuşmalarına asla dahil olmuyorum.

Öyle işte..

2010-11-22T12:47:00.000+02:00

Günümüz Türk siyasetçilerinin tartışmaları son günlerde biraz olgunlaşmış gibi. Birkaç ay önceki

Biz olalım hasta,
Onlar yesinler pasta!

tadında, ilkokul seviyesindeki tartışmalardan ergenliğe terfi edilmiş.

Dünyamdan, Kasım

2010-11-21T02:04:00.000+02:00

Biraz değişiklik

2010-11-20T00:40:00.002+02:00

Blog sayfama girdiğinizde fark etmişsinizdir (gerçi bu cümleyi büyük ihtimalle ilk kez Blog Takip şeyinden okuyacağınız için fark etmemişsinizdir), yukarıda Asporia: Gizli Tehdit'in linki var. Yayınladığım oyunların web sayfası ihtiyacını buradan gidermeye karar verdim, çok sayıda bağımsız yapımcının oyunlarını ayrı bir site yerine kişisel sitelerinde yayınladıklarını gördükten sonra. Tamam, ayrı ve yeteri kadar güzel bir site hazırlamaya üşendiğimi itiraf etmeliyim, ama o şekilde de sunduğum ürünler çok soğuk görünüyor. Sanki benim kim olduğumdan bağımsız, ticari amaçla yapılmış şeylermiş gibi. Kabusta Kaybolmak'ı 2010 sürümünü bitirdikten sonra ekleyeceğim buraya (koca bayramda tek satır şey yapamadım, fotomanipülasyonla meşguldüm.)

Aslında onları oraya koymamın amaçlarından birisi yıllardır doğru düzgün bir şeyin yayınlanmadığı gerçeğini hatırlatması bana.

--

Sıradaki yazım Sir Aenas'ın bana attığı Garip Alışkanlıklar Mimi pası üzerine olacak.

Retro posterler

2010-11-18T05:07:00.001+02:00

Son bir-iki gündür bir fotomanipülasyon üzerinde çalışıyorum, biraz önce eski stok fotoğraf arşivime bir göz attım bu nedenler. Çok iğrenç, yayınlanmamış eski çalışmalarımın yanında 2008'li yıllarda internetten indirdiğim ilginç resimlere de rastladım. En çok beğendiklerim, bu altta gördüğünüz retro (yani Mirror's Edge gibi nispeten yeni oyunlar için, sanki onlar 80'lilere aitmiş gibi hazırlanmış) oyun posterleriydi. İndirme kaynağını bulamadım malesef, Google'da o kadar arayıp taramama rağmen. Doğru anahtar kelimeleri bulamamış olmalıyım.

Her neyse, harddiskimde kalanlar:

Böyle pikselize, retro şeyleri -özellikle de oyunlarla ilgili olanları- neden bu kadar çok sevdiğimi bilmiyorum. Herhalde bana mutlu bir geçmişi hatırlattığı, o yıllarda yapmak istediğim şeyi bugün yapabileceğim gerçeği sayesinde...

Ek olarak, Penney Design diye bir yer buldum, yine benim gibi retroseverlerden oluşan bir grafiker grubu. Linkini verdiğim Tumblr sayfalarında çok güzel şeyler var.

Bilgisayar başında verimli çalışmak

2010-11-14T18:37:00.003+02:00

Dünyanın en verimli ve çalışkan insanı olduğumu söyleyemem, özellikle son haftalarda dikkatimi işlerimin üzerine odaklamakta sıkıntı yaşıyorum. Ama yine de az buçuk bir şeyler yapabilmeyi başarıyorum, özellikle bitirme projesi ve ödevlerim için. Bu blog yazısını verimli çalışma yöntemlerine adayacağım. Elbette bu aşağıdakiler sadece birer öneri, benim için faydalı oldukları için sizinle paylaştıklarım. Fikirlerinizi, önerilerinizi duymaktan mutluluk duyarım.

Ǿ Çalışma ortamınızı düzenli tutun
Odanızı, bilgisayar/çalışma masanızı toparlayın. Dağınık bir odada bulunmanın insanı bir şekilde etkilediğine inanıyorum, gözünüz odadaki dağınık eşyaların üzerinde olmasa bile sizin dağınıklığı hissedeceğinize.

Aynı şekilde bilgisayarınızın masaüstünü de düzenli tutmakta, gereksiz kısayolları silmekte veya en azından bir klasöre filan toplamakta fayda görüyorum, masaüstüm çöp yığını gibi kaldığı zaman içinden pek bir şey yapmak gelmiyor cidden.

İyice gereksiz bir ayrıntı gibi görünebilir, ama masaüstünüzün arkaplanının da sizi etkileyebileceğine inanıyorum. Uyumsuz, göz yorucu bir masaüstü kadar tehlikeli olabilecek şey, genişlik-yükseklik oranı bozulmuş veya bulanık bir masaüstü resmidir bence. Belki sadece bendedir, bilmiyorum, ama soldaki gibi bir masaüstü bende yaptığım işi baştan savma yapıp bırakma isteği uyandırıyor.

Klavyemi daha rahat görmek için bir masa lambası kullanıyorum, eğer odanızın ışıklandırması yetersizse bir masa lambası kullanmanız da şiddetle önerilir.

Eğer çalışma ortamında sizi rahatsız eden başka herhangi bir şey varsa onu ortadan kaldırmadan çalışmanıza başlamayın. İyice okul müdürü havasına gireceğim, farkındayım, ama eğer yazı yazarken uzun tırnaklarınızın sizi olumsuz bir şekilde etkilediğini hissediyorsanız tırnaklarınıza veda etmeyi ertelemeyin. Aynı şekilde disklerinizin defrag işlemini de, eğer disklere erişim süreniz iyice uzamışsa.

Ǿ Müzik
Dinlemek istediğim parçalara kolayca erişimimi sağlayan WinAmp, AIMP2 gibi programları çok seviyorum. Bir şarkıyı klasör klasör aramak zorunda kalmamakla beraber, AIMP2'de şimdi dinlediğim şarkıdan sonra çalmasını isteyeceğim başka şarkıları bir kuyruğa ekleyebiliyorum bile.

Web radyoları da güzeldir, özellikle Sky FM.

Ǿ Chat
İşlerinizle ilgili değilse MSN ve IRC'den uzak durmanızı tavsiye ederim. İnsanların şu an ne yaptığını pek önemsemeyin.

--

Bu arada, alttaki benim gerçek masaüstüm.

Reklamlar

2010-11-13T16:51:00.003+02:00

Dün blogumun sağ tarafına Portıbıl Jiysıs reklamını koymuştum gerçi, ama ayrı bir blog yazısı olarak da ilgili reklamı yapayım.

Biz ordaydık, şimdi de burdayız ki! diye bir tane blog var, sağda resimlerini gördüğünüz kişilerin gezi, tatil maceralarını içeriyor. Ama tam gezi blogu da değil, benim Ahmetler dergim gibi bir şey (ama Ahmetler'den daha okunası kesinlikle). İki arkadaşın yaptığı geyiklerden oluşuyor blog, arada bir bilgilendirdiği de oluyor. Blogu en başından, yani Haziran 2010'dan sona doğru okumanızı tavsiye ederim

Ahmetler dergisi neydi peki?

Hiç küçükken dergi çıkarmış mıydınız bilmiyorum, ben çıkarmıştım 6-7 yaşlarındayken. İçeriğini pek hatırlamıyorum, çocukça şeylerdi herhalde (ne şaşırtıcı!). Sanırım aile bireylerinin resimlerini çizmiştim. Uff neyse, son bir-iki yılda o dergiyi yeniden hortlattım, içerikleri rastgele, çocukça şeylerdi yine. Elen sayısı benim favorimdir (ki zaten sadece iki sayı var, Elen sayısı ikinciydi. Phi sayısı çok rezil olduğu için buraya koymak bile istemiyorum, Elen sayısı daha az rezil).

Turkcell'in desteğini çekmiş olduğu müthiş Mustafa belgeselinin çıktığı dönemde hazırlanmıştı bu Elen sayısı. Esprilerden birisini biraz açıklamış olayım (ve bir de "R...." yerine "T....." ismini kullansaydım, belki o espriyi daha fazla insan anlardım, ama bu da çok iyi olmazdı).

Okunması, okuddurulması gereken eserler bunlar.

Buruk

2010-11-13T00:47:00.002+02:00

Lost in the Nightmare 2010 sürümü için aklımda gerici bir fikir var.

Oyunun iyi sonunu sevmediğimi önceden söylemiştim. 2008 Deluxe versiyonunda 2005 (yani orijinal) versiyonuna eklenen şeylerden birisi de ek bir bölümdü, oyunun iyi sonunu bir 5 dakika filan daha uzatacak bir bölümdü. Şimdi 2008 versiyonuna baktığım zaman o ek bölümden tiksindim. Oyunla ilgili çok fazla gizemi açıklıyor, 2005'teki orijinal bölümlerden de görsel olarak bir hayli farklı.

Oyunun hem iyi sonunu, hem de o 2008'de yaptığım ek bölümü kaldırmak istiyorum. İyi sona ulaşmamızı sağlayacak şeyleri yapmamız ve oyunun sonuna kadar ulaşmamız oyunun bonus içeriğine ulaşmamızı sağlayacak. Bonus içerik olarak o ekstra bölümün resimlerini ve daha önceden asla yayınlanmamış LitN sahnelerini koyarım herhalde.

Sizce de iyi bir fikir değil mi?

---

Dün yazdıklarım

Bazı şeyleri anlamıyorum.

Dün çok popüler bir blogtaki yeni bir yazıya yorum yazmıştım. Çok uzun değildi, ama yine de biraz emek vermiştim kesinlikle. Mantıksız değildi, sözü edilen konuya diğer okuyuculardan daha farklı bir bakış açısıyla değinmiştim. Kimseye hakaret filan etmemiştim, sadece kibrimi yansıtmıştım "İşte benim kız arkadaşım beni, ben başlangıçta ona karşı pek bir ilgi göstermediğim halde üzerime giderek beni kapmıştı, her şeyi erkeklerden beklemeyin." diye (ki yorumum sırf bundan oluşmuyordu, sizi temin ederim). Yayınlanan yorumlar arasında "kabız tedavisinde göte sokmak suretiyle kullanılan fitil, tuza düşerse ne olur?" gibi ifadeler taşıyan veya rezalet bir Türkçeyle yazılmış olan yorumlar var (biliyorsunuz, imla kurallarına dikkat eden insanlar olarak azınlıktayız biz bu ülkede), ama benimkisi yok. Acaba yorumumu yazmadan önce benim varlığından haberdar olmadığım bir alt benliğim yorumun altına "Hebele höbele küfür küfür" mü yazdı da benim yorumum yayınlanmadı diye merak içerisindeyim.

Bastırılan öfke nöbetleriyle, çalışmakla, kafeinle, bozuk uyku düzeniyle, Linux'la, müzikle, arada bir sevdiğim şeyleri yapmakla ve dinlenmekle geçiyor son haftalarım. Oyun nâmına pek bir şey yapamadım son zamanlarda, kafamı toparlayamıyorum. Yarın okul yerine Atom'a gitmek istiyorum, belki biraz bir şeyler yapmayı başarırım.

Bugün Oyungezer'in yeni sayısında Bağımsız Macera Oyunları dosyasını görünce içim burkuldu, benim yaptığım bir şey orada olmadığı için. Ama ne bekleyebilirim ki? 2008'deyken insanlara Düşnehri'nin 2009'da filan çıkacağını söylüyordum, ama arpa boyu kadar yol alabildim. Okulla beraber bu işi zor yürütebiliyorum, 2005'teki Kabusta Kaybolmak'ımın 5'inci Yıl Sürümü'yle bile ilgilenemedim, bitirme projem ve ödevlerim yüzünden. Grrrr. En azından bitirme projem iyi gidiyor.

Yayınlamayı unuttuğum resimlerden...

Taksim'de 50 denyonun 3 gence saldırması

2010-11-09T22:37:00.002+02:00

İTÜ Sözlük'e yazdığım yazının orijinal hali.

Bugün Twitter'da gördüğüm, Ekşi Sözlük kaynaklı bir haberden sonra ülkemizdeki cahil, denyo, beyinsiz insanlardan neden bu kadar çok nefret ettiğimi tekrar hatırladım. İzninizle Ekşi Sözlük'teki haberden, 50 magandanın elinden kurtulan müzisyenin kaleminden alıntı yapayım burada:

Öncelikle şunu söylemeliyim: iyiyiz. Vücudumuzdaki çeşitli morluklar ve ezikler dışında hiçbir problemimiz yok. Ortopedist kuzenimi de aradım rapor verdim tehdit oluşturacak bir durum da yok. Dakika dakika rapor alıyor benden zaten. Kırık-çıkık, kısaca risk oluşturan hiçbir durum yok. Yani telaşlanmanızı istemiyorum.

Şimdi olayı anlatmaya geçiyorum:

Yaklaşık iki saat önce, davulcumuz aşkın, vokalistimiz Fatma ve ben Galatasaray'daki stüdyomuzda kayıtlarımızı bitirmiş eve doğru yola çıkmıştık. Gayet neşeli ve heyecanlıydık. İstiklal'deki McDonald's' ın oraya geldiğimizde yaklaşık 50-60 kişilik bir kasımpaşa taraftar grubu "Beşiktaş ananı sikmeye geldik!" şeklinde bağırarak caddede yürüyordu.

O noktadan sonra gelişen olaylar nasıl gelişti inanın çok net analiz edemiyorum. Ön sıradaki 4-5 kişilik bir grup arkamızda artık bir Beşiktaşlı mı gördü, yoksa benim altımdaki siyah-beyaz eşofmana mı takıldılar bilemiyorum.
Bakın arkadaşlar abartmıyorum, en az 50 tane gözü dönmüş adam, size şu an tarif edemeyeceğim bir şiddetle bize vurmaya başladı. İnanın ağzımızdan ne tek bir kelime çıktı, ne adamlara bir bakış attık. Sadece üzerimize öldürmek için gelen 50 tane adam gördük.

Öldürmek için vuruyorlardı arkadaşlar. İnsan evladı, bırakın insan evladına, önündeki boş kutuya bu hırsla, bu kuvvetle vuramaz.

Arkadaşlar, hepsini geçtim. Biz iki tane adamız. Evet buraya kadar bile "insan" olanın aklı almıyor. Yanımda 1.55 boyunda 45 kilo bir kadın var. Aklınız, dimanız alıyor mu a dostlar?

Ne "Abi bizim bir alakamız yok" demeye takatiniz var, ne de bunu duyacak adam. Ortada durumu fark edecek ne bir polis var, ne de onların biz ölmeden bizi kurtarmasına yetecek zaman.

Ben Fatma'nın üstüne kapaklanmış kaçırmaya çalışırken, tam birileri dolu bir bira şişesini Aşkın'ın sırtında patlattığı sırada McDonald's'dan insanlar bizi içeri çekti, ben Fatma'yı yaka paça içeri fırlattım ve kapılar kapandı.

Arkadaşlar eğer bizi kurtarmasalardı, size teminat veriyorum ölmüştük. Hiç şansımız yoktu. İnanın durumun şokuyla abartmıyorum. Ben kimsenin kimseye böyle vurduğunu görmedim hayatımda. Ben böyle bir şeye tanık olmadım.

Şimdi, eminim şu ana kadar bir çoğunuz yapmıştır, ama kendinizi benim yerime koyun.

İstiklal Caddesi.

İstanbul.

2010.

Saat 22:30

3 genç

Üzerimizde provakatif hiçbir kıyafet yok.

Ağızlarımızdan çıkan tek bir kelime yok.

O tarafa bakmıyoruz bile.

Beşiktaşlı bile değiliz anasını satayım!

Ben takım tutmuyorum, maç bile izlemem ben!

50 tane gözü dönmüş adam yalnızca saf bir nefretle öldürmek için size vuruyor.

Yanınızda canınızdan çok sevdiğiniz 1.55 boyunda 45 kilo bir bayan, sizin kalçanıza, göğsünüze, bacaklarınıza, kafa tasınıza, her yerinize gelen öldürmek amaçlı ve zaten ölümcül darbelerden nasibini almasın diye kapaklanmış sadece "Abi bizim alakamız yok!" diye bağırıyorsunuz.

Ve sonra tesadüfen bir kaç kişinin sizi açık kapıdan içeri çekmesi sayesinde canınızı kurtarabiliyorsunuz.

Benim yerimden düşünün.

Şimdi beni bu insanları sevmeye kim ikna edecek?

Beni bu "güzel" ülkenin "güzel" insanlarını sevmeye kim ikna edecek?
Bu insanlar ezilmesin diye eylem yapmam için beni kim ikna edecek?

Sevdiğimin İstanbul'unu temiz tutmak için ben motivasyonu nereden bulacağım?

Ben bu ülkeye neden emek vereyim?

Ben, bu insanların teker teker, istisnasız, sorgusuz sualsiz katledilmesine neden karşı çıkayım?

Bırakın bana, "Aslında onu oraya getiren şartları tartışmak lazım," ayaklarını.

Sen orada değildin. Orada ölmek üzere olan bendim, ben. Sebepsiz yere. Yok yere. Ben müzisyenim. Ben albüm kaydediyorum. Ben üniversite öğrencisiyim. Ben 23 yaşındayım. Ben hiç suç işlemedim. Ben kimseyi kışkırtmadım.

Bana bu insanların neyini savunacaksın?

Ben neden bu insanları öldürmek istemeyeyim?

Bana bunu açıklayın.

Ben neden bu insanların benimle eşit olduğunu düşüneyim.

Neden yaşama hakları olduğunu savunayım?

İşte ilkin böyle düşündüm. Aslında hala da biraz böyle düşünmüyor değilim.

Her şeyi bırakıp kaçmak istedim sadece.

Hiç kimse hiçbir şey için değmez dedim.

Hele bu ülke. Hele bu insanlar.

Bırakın bana "Geri bıraktırılmış" ayaklarını, dedim.

Onlar bu ülkedeyse ben de bu ülkedeyim.

Ben onlardan çok daha fakir büyüdüm.

Ben onlardan çok daha fazla ezildim. Bunları kuşkusuzlukla söyleyebilecek kadar sert geçti çocukluğum benim.

Bu insanlar daha geçen günlerde, şehit anneleri için imza toplayan adamları dövdüler. Evet yine Kasımpaşa taraftarları.

Bugün rastgele 3 genci öldürmek istediler?

Biz bir grup genç olarak, çok ciddi çevreci-aktivist bir hareketin teorik altyapısını oluşturmakla meşgulüz şu aralar.
Şimdi beni devam etmeye kim ikna edecek?

Bu insanlar için çaba sarf etmeye beni kim ikna edecek?

Ama işte!

Bunları yazarken bile kendime inanmıyorum.

Çünkü eminim, yarın bin katı hırsla sarılacağım o projeye. Bir istiyorsam bin istiyorum şimdi. Sebebini bilmiyorum ama öyle. İçimden öyle geliyor işte!

Gece gece kafanızı şişirdim.

Sadece neyle karşı-karşıya olduğumuzu, neyi değiştirmeye çalıştığımızı en çıplak gerçekliğiyle karşısında nefes alırken görmüş birinin birinci ağızdan düşünceleri bunlar.

Şimdi iyi sayılırız. Biraz kas gevşetici, ağrı kesici aldık.

Vücudumun her tarafı mosmor, ezik ve çürük içinde.

Sevgiler.

Mor.

Can Temiz

Kişisel yorumlarıma gelirsek;

Biliyorum; nefret, nefreti doğurur, benim şu an o kişilere kusacağım ve belki de benzeri görüşlere sahip başka insanların göreceği bu nefret sonra bana veya bir başkasına geri dönecek. Ama cidden, nefretten başka bir şey hissedemiyorum, yoldan geçen üç kişiyi sadece başka bir takımın taraftarları diye (ki o üç gencin aslında futbolla ilgisi olmamasına rağmen) öldüresiye dövebilen futbol denyolarına, magandalara karşı...

Sizler hiçbir boka yaramayan, yaramayacak, üretemeyecek, sadece üretileni yok edecek asalaklarsınız. Bir futbol kulübü için yoldan geçen insanı öldürebilmeyi normal karşılayacaksınız, çünkü o sizin taptığınız, fanatiği olduğunuz şeyin aslında para kazanmak, biraz da insanlara eğlence sunmak amaçlı kurulduğunu göremeyecek kadar körsünüz. "Sen de bilgisayar oyunlarını seviyorsun amaa!" diyeceksiniz, ama ben mesela Heavy Rain'i veya benim yaptığım bir oyunu beğenmedi diye bir insanı dövmeye kalktığımı hatırlamıyorum, veya benim gibi agnostik olmadığı için. Öfkenizi ikisi kadın üç müzisyenden veya kutusunda uyuyan bir kediden çıkaracak kadar zavallısınız.

While My Guitar Gently Weeps

2010-11-07T23:46:00.001+02:00

Evrenin en güzel filmlerinden birisinden...

Günlük şeyler

2010-11-06T15:29:00.002+02:00

Misafirler
Grr, annem taburcu olduktan sonra akrabalar eve hasta ziyaretine ve bize yardıma geldiler. Üç kişi, gelmelerine gerek olmadığını söylediğimiz halde. Şu an eve 7 kişi doluşmuş durumda. Uzun bir süre gece bilgisayarımı kullanamayacağım, çünkü odamda kuzenim yatıyor olacak. Ev tütün kokuyor. Ablamla akşam dışarı çıkamayacağız, çünkü ayıp olacak onlara.

Eğer hastaneden çıkan bir akrabanızı ziyaret edecekseniz bunu lütfen kısa tutun. Eğer yardımınıza ihtiyaçlarının olmadığını söylüyorlarsa yardımcı olmak için ısrar etmeyin. Biz dördümüz çok güzel bir sisteme sahiptik, anneme hem çok iyi bakılıyor, hem de günlük işlerimizden mahrum kalmıyorduk.

Zehirli mantarlar
Şöyle bir şey duydum ablamdan: Son günlerde topraktan mantarlar çıkmaya başlamış, son yağmurlardan sonra. Onlar çok zehirliymiş, dokunulmamaları gerekiyormuş (ve tabi yenmemeleri de). Aklınızda bulunsun.

Fotoğraflar

Random infrared shot, I by =CoolBlue-Gord10 on deviant ART
Kızılaltı filtre alıp da bu yukarıdaki fotoğrafı çekmeyeni dövüyorlarmış.

Utopya, II by =CoolBlue-Gord10 on deviant ART
Bu da benim hep çekmek istediğim, anlamlı bir fotoğraf, Ütopya, II. Hayal ettiğim kadar güzel ve başarılı olmadı. Aynı konuyu önce infrared filtreli, sonra da normal olarak çekip birleştirdim; sadece renk katmak için değil, infrared fotoğraf fazla bulanık çıktığı için. Bu fotoğrafı tekrar çekmek istemiyorum, çünkü tek bir infrared kare için bir dakika filan orada beklemeniz gerekiyor. Bu da çok dikkat çekiyor, güvenlikçilere tekrar ne yaptığımı açıklamak istemiyorum.

Heavy Rain'in silinen sahneleri yayınlandı!

2010-11-04T22:34:00.003+02:00

Heavy Rain'in yapımı esnasında hazırlanmış, ama sonra oyundan çıkarılmış olan sahneler yayınlandı. Çok ağır bir şekilde spoiler içerdiği için sadece oyunu bitirmiş oyunculara hitap ediyor bu linkini verdiğim video.

Keşke blackout kabusları gerçekten oyunda olsaydı.

31 Ekim fotoğrafları

2010-11-01T20:33:00.000+02:00

Makineme henüz hakimiyet kuramadım.

Henüz Ankara'da istediğim gibi bir filtre adaptörü, yani 52 mm çaplı objektife 55 mm çaplı filtreyi geçirebileceğim aparatı bulamadığım için onu kartondan kendim imal etmek zorunda kaldım. O kendi imalatımı takacağım diye odak bozuluyor veya aslında düzgün takamamış oluyorum. Pff. Altınpark'ın istediğim gibi görünmeyen kızılaltı fotoğrafları, yukarıdakiler.

Bunlar da dün Altınpark'ta çektiklerimden fena olmayanlar. HDR'ı beceremedim henüz.

Aslı ve Gökhan'la Cadılar Bayramı partisine gittik. Makinemden üç tane güzel fotoğraf çıktı, birisi yukarıdaki. Gökhan çekti. Diğer ikisini de DeviantArt'a koydum.

Car Crash

2010-10-31T17:19:00.000+02:00

In the middle of the car crash,
You turned to me and said:
Living so pretty, let's do it again
For all the things we want to do
For all the things we want to do
I'm no, no, no...

In the middle of the car crash
He told me he loved me
With a keychain wedding ring,
What you say we get married?
There's so much more we want to do
There's so much more we want to do
I'm no...

At seventy miles per hour we rolled up together
Let's sleep in this ditch tonight and forever
You're everything I could want to do
There's nothing more I could want to do but be with you

Cloud Cult'ın müthiş şarkısından

Alter ego

2010-10-28T13:40:00.000+03:00

DeviantArt galerime koyamayacağım kadar dandik, ama buraya koyabilecek kadar ilginç bir seri. Biraz ürkütücü oldu sanki. 850 nanometrelik infrared filtre kullandım.

İlk çekimler

2010-10-27T20:14:00.001+03:00

Son aylarda iyice fotoğrafçılığa sardım. 4-5 yıl önce oyun yapımınaydı, 2-3 yıl önce fotomanipülasyona, şimdi de buna. Bakalım 2 yıl sonra neye saracağım...

Sanırım 50 yaşıma geldiğimde hâlâ aynada kendimi çekmekten sıkılmayacağım. Ve alttaki gibi figürleri.

Bu üstteki aslında kaza sonucu ortaya çıkmıştı. Ama arkadaki siyah figürün varlığı ve aslanın pür beyazlığı fotoğrafa anlam yüklemiş.

Bu Ütopya'lardan alttaki sanırım daha güzel oldu, dA'ya onu koydum. Tabela, Furkan Şener tarafından tasarlanmış bu arada.

Tek RAW'dan üretilmiş sözde HDR örneği.

Sonata

2010-10-24T01:07:00.000+03:00

Bakalıım...

Son zamanlarda günlerin büyük bir kısmı ya okulda, ya bilgisayar başında çalışarak, ya PS3 önünde, ya da karanlık odamda daldığım düşüncelerimle geçiyor. Bitirme projem ve Dandik Diyar üzerinde çalışıyorum.

Sağ tarafı bulanık sayılarla ifade edilebilen lineer sistemlerin çözümü için bir algoritma ve program geliştiriyorum bu dönemlik bitirme projesi olarak. Projenin önemli bir kısmı, çözümlerin görsel olarak ifade edilebilmesi. Normal bir insan bunun için MatLab kullanırdı, ama neyse ki benim önceden C'yle yaptığım Fonksiyon Çizici programım vardı, o çok işime yarayacak. Allegro'yla yaptığım o arkaik görünüşlü şeyi QT ortamına uyarlıyorum, böylece o yazdığım programı da geliştirmiş olacağım, programın ismi FonkÇiz olacak. Gerçi MatLab gibi harika bir şey varken benim hazırladığıma insanların pek ihtiyacı olmayacak, ama MatLab'tan daha rahat bir şekilde kurulabileceği, kullanılabileceği kesin.

LitN 2010 ve Düşnehri'ne vakit ayıramıyorum, önce Dandik Diyar için yapacaklarımı bitirsem hiç fena olmayacak.

Heavy Rain'i sömürdüm. Yetmedi, indirilebilir içerik olan The Taxidermist bölümünü de PSN'den satın alıp sömürdüm. The Taxidermist bölümü en az orijinal bölümler kadar başarılı olmuş. Hatta daha iyiydi bence, en azından salakça bir plot twist yoktu bunda.

Evet, HR'in plot twisti çok zorlamaydı (merak etmeyin, bu paragrafta keyfinizi kaçıracak bir spoiler yok, en fazla minik bir ipucu var). Oyuncu olarak bize resmen yalan söylemiş oyun, oysa ki o söylediği yalanları sadece biraz değiştirerek "X'in söyledikleri gerçekten de çift anlamlıydı, siz sadece görmek istediğinizi gördünüz" diyebilirlerdi. Önemli mantık hataları var.

Bir DSLR kameraya sahip olmak istediğimi bu blogta biraz daha çok dile getirseydim herhalde siz takipçiler "Yeter artık!" diyerek aranızda para toplayıp bana bir tane hediye alacaktınız. Eğer her şey yolunda giderse bu hafta ilk çekim denemelerimi göreceksiniz. Canon EOS Rebel T1i almayı planlıyorum.

Sağanak

2010-10-16T18:28:00.001+03:00

Sahip olmayı en çok istediğim şeylerden birisini aldım bugün: PS3 ve malum oyun. Sağanak yağmur vardı, ironik olarak.

Sırada DSLR var.

Starless

2010-10-09T21:08:00.000+03:00

Yapmam gereken bir sürü iş var, ama canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Canım oldukça sıkkın.

Kendimi hiçbir boka yaramayan tipler gibi hissediyorum.

--

Bir deviant'ı (yani DeviantArt üyesini) tanımanın, o sanatçı hakkında fikir edinmenin yollarından birisi galerisine bakmaktır. Yaptığı çalışmalar o kişiden izler taşıyacaktır şüphesiz.

Ama pek üretken olmayan, dA'daki zamanının büyük bir kısmını başkalarının yaptıklarını incelemekle geçiren bir üyeyi tanımanın en iyi yolu onun galerisini değil, favorilerini incelemektir. İşte benim favorilerim bunlar. Arada çok sevimli şeyler de var, ürkütücü olanlar da. O kadar çok insanı ve klubü takip ediyorum ki, takip listemdeki çalışmaların sayısı 1000'in altına düştüğünde "Oh, biraz eridiler," diye seviniyorum.

Özellikle beğendiğim çalışmalar Awesomeness klasöründeler. Onların burada olmasının nedeni teknik başarıları değil ("teknik başarı" saçma bir kelime oldu zaten), bana hayal dünyam Asporia'yı veya sevdiğim başka şeyleri hatırlatıyor olmaları.

--
Paintball'u bırakacağım sanırım. Geçen gün tam alnımın ortasında, derimde patlayan ve boyası maskemin içine, gözlüğümün üstüne sıçrayan boya topunun bunda büyük bir etkisi var. Ama bu oyunu beceremiyorum nedense. Bazı insanlar asker olmak için doğar. Ben onlardan birisi değilim. Orta Çağ'da yaşayan bir asker olsaydım herhalde ilk savaşımda ölürdüm.

Quake 3'ü bu kadar çok sevmemin nedeni canavar gibi iyi oynayabildiğim nadir oyunlardan birisi olması (aslında oyunu çok sevdiğim için iyi oynuyorum ve iyi oynadığım için oyunu seviyorum). Ama takım halinde oynarken değil. Hayatım boyunca hiçbir takım oyununda takımımla iyi bir koordinasyon kurabildiğimi, ekibime başarı getirdiğimi hatırlamıyorum. Tüm başarılarım tek başıma yaptıklarımdaydı. Paintball keşke deathmatch olsaydı.

Half-Life'taki tırstırıcı şekil

2010-10-05T01:25:00.000+03:00

Buraya çekinerek yazdığım ikinci yazı olacak bu, tam da öncekinin üstüne.

Biraz önce canım sıkılıyordu, Epic Gezer'e bir göz atayım dedim. Bilmeyenler için; Epic Gezer, internette (özellikle oyun forumlarında) karşılaşılan komik durumların ekran görüntülerini yayınlayan, genellikle kıro, cahil ve saf insanların dalga geçildiği bir blog. Half-Life'ın da ülkemizde aşırı ünlü bir oyun olduğunu biliyoruz, bunu açıklamama gerek yok.

Epic Gezer'deki La Half-Life başlığında ekran görüntüsünün alındığı yazıyı okuyunca "Kim bilir neyi ne zannetmiştir," diyip işimin başına geri döndüm. Half-Life için harita yapımıyla uzun bir süre uğraşmış bir insan olarak Arapça yazıya benzeyen bir texture'a hiç rastlamamıştım, adamın ne gördüğünü (veya gerçekten de orada ilginç bir şey olup olmadığını) iyice merak ettim. Nihayet merakıma yenilip bilgisayarımda zaten kurulu olan Half-Life'ı, crossfire'ı açıp o tünel brush'ının arkasına noclip hilesiyle ulaştım, adamın dediği gibi.

Gördüğüm şey bu yukarıdakiydi. Bu şey 2 boyutlu bir kaplama değil de, 3 boyutlu bir şekil. Brushlarla yapılmış (yani haritanın katı bir parçası, çok kabaca açıklarsam brush'ın ne olduğunu). Bu yüzden HL'ın textureları arasında görmemişim bu şekli.

Arapça kursuna giden babama (evet, babam dindar) bu şeklin Arapça bir yazı olup olamayacağını sorduğumda Arapçaya veya Farsçaya benzetemediğini, en önemlisi de "La Allah"'ın yazılışına benzemediğini söyledi. Ama bu şekil yine de ürkütücü, çünkü Crossfire'ın mapper(lar)ının bu şekli o gizli yere özellikle koyduğu ortada, şeklin ne anlama geldiği muamma. Sizce bu masum bir easter egg'ten, imzadan fazlası olabilir mi?

Life's Good

2010-09-28T00:42:00.002+03:00

Bakalıım, bugün okul açıldı ve ben tatilde yapmak istediklerimin az bir kısmını tamamlayabildim.

Kabusta Kaybolmak'ın 2010 sürümünü daha bitiremedim.

AGS 2.72 ile bitirdiğim Kabusta Kaybolmak'ı AGS 3.2'ye uyarlamak iyi bir fikir gibi görünüyordu ilk başta (tüm fikirler öyle görünmez mi?). 3.2 formatına çevrilen kodlarda bir takım değişiklikler yapmam gerektiğinin farkındaydım, 2.72 motoru ile 3.2 motoru arasındaki farklardan dolayı. Ama sonra fark ettim; oyun, 2.72'den 3.2'ye convert edilirken o kadar ciddi değişikliklere uğramış ki...

(Uyarı: Teknik ağıt)
3.2'nin, oyun kodlarını 2.72'den daha farklı bir şekilde yorumlaması oda ve karakter etkileşimlerinin mantıksal yapısını o kadar çok değiştirmiş ki 2.72'de çatır çatır çalışan bir oda, 3.2'de mesela 'return' komutu tamamen görmezden gelindiği için oyunu crash edebiliyor (crash'in uygun Türkçe karşılığını hatırlayamadım, neydi o?), bu da oyunu iyice test etmeden görebileceğiniz bir şey değil. Hafif spoiler: En son, o kutup sahnesinin sonunda bizi öldürmeye çalışan şeyin bizi 3.2'de çok komik bir şekilde öldürdüğünü görünce işi bıraktım (vıııııjt diye bize doğru kayarken tek yapabildiğimiz şey onun gelmesini beklemek. baştan kodlanması gerekiyordu, anlayacağınız).

Uzun lafın kısası, eğer AGS 2.72'yle yaptığınız kompleks, uzun bir oyun varsa onu AGS 3.0 üstüne çevirmekle uğraşmayın. Mazohist değilseniz. Yapım halindeki bir oyunun motorunu değiştirmenin ne kadar zahmetli bir iş olabileceğini görmüş oldum, bir oyunu sadece aynı oyun motorunun farklı bir versiyonuna yükseltmenin bile bu kadar sinir bozucu olduğunu gördükten sonra. Bozuk olmayan bir şeyi tamir etmeye çalışmışım bu kadar uykusuz gün boyunca.

Ama bu demek değil ki, yakında yenilenmiş bir versiyon çıkarmayacağım. Bütün Türkçe karakterlerin görünmemesi sorununu düzeltmekle beraber birkaç şeyi daha revize ettim. Eğer en başından beri oyunun motorunu hiç 3.20'ye çevirmekle uğraşmasaydım tüm işi çoktan bitirmiştim, pıfff.. Ve evet, anlaşılacağı gibi çalışmamı AGS 2.72 versiyonu üzerinden yürütüyorum, bu yaz yaptığım birkaç önemli şeyi baştan yapmak zorundayım.

Bu arada Rose, o gönderdiğim şeyi ben kendim halletmeyi başarabildim. Sağol yine de ^^

--

Mezun olabilmem için bir tane güzel sanatlarla ilgili ders almam gerek. Tercihlerim sinema, resim veya fotoğrafçılıktan birisiydi. Sinemayı alabilmeyi isterdim, korku oyunlarım (ve muhtemelen gelecekteki kısa animasyonlarım) için faydalı olabilirdi, ama resimi alabildim. Fotoğrafı da alamazdım, zira ön koşulu objektif takılabilecek bir makine sahibi olmak. Resmi aldım. Uzun bir süredir geleneksel yöntemlerle ciddi bir resim çizmemiştim. Fotomanipülasyonlarım kalitesinde çizim yapabilmem zaten bir hayal, biliyorum, ama en azından az da olsa ilgi duyduğum bir şey bu. İlk dersim yarın, itiraf etmem gerekirse birkaç güzel fotomanipülasyonumun çıktısını alıp götüreceğim, çünkü oraya sadece gelmek zorunda oldukları için gelen embesillere yeteneğimi göstermek istiyorum. (Bir de "Sen kursa gitmişsindir kesin" ve "Bilgisayar mühendisi olduğun için yapıyorsun tabi" geyiğini de yapsalar, üffff!)

---

Acayip kibirli bir insana dönüşüyorum. Çünkü çok yalnızım.

---

Nihayet büyük bir televizyon aldık! Bilgisayardan bir şeyleri izlemekten nefret ediyordum, şimdi DVD'lerimi, Breaking Bad ve Leverage'ı rahatça izleyebiliyorum. Kendi fotoğraflarımı, fotomanipülasyonlarımı ve yüksek çözünürlüklü oyunum Self'i koca ekranda görmek paha biçilmez.

---

Lady GaGa'ya sardım ben de son haftalarda. Öncelerde kliplerinin sinematografik başarısını takdir ederdim sadece (başarılı olacaklar tabi), sonra şarkıları ve özellikle kliplerindeki o ilgi çekici çirkinliği dikkatimi çekmeye başladı. Tuhaf bir çekiciliği var, özellikle insana benzediği zaman. Telephone klibindeki komik yaratık bile bir şekilde kendisini izlettiriyor (insana benzediği zaman güzel görünüyor bence, yukarıdaki resimlerdeki gibi.). Bu kadın bir dahi.

"Kişiliksiiiz, pop dinliyoor! Hatta belki rap bile dinliyordur!" diyecek arkadaşlara söyleyeyim; bu geyiği yapan en son tanıdığım kişi, bir arkadaş grubunda birisi önemli bir miktarda para topladığı zaman yapılan "Şimdi sen paraları alıp kaçıyormuşsun, ehehe," esprisini gerçeğe dökmüş, sonra hayvan gibi ortalıkta dolaşmaya devam etmiş, dahası, onu dışladık diye bizi suçlamış bir arkadaştı. Evet, ben Eminem'in son albümü Recovery'i de sevdim, so fucking what?

İnci

2010-09-22T19:52:00.002+03:00

Blogumda uzun süredir bir tartışma konusu açmamıştım.

---

Alternatif yazı başlığı "The Downward Spiral"dir.

Son günlerde üzülerek tanık olduğum bir şeyden bahsedeceğim. Hayır, o sözlüğün kendisinden değil, onun bir arkadaşım üzerindeki etkisinden. Tabi ülkemizde böyle bir topluluğun oluşması da göbek atarak tanık olduğum bir olay değil, ama asıl konumuz bu değil.

Ona "Seni tanıyamıyorum, ne biçim değişmişsin?" diyebilecek kadar onu iyi tanımadığımı itiraf etmeliyim, ama olayın "Kendisini hep iyi bir insan olarak gösteren X, sonra maskesini düşürür ve olaylar gelişir"den karmaşık olduğuna da eminim.

Hayatı boyunca hep iyi bir insan olmaya çalışmış, ama buna rağmen hayalkırıklıklarına uğramış, başka insanların sahip olduklarından mahrum kalmış birisinin ahlaki bir çöküntüye uğramasının ne kadar kolay olduğu hakkında fikir sahibiyim. Ama işin, bir grup abazanın bir sergideki mankene nasıl laf attığını 'komik bir şekilde' sergileyen bir videoyu paylaşabilmeye kadar gitmesi... Arkadaşımı uyarmıştım kendisini İnci'ye kaptırmaya başladığını gördükten sonra, o pislik yuvasında geçirdiği vaktin, zihninin derinliklerinde hayalkırıklarıyla beslenen bir piçi su yüzüne çıkartacağını bilerek.

Bilmiyorum, belki onu mutlu edecek şey budur. Belki nefsî arzuları erdemden üstün tutmak benim düşündüğüm gibi insanı her şeyin iyice boka saracağı bir felakete sürüklemek yerine bize istediğimizi sunmayan bir hayata karşı sağlam bir duruş kazandıracaktır? Düşük ihtimal. Sanırım bu noktada yapılacak en iyi şey onu kendi haline, eliyle çizdiğini sandığı kaderine bırakmak ve yapacağı hataların nelere sebep olacağını görmek için hata yapmasına izin vermek.

Girişte "Hayır, o sözlüğün kendisinden değil, onun bir arkadaşım üzerindeki etkisinden bahsedeceğim," demiştim. Ama asıl konumuz bu belki de? Bu topluluğa katılan insanların önemli bir kısmının topluluk öncesinde de etrafına zarar vermeyi gücün tanımı olarak gören tipler olduğuna şüphe edemeyiz (mesela o zavallı civcivi kesen tip, eğer İnci Sözlük hiç kurulmasaydı o civcivi kestiği günü iyilik yaparak mı geçirecekti? Sanmıyorum). Ama bir de sağda gördüğünüz, 4chan'in meşhur /b/'si için hazırlanmış bir karikatür var ki, içinde o arkadaşımın da bulunduğu bir kitleyi anlatıyor sanki (4chan'in +18 boardları ile İnci Sözlük arasında büyük bir fark yok bence, en azından şu anki hallerini göz önünde bulundurduğumuzda).

Ben bir aziz değilim, benzeri bir süreçten geçmemiş birisi de. Ama herkesin bunu, benim atlattığım kadar iyi atlatamadığı gerçeği üzücü.

"Niye herkes iyi olmak zorunda? Herkesi iyi bir insan haline getirmeye çalışmak, bir bireyi Otomatik Portakal'daki nefret terapisine tabi tutmaya benzemiyor mu? Kötü olmak bir tercih olmalı." diyenleri, bu dediklerinin aynısını evlerine girecek olan çete üyelerine de anlatmaya davet ediyorum.

"Japon geliştiriciler çok kötü oyunlar yapıyor!"

2010-09-21T17:17:00.001+03:00

Kısa bir geyik yapacağım.

Biraz önce bu haberin başlığını okuduğum zaman aklıma ilk gelen şey, lisede yaptığımız bir geyikti: Bir düşünceyi, sonuna parantez içinde ünlem konulacak cümlelerle ifade etmek. Örneğin dün bütün gününüzü çalışmakla geçirdiyseniz, bunu "Dün hiç çalışmadım (!)", hatta "Dün hiç karınca gibi çalışmadım, sonra okula da 4 saatlik uykuyla gelmedim (!)" şeklinde ifade edebilirsiniz. Veya çok iyi basketbol oynayan birisi hakkında "X de çok kötü basketbol oynuyor, her attığı top da potaya girmiyor (!)" diyebilirsiniz ("hiç" yerine özellikle "her" denmesi gerek).

"Uff, Japon geliştiriciler de çok kötü oyunlar yapıyor! Özellikle Konami ve Square Enix! Metal Gear Solid'i oynarken tüylerim hiç diken diken olmamıştı. (!)" esprisi aklıma geldi haberi okuyunca.

Ama malesef bu haberdeki iddia bir tariz barındırmıyor, okuyacağınız gibi. Şaşırtıcı olan da bunu söyleyen kişinin Capcom'a bağlı bir yapımcı olması (Capcom Japon bir firmadır). "Ama Capcom hayatta kaldıkça Japon oyun endüstrisi ölmeyecektir", diye eklemiş. Aklıma şey geldi, İTÜ Sözlük'te "Sözlük yazarlarının resimleri" diye bir başlığa yazarlar geyik resimler ekliyordu (mesela Kaşgarlı Mahmut'un veya kırmızı bir evin resmini filan), bir tane tip de oraya gerçek resmini koyup altına "Yakışıklılıklarıyla sözlüğü abazan yuvası olmaktan kurtaracak yazarların resimleridir" yazmıştı, nasıl bir tip olduğunu siz hayal edin.

Ajanda v1.1 ve masaüstlerim

2010-09-20T20:23:00.000+03:00

Ajanda programımın Windows klasör sorununu hallettim! Artık girdileriniz, Ajanda'yı kaydettiğiniz klasör içinde tutuluyor. 1.1 versiyonunu buradan indirebilirsiniz (evet, FTP'de 1.0'ın üstüne kaydettim, 1.0'ın kullanışsızlığı nedeniyle).

Düzeltilmesi gereken birkaç şey daha var, ama onlarla şimdi ilgilenemeyecek kadar meşgulüm ._.

Son birkaç gündür öküz gibi çalışıp oyun yapıyorum (LitN 2010 ve Dandik Diyar). Self'in hikayesinin devamını getirmeyi başardım ayrıca, bakalım fikirlerimi başarılı bir şekilde uygulayabilecek miyim?

Notepad++'ın ve C dilinin yapımcılarından Allah razı olsun, normalde yapmamın günler süreceği kod/çeviri düzeltme işlerini 1-2 saatte halledebiliyorum. Eğer LitN'ı AGS'nin yeni sürümüne uyarlama ve çevirileri düzenleme işini 2 yıl önce yapıyor olsaydım amele gibi boş satır silme, yanlış çevrilen komut yerine doğrusunu yazma gibi işleri teker teker yapmam gerekecekti.

---

Eğer kendinizi bilgisayardan uzak tutmak istiyorsanız işletim sistemlerinizin temasını çirkin şeyler yapın. Evet, yapın bunu. Özellikle -en altta gördüğünüz şekilde- Ubuntu'ya Raptor temasını yükledikten sonra nasıl kalkacağım bilgisayarın başından?

Cosplay devamı, başka şeyler daha

2010-09-18T23:46:00.001+03:00

Bugün gittiğim cosplay partisindeki fotoğraflarım.

---

Geçen gün eve gelirken sokakta çöp veya hurda arabası gibi bir şeyin yanından geçtim. Tuhaf olan şey, o hurdaların içinden elektro gitar solosu seslerinin gelmesiydi. Evet, ciddiyim! O hurdanın içinde bir radyo veya birisinin çalan cep telefonu vardı demek, çok garip bir durum. Sonra kendi kendime "Trash metal!" esprisini yaptım.

(Biliyorum tabi onun "thrash metal" olduğunu, ama espri gereği...)

--

Hâlâ Lost in the Nightmare ile uğraşıyorum. Oyunu çıkaralı 5 yıl olmasına rağmen. Bu oyuna karşı hissettiğim şey basit bir eser-sanatçı ilişkisi değil sanırım (veya eser-sanatçı ilişkisi aslında böyle olmalı), hayatımda yapabileceğim en güzel şey o olarak kalacakmış, bu yüzden onu mükemmel kılmak zorundaymışım gibi hissediyorum. Sanki çocuğum gibi. Ona harcadığım zamanı mesela Crimm's Son üzerinde harcamamak beni geride bıraksa da...

2010 versiyonu üzerinde bu kadar çok çalışmamı gerektiren şey, madenden çıkardığım kaynak kodlarının hâlen yayınlanabilir bir halden geride kalmış olması (çok rezil GUI'leri, ana menüsü var, Deluxe Edition için hazırladığım noise efektini yeniden hazırlamam gerekti). Aslında kör şeytan diyor, oyunun klişe ve saçma sonunu da değiştir diye (antagonistin nasıl öldürüldüğü özellikle, çok gerzekçe), ama o kadar da ileri gitmeyeyim.

AGS'deki karakterleri Türkçe harflerle konuşturabilmek için epey bir çaba harcadım. Ama sağdaki resmi elde edebildikten sonra verdiğim emeğin karşılığını aldığımı hissettim (karakter şekillerini düzenleyeceğim). "Biz su an Turkce konusuyoruz" cümlelerinden nefret ediyorum. Bu yaptığım şey Düşnehri için kullanışlı olacak.

Teknik detaylar:

Hayır, zaten Evvel Zaman İçinde Nasrettin için (aslında daha önceden Düşnehri için) hazırladığım bir AGS uyumlu bir Türkçe ttf font mevcuttu, Nasrettin'de karakterler çatır çatır Türkçe konuşuyorlar zaten. Ama onda olmayan, LitN'da olan bir şey (Display Message kutuları) yüzünden Sierra sci'lerine dalmak zorunda kaldım. Eğer AGS'de ttf fontları anti-alias edersek ve speech fontumuz da ttf formatındaysa karakter yazıları okunamaz hale geliyor (eğer arkaplanları düz renk değilse, yani Lucas Arts stili konuşmalarsa). Anti-alias'ı kapatınca da mesaj kutularının ve GUI'lerin ttf metinleri çirkinleşiyor. Sci fontları, Türkçe karakterleri barındıramayacak bir aralıkta (128 karakter) olduğu için de sistemi 'biraz kırmanız' gerekiyor.

---

Kendimi, yaptığı tek bir hit şarkyı söyleyerek hayatını devam ettiren, unutulmuş şarkıcılar gibi hissediyorum bazen.

Arleon fotoğrafları

2010-09-18T00:29:00.000+03:00

Fotoğrafla dolu bir günlük girdisi olacak bu.

Yarınki bir cosplay partisi için bugün Sinner's Art'tan pelerinimi aldıktan sonra biraz Arleon fotoğrafı çektim.

Favorim sağdaki resim, ama o da çok bulanık çıktı >_< Self-portrait uğraşı can sıkıcı derecede zor.

Resimlerin büyük bir kısmında shadow-highlight ayarlarıyla oynadım, dramatik etkiyi artırmak adına. Gerçi arkada posterler, elbise askılıkları filan varken ne dramatizasyonu...

"Arleon ne ulan?" diyenleri duyar gibiyim. Benim orijinal karakterim, alt kimliğim. Narsisizmimin sonuçlarından birisi. Ben de böyle bir tipim, n'apıyım?

Ajanda v1.0

2010-09-16T22:05:00.000+03:00

Eveet, kişisel ihtiyaçlarım doğrultusunda geliştirdiğim Ajanda'yı burada da yayınlayabilirim, kaynak kodlarıyla beraber. Hem Linux, hem de Windows'ta çalışacak bir program. Programımı şöyle tanıttım benioku.txt'de:

Ajanda v1.0, not almayı ve sonra alınan notlara erişmeyi kolaylaştıran bir programdır. Eğer sürekli not alınası fikirler aklınıza geliyorsa, internette okuduğunuz metinleri, chat yaptığınız kişilerin söylediklerini not almanız gerekiyorsa bu program biraz işinize yarayabilir.

Günlere ait girdiler .txt olarak, Ajanda'nın bilgisayarınızda bulunduğu aynı dizinde saklanır. 13 Eylül 2010'un bilgileri (yani aslında bu okuduğunuz metin) 130910.txt içindedir mesela. "Bugüne git" düğmesine bastığınız zaman sizin şu an içinde olduğunuz günle ilişkili bir girdi yaratılır (ve girdinin ilk kelimesi de o günün haftanın hangi günü olduğudur, o kelimeyi isterseniz silebilirsiniz). Ve elbette Ajanda ile yaratılan girdilere Ajanda'yla kolaylıkla erişebilirsiniz.

Ama şöyle sorunları var:

Linux sürümünü çalıştırmanız için Qt4 framework'ünün yüklü olması gerekecek. Executable dosyanın Qt'nin gerektirdiklerini içermesi için uğraştım, ama sonra kendi Linux'umdaki Qt 4'ü bozdum! Şimdi yayınladığım kaynağı şu an kendi Linux'umda çalıştıramıyorum, Windows için yaptığım birkaç ufak değişiklik Linux versiyonunda yok bu yüzden. Ama yine de executable'ı sorunsuz bir şekilde çalıştırıyorum.

Bu programın Windows uyarlamasında henüz çözemediğim bir sorunla karşılaştım: Sadece sürücü ana klasörünün (yani C:/'nin,F:/'nin filan, ama C:\Ajanda'nın değil) altındaki dosyaları okuyabiliyor bu program. Eğer programı C:/'nin içindeki bir klasöre yüklediyseniz, liste.txt, 130910.txt ve 010100.txt dosyalarını C:/ 'ye kopyalamanız gerek bu Windows versiyonunda. Herhalde QDir'le çözülecek bir sorundu bu, ama beceremedim. Programın Windows sürümü yine de benim kişisel ihtiyacımı karşılasa da bu problem, kullanıcıları kıllandırabilir.

Vista için programı D:\'ye filan kurmanız gerek.

Önemli bir uyarı: Metininizde değişiklik yaptıktan sonra Kaydet'e basmayı unutmayın. Kaydedilmemiş bir değişiklikten sonra girdiyi terk ederken verilmesi gereken "Emin misiniz?" uyarısı henüz eklenmemiştir.

Malesef ay ve gün isimlerinde Türkçe karakterleri kullanamadım.

Gün silme ve gelecek gün hatırlatma fonksiyonları bir sonraki versiyonda eklenecektir.

GUI öğelerinin boyutunun kullanıcı tarafından ayarlanamaması da düzeltilmesi gelecek versiyonlara kalan başka bir eksik.

İyi not almalar.

İndirme linkleri:

Windows exe'si

Windows Qt Creator kaynağı

Linux çalıştırılabilir versiyonu + Qt Creator kaynağı

Eveet, şimdi kahrolası oyunlarım üzerinde çalışmaya devam edebilirim ^_^

In a world that's gone insane, insane, insane, insane, insane ...

2010-09-11T17:41:00.001+03:00

Son günlerde oldukça mutlu olduğumu söylemiş miydim?

Geçen gün Facebook'tayken çocukluğuma ait bir fotoğrafla karşılaştım. Erzurum'daki eski evimizde çekilmişti, Erzurum'dan Ankara'ya gelmeden önce ne kadar mutlu bir çocukluk yaşadığımı beni iyi tanıyanlar bilir. Bana o yılları hatırlatan şeyleri görmek üzerdi beni, ama geçen gün bu crop'ladığım fotoğrafı görünce gülümsedim sadece. Çünkü beni o yıllarda mutlu eden şeylere sahiptim hâlâ; beni seven ve sayan insanlara, istediklerimi yapacak imkanlara, huzurlu bir yuvaya sahip olmak.

Tuhaf, bunlara son iki-üç yıldır sahiptim zaten? Sanırım sorun, benim kendimle olan barışıklığımdı. Ama o yıllarda (1995 öncesi) sahip olmayıp da şimdi sahip olduğum şeylerden birisi öfkem, geçmişe ve insanlara karşı duyduğum, kurtulamadığım... Bu ülkeye, insanların beni anlayamayışına, inançlarına karşı ileride öfke duyacağım aklıma gelmezdi o yıllarda, bu öfkenin aşırı bir kibir ve hırsa dönüşeceği de.

---

Bugünlerde QT4 üzerinde çalışıyor, Android SDK'yı inceliyor, arada da ablamın tezine yardım ediyorum. Sonraki postum QT4'le yaptığım minik program hakkında olabilir. Canım pek oyun yapmak istemiyor. Son fotomanipülasyonum of Love'ın beğeni kazanması beni sevindirdi, bu arada.

Dün ilk kez tek başıma bir ev yemeği yaptım: Karides tava. Göründüğünden daha lezzetli oldu.

Bunlar da geçenlerde çektiğim fotoğraflarım. Böyle yatık kalmaları fotoğrafları başka bir güzelleştirdi sanki.

Kısa kısa 2

2010-09-07T00:53:00.000+03:00

Yeni bir fotomanipülasyona giriştim dün akşam, sekiz aydır (hatta bir yıldır aslında) bir şey yapmamıştım. Dün gözümün önünde beliren bir sahneyi hemen resmetmek istedim, tam aradığım gibi bir stock fotoğrafı iStockPhoto'tan bulup satın aldım. Ama yeteneğim körelmiş. Ortaya dandik profesyonel fotoşopçu çalışması gibi bir şey çıktı. O stoğu başka bir manipülasyona saklamaya karar verdim, körelen yeteneğimi sivrilttikten sonra.

Körelen yeteneğimi sivriltmek için 2-3 saatlik, nispeten basit bir çalışma yaptım. Umarım beğenilir.

Kısa kısa

2010-09-05T19:03:00.001+03:00

Son bir haftam FRP ve en yakın arkadaşlarımın büyük bir kısmı ile geçti, bugün attığım girdide de belirttiğim gibi. Çok eğlenceliydi.

Uzun süredir hiç girmediğim bir Hotmail hesabıma Warlocks münasebetiyle girmem gerekti. Çok uzun bir süre önce gönderilmiş ve haberimin olmadığı gerçek mailleri görmek üzücüydü, keşke zamanında yanıt yazabilseymişim. Mesela lise arkadaşım Burak, Google Images'ta "kamil seven adam"ı arattığında çıkanlardan bahsetmiş (ama tırnak işaretleri olmadan, yoksa gerçekten konuyla ilgili şeyler çıkıyor).

Reverie River serisindeki oyunların hikayelerinin şimdiye kadar ilerlediğim kısımlarını arkadaşlarıma göstermeye başladım. Pek faydası olmadı.

Gerçek dünyayla, özellikle Türkiye'yle ilgili haberler okumaktan, gündemi takip etmekten nefret ettiğimi söylemiş miydim? Adi insanların başta olup düzenbazlıklarını aleni bir şekilde yapması ve bizim başka insanları bilinçlendirmek dışında bir şey yapamayacağımız düşüncesi içimi karartıyor. Sanırım herkesin durumu bu?

Referandumda "Hayır" oyunu kullandıktan sonra pusulayı dışa doğru katlamak gerekiyormuş, mürekkep "Evet"e bulaşabilir diye. Paranoyakça belki, ama yine de etrafa yayayım (belki attığımız oylar gerçekten sayılıyordur?).

Dünyamdan

2010-09-04T22:21:00.001+03:00

En son ne zaman büyük bir organizasyonun düzenlenmesinde önemli bir rol oynamıştım, hatırlamıyorum (geçen yıl doğumgünümde minik bir şey yapmıştım, o sayılmazdı buna). Galiba hiç. Bu iş zevkliymiş.

Bugün arkadaşım Ozan (a.k.a. Nayt Îgıl) ile düzenlediğim Warlocks of Ankara'yı yaptık, oldukça keyifliydi. Bir Hunter: The Vigil, bir de Warcraft FRP'si oynatıldı. Gelecek etkinlikte ben storytellerlık yapmaya niyetliyim, önce bir kural kitabını iyice okumam gerekecek. Aslı ve Emirhan'a yardımları, oyunculara ve DM'lere katılımları için buradan teşekkür ederim.

Bu haftam FRP ile geçti resmen.

Alttakilerin konuyla ilgisi yok, bugün Kızılay'da fotoğraflarını çekmeden edemediğim şeyler.

Biliyor musunuz,

2010-08-29T21:35:00.000+03:00

Biliyor musunuz, bazı şeyleri çok sevmemin önemli bir nedeni başka şeylere karşı duyduğum nefret. Hayal kurmayı ve yarattığım dünyayı seviyorum, gazetede içinde yaşadığımız gerçek dünyayla, rezil ülkeyle ilgili okuduğum haberler, çaresizliğim yüzünden. Ablamı, arkadaşlarımı ve kız arkadaşımı seviyorum, çünkü geçmişimdeki orospu çocuğu okul arkadaşlarımdan, etraftaki gerizekalılardan farklı oldukları, farklı değer yargılarına sahip oldukları ve beni anlayabildikleri, beni anlamak için vakit ayırdıkları için.

Beni bu kadar hırslı ve çalışkan kılan şey kurtulamadığım öfkem, biliyor musunuz?

AGS music usage finder

2010-08-28T00:11:00.002+03:00

Özellikle yabancıların işine yarayabilecek bir şeyi paylaşıyor olduğum için bu yazı İngilizce olacak. Hem pratik yapmış olacağım, hatalarımı belirtmekten kaçınmayın lütfen.

--

I have been replacing Lost in the Nightmare's (a game made with Adventure Game Studio and released in 2005) musics with new ones. I had used ripped soundtracks for the original LitN, which emberasses me now, but I found original tracks to replace.

One of the hardest thing to do is finding in which rooms you used a certain track, if you have hundreds of rooms to check. I have written a little C software that finds your PlayMusic(X); or aMusicX.Play(); codes in your AGS game's room codes, while X is the music's ID. It's useful if you say "My game is so big. I want to see in which rooms I used the music6.mp3 track!"

You can find the source code and .exe here.

Friends

2010-08-22T18:24:00.003+03:00

All my life I've been searching for something
Something I can't put my finger on
Maybe I've been living for the weekend
Maybe I've been living for this cyber soul
But every friday just about midnight
All my problems seem to disappear
Everyone that I miss when I'm distant
Everybody's here

I need love
Cause only love is true
I need every wakin' hour with you
And my friends 'cause they are so beautiful
Yeah my friends they are so beautiful
They're my friends

All my life I've been wastin', wastin'
Wastin' all my money
All my time
All the time I'm waitin', waitin'
Waitin for the moment you are mine
The song about yeah I'm thinkin', thinkin'
Thinkin all the things that I've done wrong
All the time yeah I was forgettin'
You were mine all along

I need love
Cause only love is true
I need every wakin' hour with you
And my friends cause they are so beautiful
Yeah my friends they are so beautiful
I need love
Cause only love is true
I need every wakin' hour with you
And my friends cause they are so beautiful
Yeah my friends they are so beautiful
They're my friends

"ek$i'den Ekşi'ye", falan filan

2010-08-19T22:45:00.003+03:00

Uzun bir süredir nihayet buraya yeni bir çalışmamı koyabildim. Yapmak istediğim şeylerden birisi standart input/output ekranının veya Allegro'yla sunduğum arkaik görselliğin ötesine geçmekti: Normal insanların kullandığı gibi profesyonel görünümlü programlar yapmak.

Son aylarda vakit buldukça GTK++ ve Java GUI'leri üzerinde çalışıyordum, uzun süredir burada bir şey yayınlayamamın nedeni bu çalışma ortamlarına ısınamamış olmamdı. GTK++'ı Türkçeye uyarlayamadığım gibi, basit bir görsel arayüz için bile bir sürü şey öğrenmemin gerekliliği beni programlamanın kendisinden soğuttu. Java da GUI bileşenlerinin yerleştirilmesinin ve dosya okutup yazdırılmanın zorluğuyla. Cross-platform bir şeyler yapmak istiyordum, ama sonra elim istemeye istemeye Visual Studio'ya gitti. Ve kod yazmaktan tekrar zevk almaya başladım.

Solda gördüğünüz şey ilk MSVS ürünüm:
"ek$i'den Ekşi'ye"

Bu programın yaptığı şey, özellikle eski Ekşi Sözlük girilerinde karşılaştığınız '$' işaretini 'ş' harfine dönüştürmek. Ve büyük yazılması gereken harfleri de büyütmek. Özel isimlere dokunmadım, bunun etkili bir şekilde yapılması için ciddi bir çalışma gerek. Bir ara bu yaptığım şeyi Firefox eklentisine filan çevirmeye çalışacağım.

Umarım benzeri bir çalışma önceden yapılmamıştır, ama zaten bu çalışmamın asıl amacı Visual Studio'ya alışmaktı. Aklımda başka şeyler var yapılacak.

Bu program .NET Framework'e ihtiyaç duyuyor olabilir, hâlâ emin değilim bu konuda ._.

Bahsettiğim programımı buradan indirebilirsiniz. Ekran görüntüsündeki örnek de buydu.

--

Fark etmişsinizdir, coolblue'lu bir domain değil de http://reverieriver.net'i satın aldım. "CoolBlue Games" isminin ne kadar komik göründüğünü fark etmeye başladım. Eğer son yıllarda dişe dokunur bir oyun çıkarabilseydim bu kadar komik olmazdı. Bu ismi pek fazla görmeyeceksiniz gelecekte, çünkü artık kullanmayacağım.

---

Bana o kadar çok spam geliyor ki, artık kendimden bile spam almaya başladım. Arasıra elaleme böyle şeyler yolluyormuşum.

Bu alttakiler geçen günlerde geçirdiğim sıkıntılı bir zamanımda çektiklerim. Alttakinin üsttekinden farkı, üstteki konunun farklı enstantanelerle çekilmiş fotoğraflarıyla oluşturduğum HDR. Ve renk dengeleri tabi.

Bodrum'da çektiğim alttaki iki fotoğraf da buraya girmeyi hak ediyordu. Bakalım seneye profesyonel bir makine ve lenslerle gidince daha güzellerini çekebilecek miyim...

Kasımın Son Günü Dondurma Seven adam blogunuzda bir resim gördüm : http://3.bp.blogspot.com/_pLX9veDDrds/SxQGMSJDOPI/AAAAAAAABd8/nY51PPMswi4/s1600/forbidden_terriority.jpg Bu yaptığınız AGS oyununu nerde bulabilirim ? Yada yayınladınız mı ?

2010-08-14T21:21:00.002+03:00

Düşnehri serisindeki oyunlardan birisi bu. Açıkçası bu oyunu gerçekten çıkartıp çıkartmamak konusunda kesin karara sahip değilim, tasarım açısından önemli eksikleri var zira. "Self" ve "Crimm's Son"dan önce çıkarmam herhalde Forbidden Territory'yi.

Sorunuz.

Bodrum fotoğrafları

2010-08-10T23:34:00.002+03:00

Eveet arkadaşlar, tatilden fotoğraflarla beraber geldim.

Balık Tutan Şaşı Kedi Sokağı, Gümüşlük adlı yerdeydi.

Bu aşağıdakiler bir resim sergisinde çektiklerim. Özellikle cimg4025'tekilere hayran kaldım, keşke sanatçının adını bilseydim...

Bizim kaldığımız yerin hemen yakınındaydı Efe Market. Güzel bir tesadüf, LitN'ı yaparken burayı bilmiyordum:

Herodotus by =CoolBlue-Gord10 on deviant ART

Rastgele bir şeyler yine

2010-07-29T21:24:00.002+03:00

Son günlerde kendimi harika hissediyorum.

Yaratıcı değilim pek, geçen hafta AGS Forumlarında One Room, One Week yarışması düzenlendi, şimdi de OyunGeliştirici.Org'da bilimkurgu temalı bir haftalık yarışma düzenleniyor. İkisine de katılamadım/muhtemelen katılamayacağım, çünkü aklıma hiç güzel bir şey gelmedi (belki katılmış olmak için OG.Org'unki için son gün bir şey yaparım, bilmiyorum).

Hmm, bir de Kabusta Kaybolmak 2010 versiyonu ve Düşnehri diye bir şeyler vardı, arada onlara bakıyorum.

Doğrusu bu sıcak havada insanın canı pek bir şey yapmak istemiyor, gecenin 11'inde bile terliyorum. Buna karşı aldığım önlem tüm gece uyanık kalıp akşam uyanmaktı, ama son haftalarda sürekli gündüz vakti gitmem gereken yerler var.

Bu haftam Savunma Sanayii Müşteşarlığının öğrenci eğitim programıyla geçiyor. İyi oldu, savunma sanayisine dair babamdan öğrendiklerimi pekiştirme, yeni fikirler edinebilme ve önceden merak ettiğim teknik şeyleri sorma fırsatım oldu. Özellikle yönetimle ve bürokrasiyle ilgili soyut kavramlar uykumu getiriyor, ilgimi canlı tutanların somutlar olduğunu söyleyebilirim. Bir şeyler üretmek istiyorum, "Şöyle vüzenin (evet, vüze) ucunda taramalı olsun, tatatata gitsin" filan desinler, var olan bilgimle onu yapmaya çalışayım, falan filan.

Bugün FFSN'deydik (Türkiye'nin ve başka birkaç ülkenin özellikle zırhlı muharebe aracı ihtiyacını karşılayan bir kurum), "İyi ki bu programa başvurmuşum" dememin nedenlerinden birisi oldu bu gezi. Tankların fotoğrafını çekmeye izin vardı (aslında alttaki tankın teknik özelliklerini sergilediği bir şov da yapıldı; tank, suda yüzebildiği ve yüksek eğimi tırmanabildiği gibi acayip hızlı bir şekilde de ilerliyor aynı zamanda).

Ayrıca bu tankın içine girme, periskopundan bakma imkanım da oldu. Tank kokpiti resimlerini görmüşsünüzdür; dar, rahatsız bir görünüme sahiptirler ve bu tankın içerisi de öyle görünüyordu. Ama içerisi göründüğünden çok daha rahat geldi bana.

Fabrikada içinde çeşitli kimyasal maddeleri barındıran havuzlar vardı. Fokurdayan bir asit havuzu vardı mesela, onun resmini çekebilmeyi çok isterdim. Bize FFSN'mle ilgili sunumun yapıldığı toplantı odasının dekorasyonu ve mimarisi de tam bir Asporia binasını hayal ettiğim gibiydi; modern ve asil. Tavanı yüksek, duvarları bir kale gibi taşlarla örülü, çeşitli ödüllerin etkileyici bir ışıklandırma altında sergilendiği bir oda düşünün. Sözlerle anlatamadım odayı, işte fotoğraf sanatı bu yüzden var...

Haftaya Bodrum'da olacağım.

Ben Windows 7 kullanıyorum.Half-Life Model Programı XP ve altı sürümler içinmiş ve bu programa kullanmaya Kesinlikle ihtiyacım var ! Windows XP olarak çalıştırdım yönetici olarakta çalıştırdım olmuyor.Bunun çözümü yada başka bir programı var mı ?

2010-07-28T18:35:00.001+03:00

Alternatif programlar:

.mdl dosyalarını açtığını bildiğim bir Milkshape 3D var, sanırım ilk 30 günü ücret ödemeden kullanabiliyordunuz (ve .pak dosyalarını da açtığı söyleniyor).

Bir de Jed's HL Model Viewer diye bir program buldum, http://www.wunderboy.org/apps/jhlmv.php , ama orijinal HLMV'nin biraz değişmiş hali olduğu için yine Windows 7'de sorun çıkartabilir.

--

XP'de çalışan ama 7'de çalışmayan programlar için önerilen şey genellikle virtual machine kurmak. Sanal makinalar sayesinde mesela aslında Windows 7 kullandığın halde, bilgisayarının XP veya Linux gibi başka bir işletim sistemi gibi davranmasını sağlayabiliyorsunuz.

Eğer kullandığınız Windows 7, Professional veya Ultimate versiyonuysa Microsoft Windows Virtual PC'yi ve XP modunu kolaylıkla kullanabilirsiniz: http://www.microsoft.com/windows/virtual-pc/ (anladığım kadarıyla eğer Professional veya Ultimate değilse lisanslı XP'ye ihtiyaç duyuluyor.)

Ama eğer Microsoft'un Virtual PC'sini kuramadıysanız, başka bir sanal makine içinde Linux'u kurabilirsiniz (zira HL Model Viewer'ın Linux versiyonu da var, http://chumbalum.swissquake.ch/files/hlmviewer12.tar.gz ). Bu zahmetli bir iş,
http://gungorbasa.blogspot.com/2010/07/linuxa-kolay-gecis.html 'de bir arkadaşım bunu anlatmıştı (ben Ubuntu kullanıyorum). Sonra bu sanal makine içinde ttp://chumbalum.swissquake.ch/files/hlmviewer12.tar.gz 'yi download edip hlmv'yi çalıştırabilirsiniz. (Linux sanal makinesi içinde yarattığınız dosyaları Windows'a aktarmanın en basit yolu o dosyayı bir şekilde internete upload etmek (mesela kendinize mail atarak filan), ortak klasör yaratımıyla filan iyice kafa karıştırmak istemiyorum).

Sorunuz.

Bugün birisi bana insanları nasıl dirilttiğimi sordu:

2010-07-27T09:15:00.002+03:00

Önce onları öldürerek.

Bu sabah tam uyanmadan önce rüyamda duyduğum cümle.

Korkunç kurkunç şeyler, I

2010-07-21T22:32:00.002+03:00

Evet, yine bu blogta görmeyi hiç beklemeyeceğiniz (!) bir konu: Son zamanlarda dikkatimi çeken, korku türündeki eserler.

("Korku türündeki eser" tanımlaması doğru bir kullanım mı, emin değilim. Ama aklıma sinemayı, oyunları, görsel sanatları ve hikayeleri kapsayacak daha güzel bir ifade gelmedi)

Yazımda spoilerlardan mümkün olduğunca kaçınacağım (sadece ufak ipuçları verebilirim, ama çok ufak), gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz.

Geçenlerde nihayet Paranormal Activity denilen filmin DVD'sini alıp izleme fırsatım oldu. Oh Tanrım, harika bir iş çıkarmışlar! Reverie River için bu filmden öğreneceğim bir şeyler var. “Where there is no imagination there is no horror” sözünün güzel bir örneği, Paranormal Activity. Filmi izlerken beni rahatlatan şeylerden birisi o söz konusu doğaüstü varlığı film boyunca doğrudan görmeyecek olduğumuzu bilmemdi, ama filmin öyle bir sonu vardı ki (*) istemsiz bir şekilde elimi gözlerimle monitör arasına kaldırdım, kendimi koruma refleksiyle.

Korkunç şeyler yapma konusunda biraz başarılı ve izlediği/oynadığı çok az şeyden korkan bir insan olarak filmin korkutuculuğu hakkında "Şöyle yapsalarmış daha iyi olurmuş, bunu yaptıkları için film başarısız olmuş" diyebileceğim hiçbir şey yok. Oyunculuk ve kamera kullanımı başarısı bizi Katie ve Micah'ın yanındaki üçüncü bir kişi haline getiriyor. Katie'nin ürkek, tedbirci yaklaşımı ile Micah'ın maço, tehditkar tavrının zıtlığı filme çok şey katmış; arkasından şeytanın seslerinin geldiği kapıyı açacak, kız arkadaşının o kadar ricasına rağmen eve Ouija tahtası alacak ve evdeki haçı ateşe atacak mal bir karaktere ihtiyacımız vardı zira. Yapılan eleştirilerden birisi filmde bazı şeylerin düzgün bir şekilde açıklanmamasıydı (yani o varlığın neden onlara musallat olduğu, Katie'nin geçmişi, Diane vs.), ki bence olması gereken de bu belirsizlikti.

Bir de filmde "-Hey, o kamerayı ne kadara aldın? -Bir günde kazandığımın yarısı kadar." gibi bir diyalog vardı, aklıma "-Hmm, o zaman o kadar da pahalı değilmiş." esprisi gelmişti, ama gerçek hayatta bu espriyi yapamazdım tabi.

Film sonrası nasıl hissettim peki? Film bittiğinde nefes nefeseydim, her ne kadar uyuyana kadar o gece izlediğim bu filmi bol bol düşünmüş olsam da genel olarak sakindim. Ve hayır, kabusum filan da olmadı o gece. Ama ertesi gece (yani filmi izledikten 24 saat sonra filan) yatmadan biraz önce mutfakta bir karaltının hareket ettiğini gördüm. Odama girdiğim zaman da ışığı yakmadan önce odanın içinde bir şey olduğunu hissediyordum. Işığı yaktıktan sonra o his kayboldu, ışığı kapatıp yattığımda tedirgin, odanın içinde bir varlık hissediyordum (neyseki her gece sakinleştirici bir ilaç alıyorum da uykuya çabuk dalıyorum).

Biraz önce ikinci filmin trailer'ını izledim, trailer'da ilk filmin sonundan bir sahneyi görünce istemsiz bir şekilde monitörü kapatıp ışıkları açtım (trailer'ın ilk filmin sonuna dair önemli bir spoiler içerdiğini belirteyim). Evet, beni bu kadar etkilemiş.

Ve evet, ikinci bir film daha çekiliyormuş, farklı bir yönetmen tarafından. Umarım beklentilerim doğru çıkar da ikinci film bu kadar başarılı ve korkunç olmaz.

(*): Filmin 3 farklı sonu var, DVD'deki orijinal son bana bunu yaşatmıştı. DVD'de alternatif sonlardan birisi daha vardı, ama o o kadar korkunç değil. Üçüncü son ise sadece filmin webten izleniminde görülen bir tanesiymiş, onu izleme imkanım olmadı.

----

Scratches adlı 2006 yapımı bir adventure oyunu vardı, yine çok beğendiğim bir eser. Onun tasarımcısı Agustin Cordes'un üzerinde çalıştığı yeni oyunu Asylum'un trailer'ı yayınlandı http://www.facethehorror.com/ adresinde. Etkileyici bir oyun bekliyorum, özellikle kişisel olarak beni korkutan bir konu hakkındayken oyun.

--

DeviantArt'ta son zamanlarda ilgimi çeken galerilerden ikisi Halaquinn Arcadias ve Santiago Caruso'nunkilerdi. Halaquinn Arcadias'ın (heh, sanki gerçek ismi bu) galerisi genel olarak çok başarılı, asıl ilgimi çekenler ölümcül günahlarla ilgili çalışmaları (Self-Portraits klasöründeler, henüz fotoğrafı çekilmemiş günahlar var). Caruso'nun çizimlerinde de dikkat çekici bir tekinsizlik var.

--

Bu arada, post'un başındaki resmin kaynağı Biz Ordaydık, Şimdi De Burdayız Ki'nin K.O.G.'ıdır.

Fotoğraflar yine

2010-07-17T17:34:00.024+03:00

Bugünlerde Asporia'ya hakim olan ölümcül günah Sloth, başka bir adıyla Mıymıylık. Günün büyük bir kısmında kendimi bitkin hissediyor, kendimi kulağımda müzikle rahatça bir yere uzanmış, hayallere dalmış bir şekilde buluyorum. Yapmam gereken şeyleri yapabilmek için kendimi zorlamam gerekiyor.

Çok mutluyum, ama keşke daha çalışkan ve verimli olabilseydim...

Son bir-iki günde yaptığım ilginçliklere değinirsem...

Elimdeki dandik, çok eski bir webcam'i infrared kameraya çevirmeye çalıştım. Bunun için kamerayı söküp merceğin önündeki (bütün normal kameralarda bulunan) kızılaltı filtresini çıkarmanız ve önüne film negatifi gibi, insan gözünün algılayacağı frekanstaki ışığı engelleyip gerisini geçiren bir filtre koymanız gerek. Malesef bu işlemi yaptıktan sonra webcam'i bilgisayarlara tekrar tanıtamadım, ama en azından elime çok güzel parlayan bir kızılaltı filtresi geçti.

Bu alttakiler de dün Altınpark'ta çektiğim fotoğraflar. HDR denemelerimin büyük bir kısmı tam apaçi HDR'ı oldu, buraya koyduklarım biraz güzel olanları (aslında 'düzenlenmiş HDR' bazıları için en uygun tanım olacak).

Bu en alttaki HDR değil, çok aceleyle çektiğim bir resim. Arkamdan atlı kovalamıyordu belki, ama resmi çekmeden önce atların bana doğru geldiğini sanmıştım.

Kör Saatçi

2010-07-06T19:41:00.002+03:00

Richard Dawkins'in aynı ismi taşıyan 1986 basım tarihli kitabını henüz okuma fırsatım olmasa da, Dawkins'in 2009 yılında basılan Yeryüzündeki En Büyük Gösteri'sinde ilginç bulduğum çok sayıdaki noktadan birisine burada değinmeden edemeyeceğim.

Dawkins'in yaklaşık 25 yıl önce geliştirmiş olduğu bilgisayar simülasyonunun ismi Kör Saatçi (The Blind Watchmaker'a buradaki applet'tan ulaşabilirsiniz). Elimizde yaklaşık bir düzine (internetteki applet'ta 15 tane) gene sahip, minicik (bir piksel büyüklüğünde) bir canlı var. Bu genlerden her biri sayısal olarak canlının belirli bir yapısal özelliğini taşıyor. Bu canlı eşeysiz olarak üremekte, yani çocuklarının her biri onunla 'neredeyse' aynı genotipe sahip.

Simülasyonun her bir adımında elimizdeki canlının kendisini ve belirli bir sayıdaki (applet'ta 11 tane) çocuğunu görüyoruz, bu çocuklardan her biri o canlının tek bir geninin mutasyona uğramış hali. Genlerdeki bilgilerin sayısal olarak saklandığını söylemiştim; mutasyon, ilgili sayının 1 artışı ya da azalışı şeklinde ifade ediliyor. Her bir mutant arasındaki fark, canlıyı tamamen farklı bir türe dönüştürecek kadar ciddi bir boyutta olmasa da size "Hmm, acaba bunu şöyle bir yaratığa dönüştürebilir miyim? Bir bunu deneyeyim" dedirtecek kadar göz önünde. Bu mutantlardan birisini seçtiğiniz zaman gelecek neslin (yani oyun adımının) atası o mutant oluyor. Canlının incelenebilir bir büyüklüğe erişmesi için her bir 11 çocuktan en büyük olanı seçmeniz gerek, örneğin.

Bu sağdakiler benim elde ettiğim biyoformlardan en çok beğendiklerim.

Simülasyonu ilginç kılan şey bu ortaya çıkan şekillerin özellikle bir durum makinası mantığıyla hazırlanmış olması değil de (ki zaten böyle bir simülasyonu hazırlamak anlamsız olmakla kalmayıp ayrıca imkansız derecede zor olurdu, astronomik bir kombinasyon söz konusu) sayısal değerlere sahip bir genetik tarifi yorumlayacak bir algoritmaya sahip olması. Mutasyonların genler üzerinde değil de bu şekilleri oluşturan hatlar üzerinde gerçekleşmesinin (yani her seferinde bir çizginin rastgele yer değiştirip diğerlerinin aynı kalması) ortaya nasıl soyut (daha doğrusu, gerçekten uzak) şeyler çıkarabileceğinden de bahsediliyor kitapta.

Blind Watchmaker Applet'a buradan erişebilirsiniz

"X seni özleyecek!"

2010-07-05T19:23:00.004+03:00

Kabusta Kaybolmak'ın "Ruhlarımızı Kurtar" versiyonu kaynak kodlarını yedeklediğim CD'yi buldum! Uzun süredir ilk kez geçmişte yaptığım bir şey için kendimi takdir ettim; bu da iki yıl önce, önceden yaptığım her şeyi ortadan kaldırmak gibi gerizekalıca bir harekette bulunmadan önce zihnimin uzaktaki bir köşesine sinmiş olan mantığımın KK: RK'ı yedekleyip hatırlamayacağım bir yere koyması oldu.

Bu yaz çıkacak bir 2010 versiyonu ile oyuna Linux ve tam Türkçe karakter desteği eklemekle kalmayıp müziklerini de telif sorunu yaşamayacağım parçalarla değiştirme imkanım olacak. Her ne kadar şu ana kadar oyunun özellikle dergilerde filan yayınlanmasında sorun çıkmamış olsa da IndieDB gibi sitelere oyunumun kaydını yaptırmada ve ileride Reverie River'ı duyuracağım zaman referans olarak KK'ı vermekte tereddüt edecektim.

Epey uğraşmam gerekecek ama olsun.

Bu sağdaki de geçenlerde Photoshop'ta kendi fotoğrafımı referans alıp sıkıntıdan çizdiğim, benle pek alakası kalmayan bir resimimsi. Ağzı istediğim gibi olmadığı için tamamen sildim.

Bu da başarısız bir HDR denemesi. Başarısız olmasının nedeni hem bu görünen resmin gözümle gördüğüm konu kadar güzel olmaması (HDR'ı kullanmamın amaçlarından biri buydu), hem de resmi bu hale getirebilmek için bile epey fotomanipülasyon uygulamam gerekmiş olması.

Gerçek fotoğraflardan iki tanesi de bu yukarıdakiler. Pff, keşke iyi bir kameram olsaydı.

---

Geçen haftalarda bir kitapevinde bu beyaz aslan figürünü gördüm. Tam fotoğraf çekmelikti. Emektar mavi kupamla beraber güzel görünüyor.

----

Geçen gün, uzun bir süredir donuk olan Facebook hesabıma girdim (belki Sir Aenas geçen haftasonu çektiği fotoğrafları Facebook'a koymuştur diye), sonra hesabımı yeniden dondurdum. "Hesabınızı dondurmak istediğinize emin misiniz?" ekranına yeni bir şey eklemişler (ya da ben fark etmemişim), birlikte fotoğraf çektirdiğiniz rastgele birkaç arkadaşınız ve o fotoğrafınız "X seni özleyecek" diye çıkıyor. Sadece eklememiş olmamak için eklediğim, gıcık olduğum, beni pek özlemeyecek bir sürü insan, nefret ettiğim lise fotoğraflarım filan karşıma çıktı.

Bir de solda gördüğünüz fotoğraf çıkınca gülmekten yarıldım (hemen not düşeyim: bahsi geçen Onur ve fotoğraftaki Aslı benim gıcık olduğum birileri değil kesinlikle. O fotoğrafta ben yokum, ama duvardaki "Ahmet" yazısına kendimi etiketlemiştim, bu etiketin daha komik bir espriyi doğuracağını tahmin edemeyerek).

Sonra hesabımı yeniden kullanmaya karar verdim (hesabım yalama oldu ama neyse). Kendimi insanlardan neden bu kadar çok soyutladığımı sorgulamaya başladım.

Arcana XIII, AV Security Suite

2010-07-02T16:26:00.001+03:00

Çok uzun blog girdileri içerisinde bir sürü farklı konuya değinmek fikrinden bir nebze uzaklaşmak istiyorum. Bu yazının tek bir konuya odaklandığını söyleyemem gerçi, sadece teknik geyikleri diğer geyiklerden biraz ayırmış olacağım. Şimdiki geyikler teknik olanları.

---

Bu son bir-iki haftam evdeki tadilatla ve bozulan bilgisayarımla geçti. Sıkıntılı bir dönemdi, eski pek çok şey yıkılıp yerlerine daha güzelleri yapıldı, bu dramatik değişiklikler için yıkım şarttı.

Bilgisayarımı bozan şey AV Security Suite adlı dolandırıcı programdı (tabi ki bu program, benim kullandığım bir şey değildi, bir virüs gibi kendisini kuran bir program. Aşağıda bu program hakkında bilgi vereceğim). O salak programı bilgisayarımdan kaldırmak için boot ayarlarını düzenlerken harddiskime format atılmasını gerektirecek ciddi bir hata yaptım. Reverie River oyunlarını ve başka önemli dosyalarımı en son uzun bir süre önce yedeklediğimi (ve Half-Life 2 motoruyla çıkarılacak renderlar için epey emek vererek hazırladığım skinleri hiç yedeklemediğimi) o verileri kaybettikten sonra görmek acı vericiydi.

Telafi edilemeyecek kadar ciddi kayıplar değil belki, ama o zaman içerisinde yaptığım şeylerden gerçekten memnuniyet duyuyordum. Aktörlerimden birisi ölmüş oldu, Self'in protagonistinin skinini yeniden hazırlasam da 8-9 saat harcayarak yaptığım eskisi kadar güzel olmadı, yakın plan çekimlerinden kaçınmam gerekecek.

Annemin, babamın ve ablamın bir doğumgününde (kimin doğumgünü olduğunu hatırlamıyorum) evde çektiğim çok güzel bir video da vardı, eğer ablamın bilgisayarına onu kopyalamadıysam o da gitti. Pfff.

Sağdaki, masaüstümün yeni halinin nasıl göründüğü. Oyungezer'in DVD'sinde keşfettiğim AIMP 'ten sonra gerçekten de WinAmp'in yüzüne tekrar bakmak istemedim. Benim WinAmp playlistlerini okuyan, ismi veya sanatçı bilgisini girdiğimiz şarkının playlist numarasını getiren programımın yaptığı iş (ve asıl yapması gereken iş, numaralardaki şarkılara otomatik olarak ulaşılması) ile beraber pek çok işi gören bir program. Websitesinde programı satın alma seçeneği var, ama anladığım kadarıyla ücretsiz indirilen versiyondan farklı bir şeyi elde etmiyoruz, o seçenek daha çok 'bağış' vazifesi görüyor olmalı. AV Security Suit ile AIMP'in tezatlığı göze çarpıcı.

---

AV Security Suite adındaki dolandırıcı program (sanırım sadece Windows için) sizin isteğiniz dışında bilgisayarınıza kendisini kuruyor. Bilgisayarınıza virüs bulaştığını iddia edip sizin açmak istediğiniz bütün programları, mesela bir oyun.exe'yi, "oyun.exe çalıştırılamaz, çünkü bu dosya virüs kapmış" gerekçesiyle bloke ediyor, bu programların içine Görev Yöneticisi, Windows Gezgini, Program Ekle/Kaldır gibi önemli sistem araçları da dahil. Bu program, bırakın uninstall edilmeye, kapatılmaya bile 'bizim güvenliviğimiz için' izin vermiyor. AV Security'nin bu 'tespit ettiği' virüsleri temizlemesi (başka bir deyişle, bilgisayarımızı kendi istediğimiz şekilde kullanmaya devam edebilmemiz) için tahmin edin ne yapmamız gerek?

Programın websitesine girip onu satın almamız.

Programı satın alacağımız sayfaya ulaşmak için kullanacağımız browserlar (Firefox, Internet Explorer, vs.) bu bloke edilen programların arasında değil nedense (?), ama çok daha ilginç bir şekilde AV Security dışındaki bir websitesine 'güvenli olmadığı' için giremiyoruz. Tarayıcı proxy ayarlarımızın AV SS'nin websitesine göre ayarlanmış olması biraz (?) şüphelendirici, bu ayarları kaldırıp da kendisini kapatmamıza bile izin vermeyen bu program hakkında internette bilgi aradığımız zaman bulduğumuz sonuçlar, kendisini Windows Security Center'ın görünümüne sokmaktan bile çekinmeyen bu adi programın sistemimizden nasıl kaldırılacağına dair.

İnternette AV SS'nin silinmesi üzerine (mesela burada) bir dolu talimat bulabilirsiniz, yapılması gerekenleri burada tekrar açıklamamın pek gerekli olduğunu sanmıyorum. Ama benim bulduğum talimatlarda bahsedilmeyen önemli bir ayrıntı var: Bir aşamada bilgisayarınızı güvenli modda çalıştırmanız gerekiyor, ama eğer USB klavye kullanıyorsanız bilgisayarınız, açılışında güvenli moda erişmeniz için gereken F8'i ve ok tuşlarını görmüyor (ama BIOS ayarları için gereken delete tuşunu görüyor).

Sahip olduğum hatalı bir bilgi bana ciddi bir hata yaptırdı: USB klavyelerle bu menülere girmenin mümkün olmadığını, kabloyu bir şekilde PS/2'ye port etmenin veya PS/2 klavye kullanmanın gerektiğini zannediyordum, ama BIOS'ta 'Enable USB Keyboard Support' diye bir seçenek varmış (Peripherals/Onboard PCI Device'ın içinde). Safe mod'a ulaşmak için msconfig'i çalıştırdım. Aslında AV SS buna da izin vermediği için bir hile yapmak zorunda kaldım, ama zaten msconfig'ten uzak durmanızı tavsiye edeceğim için bundan bahsetmeyeceğim (veya durun, bahsedeyim, belki birisinin çok işine yarar: Windows yeniden başlatılırken mümkün olduğunca erken bir şekilde Başlat/Çalıştır'a girip AV SS henüz devreye girmeden msconfig'i çalıştırmanız mümkün). Ve ya ayarları doğru yapamadığım, ya da AV SS'nin bulaşmış olmasıyla ilgili başka bir nedenden dolayı bilgisayarı kapatıp tekrar açtığımda sonsuz döngüye girdi.

Öyle işte...

Ev çok güzel oldu bu arada.